Śmierć dziecka. Nie ma słów, które mogłyby w pełni opisać ten ból. Nie ma gotowych recept na przeżycie żałoby, która po takiej stracie spada na rodzinę z siłą, jakiej nic wcześniej nie zapowiada. W sobotę, 16 maja, do krakowskich Łagiewnik przybędą po raz dziewiąty rodziny niosące właśnie taką ranę, by złożyć ją przed obliczem Bożego Miłosierdzia.

IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych to wydarzenie organizowane przez Wydział Rodzin Archidiecezji Krakowskiej, Diecezjalne Duszpasterstwo Rodzin Dzieci Utraconych oraz Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka. Jej adresatami są wszyscy, którzy stracili dziecko, niezależnie od tego, czy odeszło przed narodzeniem, w wypadku, wskutek choroby, czy w innych okolicznościach. Każde dziecko. Każda strata.

Spotkanie w bazylice rozpocznie się modlitwą Anioł Pański o godzinie 12.00, po której odprawiona zostanie Msza Święta. Centralnym momentem będzie nabożeństwo zawierzenia. Rodzice otrzymają świece odpalane od paschału i akty zawierzenia. Imiona dzieci zapisane na kartkach złożonych na ołtarzu trafią do Księgi Dzieci Utraconych prowadzonej w Sanktuarium. Pielgrzymka nie wymaga wcześniejszej rejestracji.

Czym jest ta pielgrzymka dla rodzin, które przyjeżdżają?

Dr Piotr Guzdek, famililog i członek zarządu Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, nie ma wątpliwości co do jej sensu i charakteru.

„Pierwszym i absolutnie naturalnym źródłem wsparcia jest współmałżonek i rodzina pochodzenia, oczywiście także personel medyczny towarzyszący rodzicom w chorobie i śmierci dziecka. Kiedy te naturalne zasoby wsparcia okazują się niewystarczające, sięgamy po wsparcie instytucjonalne. Ważne jednak jest podkreślenie kluczowej roli rodziny poszerzonej. Brak konstruktywnego wsparcia ze strony rodziny pochodzenia tworzy kolejne obszary wymagające terapeutycznej interwencji. Jako rodziny pochodzenia powinniśmy zdać sobie sprawę z naszej odpowiedzialności za osieroconych rodziców”

– mówi dr Piotr Guzdek.

Jak zatem towarzyszyć tym, którzy stracili dziecko? Jak znaleźć właściwe słowa, właściwy gest?

„Wbrew pozorom odpowiedź jest prosta i przez to niezwykle trudna w realizacji. Żałoba jest pozytywnym procesem zdrowienia. Zaopiekowana żałoba wymaga wsłuchania się w potrzeby rodziców, dziadków i osieroconego rodzeństwa. Obecność. To najważniejsze narzędzie wsparcia. Niewątpliwie obecność, która otwiera się na trudne stany emocjonalne osoby osieroconej, która nie bojkotuje bolesnej narracji o stracie (raz kolejny powtarzanej), która nie wartościuje i nie wymaga określonego sposobu zachowania, ale pozostaje otwarta i empatyczna” – podkreśla.

Pielgrzymka ma głęboki wymiar duchowy i symboliczny. W jej centrum stoi Zmartwychwstały Chrystus i to nie przypadek.

„Pierwszy, wizerunek Zmartwychwstałego ukazuje rodzicom ich własną tożsamość po stracie i staje się znakiem nadziei na to, że rodzice doświadczą odnowy i wzrostu w swoim życiu, odzyskają radość i poczucie spełnienia. Tego stopniowego włącza doświadczenia straty w dalsze życie nie przesłania fakt, że już na zawsze będą nosić w sobie zranienia. Mimo że zaopiekowane, to jednak zranienia. Takie rany dostrzegają na rękach i nogach Pana Jezusa z obrazu „Jezu, Ufam Tobie”. Zmartwychwstały Chrystus ze śladami męki ostatecznie przekonuje rodziców, że rany tak głęboko odciśnięte w ich psychice i duchowości, są niekwestionowalnymi znakami ich miłości. Rodzice cierpią, bo kochają, tak jak Chrystus” – tłumaczy dr Piotr Guzdek.

Równie ważnym znakiem jest światło zapalone od paschału.

„Światło z paschału wskazuje z kolei na perspektywę życia wiecznego, będącego nowym, obecnym życiem dziecka. Przez znaczący czas żałoby uwagę rodzica zajmują bolesne wspomnienia, zwłaszcza terminalnej fazy choroby lub okoliczności wypadku. Proces zdrowienia pozwala stopniowo otworzyć się na „nową teraźniejszość” dziecka, która nie jest wypełniona mrokiem, ale jak ufamy i o co się modlimy, radością oglądania oblicza Chrystusa twarzą w twarz” – mówi.

Żałoba to droga, nie trwanie w miejscu

Żałoba to nie trwanie w bezruchu pod krzyżem, lecz droga ku nowemu życiu – paschalny proces przejścia.

„Żałoba jest procesem paschalnym – „zejścia” z Golgoty. Rodzice tuż po stracie naturalnie zatrzymują się w swoich doświadczeniach emocjonalnych na Golgocie i niejako wciąż wpatrują się w krzyż swoich dzieci… ale dzieci tam już nie ma. Pascha dziecka, czyli jego przejście do wieczności, otworzyło nowy rozdział w jego życiu. Żałoba pozwala stopniowo odejść spod krzyża i otworzyć się na nowe „teraz” – samego rodzica i dziecka” – wyjaśnia dr Piotr Guzdek.

To widać w świadectwach rodzin powracających tu rok po roku.

„Niektórzy rodzice przyjeżdżają tylko raz, aby zawierzyć zmarłe dziecko i swoją rodzinę Sercu Bożemu. Są jednak i tacy rodzice, którzy przyjeżdżają od kilku lat, i to absolutnie nie świadczy o żałobie patologicznej. Wprost przeciwnie. Ci rodzice przyjeżdżają już nie po to, aby zawierzać, ale by dziękować za dar życia swojego dziecka. Rodzice dzielą się pięknym świadectwem, że z roku na rok inaczej przeżywają tę szczególną pieśń uwielbienia i dziękczynienia za dar życia dziecka, którą rokrocznie śpiewamy z rozświetlonymi świecami – Magnificat. Doświadczają coraz większej radości, paschalnej radości” – mówi dr Piotr Guzdek.

Do wahających się kieruje słowa głęboko osobiste – sam w tym roku przeżywa żałobę po stracie swoje mamy.

„W tym roku, sam przeżywając żałobę po zmarłej mamie, w szczególny sposób towarzyszy mi refleksja, czy ktokolwiek może zdobyć się na odwagę, by skierować zaproszenie do osieroconych, którzy mierzą się z najbardziej druzgocącym rodzajem straty – śmiercią dziecka. I tu z pomocą przychodzi Słowo Boże. Pragnę ofiarować rodzicom odpowiedź Piotra z Ewangelii św. Jana na pytanie Jezusa, czy i apostołowie chcą odejść, kiedy słyszą trudną naukę o życiu małżeńskim domagającym wyrzeczenia. A jest to głęboko poruszająca odpowiedź na pytanie, z którym sami rodzice mogą konfrontować się w doświadczeniu żałoby – czy i wy chcecie odjeść? W obliczu śmierci pozostaje nam jednak tylko jedna odpowiedź: „«Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6,  68) – mówi wzruszony.

Trudno o lepsze zaproszenie.

jb

Artykuł „Panie, do kogóż pójdziemy?” W Łagiewnikach spotkają się rodzice po stracie dziecka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Pani Natalia ma 32 lata i wychowuje dwoje dzieci. Trudno słuchać o tym, że w jej wieku można mieć za sobą doświadczenia przemocy, próbę pozbawienia jej życia oraz stratę dwójki dzieci, które nie dożyły nawet roku. Trudno cokolwiek jej powiedzieć. Brakuje słów.

Pani Natalia na początku rozmowy pyta, czy musi opowiadać o domu rodzinnym. To, że nie chce o tym mówić, mówi więcej niż niejedna opowieść.

Dziś rodziców mieszkanie zajął komornik, a brat mieszka kątem u wuja. To tłumaczy, dlaczego, gdy potrzebowała pomocy, znalazła się w domu samotnej matki. Spędziła tam rok i osiem dni. To był dobry czas. Miała z dziećmi osobny pokój, a od sióstr otrzymała ogromną pomoc. „Wiem, ile dostałam – mówi dzisiaj, gdy rozmawiamy w malutkim mieszkaniu, które udało jej się wynająć. – Dzięki temu, że tam byłam, mogłam w ogóle ruszyć do przodu”.

Reszta to łatwizna

Pani Natalia pracuje na produkcji, składa szklane elementy. Dźwiganie okien jest ciężkie, ale pani Natalia lubi swoją pracę, lubi też ekipę, z którą pracuje. Docenia to, że pracuje od godziny 8 do 16 i zdąży zawieźć i odebrać dzieci ze szkoły. Wcześniej pracowała w Żabce i chyba z czasem wróci do handlu. Choć największym jej marzeniem jest jeździć na taksówce. Że to nie bardzo bezpieczne dla kobiety? „Po tym wszystkim, co przeżyłam, reszta to dla mnie łatwizna”.

Miał dwie twarze

„Nie ułożyło mi się – pani Natalia zaczyna swoją opowieść, jakby była jedną z wielu historii kobiet po rozstaniu. – Nie spotkałam takiego mężczyzny, jakiego powinnam. Miałam 17 lat, gdy poznałam ojca moich dziewczynek. Wysoki, przystojny, z prawem jazdy. Imponowało mi, że pracował. Potem okazało się, że miał dwie twarze. Poczuł, że może pozwalać sobie na wszystko. Że skoro mamy dzieci, to już od niego nie odejdę. Był agresywny i psychicznie, i fizycznie. Potrafił mnie uderzyć nawet w ciąży. Więził mnie. Zamykał na klucz w mieszkaniu na cały dzień. Stwierdzono schizofrenię. Zaczął dużo pić. Raz próbował mnie wyrzucić z okna. Dobrze, że akurat sąsiad szedł, zauważył to i mnie uratował.

Za duży smutek

Co tu dużo mówić? Wyprowadziłam się z dnia na dzień. Wynajęłam pokój. Znalazłam pracę, mama wtedy jeszcze mogła przychodzić do dzieci, a ja do pracy. Dawałam radę.

Początkowo on chciał kontaktu z dziećmi, ale jak je przyprowadzałam, to znowu wylatywał do mnie z rękami. Dzieci prawie go nie znają. W córce to tkwi do dziś. Czasem ogarnia ją smutek. Zbyt duży, jak na dziecko w jej wieku.

Tak więc nie ma go w naszym życiu. Nie wiem nawet, gdzie jest i co robi. Z funduszu alimentacyjnego dostaję 400 zł, bo on nie płaci nic.

Nie daliśmy rady

I tak żyłam. Pracowałam cały czas. Poznałam drugiego mężczyznę. Kochałam go, a i on był bardzo za mną. Z nim się układało. Może i by się układało do dziś. A może nie.

Ale stało się tak, że zaszłam w ciążę bliźniaczą i urodziłam dwie córeczki na początku siódmego miesiąca. U jednej płuca nawet nie ruszyły, nie podjęły pracy. Żyła cztery dni. Druga zmarła po miesiącu.

Z ich ojcem rozstaliśmy. Nie daliśmy rady psychicznie. Nie potrafiłyśmy po czymś takim być razem. Po czymś takim.

Patrzyłam na niego i przypominało mi się wszystko.

Inne podobne historie

Tutaj w Gdańsku zaczynam wszystko od nowa. Tak się cieszę, że znalazłam to mieszkanie. Małe ale tanie. Przytulne. Dużo jeszcze brakuje. Muszę np. gotować codziennie, bo nie mam na tyle dużego garnka, żeby ugotować na dwa dni. Widziałam taki porządny garnek w Biedronce za 70 zł. Może jak uzbieram pieniądze, to będzie jeszcze ta promocja. A jak nie, to będzie inna.

Teraz po prostu potrzebuję spokoju. Wsparcia oczywiście też. Ale moja mama już teraz sama potrzebuje pomocy. Za to mam siostry zakonne, które prowadzą dom matki i dziecka. I dziewczyny, z którymi tam mieszkałam. Trzymamy się razem. Każda ma inną historię, ale tak naprawdę to przecież podobną.

Zadbam jeszcze bardziej

Pyta pani, czy dam sobie radę. Tak. Mam prostą odpowiedź: tak.

Kocham morze, lubię stać na plaży i słuchać, jak szumi. Modlę się wtedy i to mi bardzo pomaga. Czuję, że ktoś z góry nad nami czuwa. Ale największą siłę, taką mega siłę, to dają mi dzieci.

Nawet przy największym załamaniu to dla nich odradzałam się – jak feniks z popiołów. One są najważniejsze. Ale o siebie też dbam. I zadbam jeszcze bardziej”.

Historia została opisana zgodnie z zasadami zachowania anonimowości bohaterki.

Artykuł Natalia jak feniks. O odwadze zaczynania od nowa pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Warszawa uczciła Sługę Bożą Stanisławę Leszczyńską. Bohaterkę, która w piekle Auschwitz powiedziała Mengele „nie”.

Są postacie, które historia powołuje do świadectwa w chwilach absolutnego upadku ludzkości. Stanisława Leszczyńska była jedną z nich. Zwykła łódzka położna, matka czworga dzieci, kobieta głębokiej wiary – znalazła się w miejscu, gdzie mordowanie było systemem, a ratowanie życia aktem heroizmu. I nie cofnęła się.

W czwartek, 8 maja bieżącego roku w 130. rocznicę jej urodzin, a zarazem w Dniu Polskiej Położnej, Warszawa oddała jej hołd, na jaki od dawna zasługiwała. Przed Szpitalem Klinicznym im. Księżnej Anny Mazowieckiej odsłonięto pomnik Sługi Bożej, poruszającą rzeźbę autorstwa Andrzeja Renesa. Przedstawia ona kobietę w pasiaku, z obozowym numerem na piersi i białym fartuchem położnej, która osłania ramionami dwoje noworodków. Trudno wyobrazić sobie bardziej przejmujący i wymowny symbol odwagi, człowieczeństwa i poświęcenia.

Msza, homilia i słowa, które zostają

Uroczystości rozpoczęły się Mszą świętą w kościele sióstr wizytek. Przewodniczył jej metropolita krakowski ksiądz kardynał Grzegorz Ryś. Ten sam, który jako arcybiskup łódzki wznowił w 2020 roku uśpiony przez lata proces beatyfikacyjny Leszczyńskiej. W homilii sięgnął do Listu św. Pawła do Rzymian: „Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?”. To nie był przypadkowy dobór tekstu.

Ksiądz Kardynał mówił o Bogu jako bezinteresownym darze z siebie i wskazywał, że Stanisława Leszczyńska była żywym obrazem tego Boga pośród obozowego piekła. Przypominał, że więźniarki, lekarze i ona sama działały w warunkach, w których każdy ocalony przez nich człowiek nazajutrz mógł trafić do komory gazowej. Wiedzieli o tym. I trwali przy swoim.

„To, co ona mogła zrobić, to przyjąć poród w absolutnie niegodziwych warunkach, ale w najbardziej człowieczy sposób. Przyjąć, być przy kobiecie, która rodzi, dać jej poczucie bezpieczeństwa na ten jeden moment”

– mówił kardynał Ryś i dodał: „Ona nie tylko znała Boga, który jest darem z siebie, ale była Jego obrazem!”.

Pomnik jako drogowskaz

Po Mszy świętej, przed szpitalem, abp Adrian Galbas poświęcił pomnik i wygłosił słowa, które dobrze oddają sens całej uroczystości. Powiedział, że pomniki nie są jedynie ozdobą ulic ani lekcją historii – są drogowskazami. I przypomniał słowa wykute u stóp rzeźby, słowa samej Stanisławy Leszczyńskiej: Nie, nigdy! Nie wolno zabijać dzieci!

Wypowiedziała je w obliczu rozkazu doktora Josefa Mengele, który nakazał zabijać noworodki rodzące się w obozie. Odmówiła. I przez blisko dwa lata, od deportacji w kwietniu 1943 roku aż do wyzwolenia obozu 26 stycznia 1945, przyjęła ponad trzy tysiące porodów. W baraku, w brudzie, w głodzie, bez żadnych środków medycznych, jakie dziś uważamy za oczywiste. Podczas żadnego z tych porodów nie straciła matki ani dziecka – choć z trzech tysięcy nowonarodzonych obóz przeżyło zaledwie około trzydziestu.

„Dziękuję Ci, Stanisławo”

W uroczystościach wzięła udział Ewa Machaj-Antosiewicz. Kobieta, która 20 grudnia 1944 roku przyszła na świat w Auschwitz-Birkenau. To właśnie Stanisława Leszczyńska odebrała jej poród. Pani Ewa ma dziś ponad osiemdziesiąt lat. Stała pod pomnikiem i mówiła z drżeniem w głosie:

„Dzisiaj mówię jeszcze raz: dzięki Ci, dzięki Stanisławo. Boże, dziękuję Ci za to, że pozwoliłeś mi wyjść z tego piekła”.

Biografia niezwykłej zwyczajności

Stanisława Leszczyńska urodziła się 8 maja 1896 roku w Łodzi, w robotniczej rodzinie Zambrzyckich na Bałutach, dzielnicy nędzy i harówki. Ojciec chwytał się dorywczych prac stolarskich, matka pracowała w fabryce. Rodzina nie miała nic ponad to, co niezbędne.

Stanisława wyszła za mąż za Bronisława Leszczyńskiego, zecer z zawodu. W 1920 roku przeprowadziła się do Warszawy, by kształcić się w Szkole Położniczej przy Karowej. Szkołę ukończyła z wyróżnieniem. Przez kolejne dekady była zwykłą łódzką położną: przyjmowała porody, patrzyła jak rodzą się dzieci, była przy kobietach w najtrudniejszych chwilach. Nikt nie mógł wtedy wiedzieć, że ta kobieta zostanie wystawiona na próbę, wobec której bledną wszelkie wyobrażenia o ludzkich granicach.

Do obozu trafiła z córką Sylwią 17 kwietnia 1943 roku. Nadano im kolejne numery: 41335 i 41336. Obaj synowie, Stanisław i Henryk trafili do Gusen i Mauthausen.

Przed wyjazdem do obozu, jakby przeczuwając co ją czeka, ukryła w proszku do zębów certyfikat ukończenia szkoły położnych. Gdy obozowa akuszerka zachorowała, zgłosiła się do Mengele. Ten się zgodził, ale postawił warunek: każde urodzone dziecko ma być traktowane jako martwe. Usłyszał w odpowiedzi: Nie, nigdy. Nie wolno zabijać dzieci.

Droga na ołtarze

Po wojnie Stanisława Leszczyńska pracowała jako położna do 1958 roku. Swoje wspomnienia przekazała synowi i na ich podstawie powstał Raport położnej z Oświęcimia, opublikowany w 1965 roku i będący do dziś wstrząsającym dokumentem epoki. Zmarła 11 marca 1974 roku w Łodzi.

Proces beatyfikacyjny otwarto w archidiecezji łódzkiej w marcu 1992 roku. Przez lata toczył się niemrawo, zatrzymany w 1997 roku między innymi z powodów politycznych, związanych z trwającymi wówczas pracami nad Konstytucją RP i sporem o zapis dotyczący ochrony życia ludzkiego. Wznowił go dopiero arcybiskup Ryś w maju 2020 roku, mianując nowego postulatora. Etap diecezjalny zamknięto 11 marca 2024 roku, dokładnie w pięćdziesiątą rocznicę śmierci Sługi Bożej. Akta procesu trafiły do Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie.

Do beatyfikacji brakuje cudu. Wszyscy, którym nieobojętne jest ludzkie życie i wszyscy, których dotyka historia tej kobiety, mają powód, by się o ten cud modlić.

Mateczka

Więźniowie obozu, nawet niemieccy strażnicy nazywali ją Mateczką. To słowo mówi wszystko. W miejscu, które zostało zbudowane po to, by niszczyć, ona budowała. Dawała bezpieczeństwo, ciepło, godność dokładnie wtedy, gdy system robił wszystko, by te słowa stały się pustym dźwiękiem.

Dziś Dzień Polskiej Położnej obchodzony jest 8 maja, w dniu jej urodzin. Co roku w Łodzi i w Oświęcimiu przypomina się jej imię. Pomnik w Warszawie, który stanął pod szpitalem przy którym niegdyś pracowała, jest kolejnym znakiem, że Polska nie zapomniała.

A inskrypcja u jego stóp niechaj brzmi jak memento! Nie tylko dla historyków i nie tylko w rocznice: Nie, nigdy! Nie wolno zabijać dzieci!

jb
Źródło: um.warszawa.pl, www.hli.org.pl

Artykuł „Nie, nigdy. Nie wolno zabijać dzieci!”. Warszawa uczciła Sługę Bożą Stanisławę Leszczyńską pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

21 kwietnia 2026 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie bez precedensu w dotychczasowej historii Unii. Po raz pierwszy użył art. 2 Traktatu jako samodzielnego oręża przeciwko suwerennemu państwu i nakazał mu porzucić ochronę dzieci przed treściami promującymi zmianę płci oraz homoseksualizm.

Trybunał orzekł, że Węgry, przyjmując w 2021 roku przepisy chroniące dzieci przed treściami propagującymi tzw. zmianę płci i homoseksualizm, naruszyły prawo Unii Europejskiej. Brzmi abstraktowo. W praktyce oznacza to, że suwerenne państwo straciło prawo do decydowania, jakie treści są odpowiednie dla jego najmłodszych obywateli i że zapłaci za to kary finansowe, jeśli prawa nie zmieni.

Ustawa, która zaczęła się od ochrony dzieci przed pedofilami

Żeby zrozumieć wyrok, trzeba zacząć od początku, czyli od samej ustawy, wokół której narosło tyle nieporozumień. 15 czerwca 2021 roku węgierskie Zgromadzenie Narodowe uchwaliło Ustawę nr LXXIX. Jej pełna nazwa jest długa i na pierwszy rzut oka niczego nie zdradza: ustawa o zaostrzeniu środków wobec sprawców przestępstw pedofilskich oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ochrony dzieci. I rzeczywiście, jej część przepisów dotyczyła właśnie zwalczania przestępczości seksualnej wobec dzieci, m.in. przez rozszerzenie dostępu uprawnionych organów do rejestru karnego obejmującego sprawców takich przestępstw.

Obok tych przepisów w ustawie znalazły się regulacje, które wywołały prawdziwy polityczny huragan w całej Unii Europejskiej. Ustawodawca węgierski zdecydował się połączyć ochronę dzieci przed pedofilami z ochroną dzieci przed określonymi treściami medialnymi i edukacyjnymi. I tutaj zaczyna się właściwy spór.

Co konkretnie zmieniła węgierska ustawa z 2021 r.

1. Zakaz udostępniania małoletnim treści w tym reklam, które promują lub prezentują odejście od tożsamości płciowej zgodnej z biologią, tzw. zmianę płci lub homoseksualizm.
2. Nocna ramówka: dostawcy usług medialnych zobowiązani do emitowania takich treści wyłącznie między godz. 22:00 a 5:00.
3. Zakaz w edukacji: zajęcia dotyczące seksualności i orientacji seksualnej nie mogą mieć na celu promowania odejścia od biologicznej tożsamości płciowej ani homoseksualizmu.
4. Obowiązek dla Rady ds. Mediów (Médiatanács) wzywania właściwych organów innych państw UE do reagowania na stwierdzone naruszenia.
5. Rozszerzenie rejestru karnego, czyli szerszy dostęp do danych o sprawcach przestępstw seksualnych wobec dzieci dla uprawnionych podmiotów.

Cel ustawy rząd węgierski precyzował wyraźnie: chodzi o zachowanie prawa rodziców do decydowania, w jakim duchu i w oparciu o jakie wartości będą wychowywane ich dzieci. Z punktu widzenia tradycji chrześcijańskiej, na której kształtowała się europejska cywilizacja, jest to postulat nie tylko zrozumiały, lecz wręcz oczywisty. Kodeks Prawa Kanonicznego w kanonie 226 expressis verbis stwierdza, że rodzice mają „poważny obowiązek i prawo” wychowywania dzieci a Kościół od wieków podkreśla, że jest to obowiązek pierwotny, wcześniejszy wobec państwa i jakiejkolwiek instytucji. Węgierski ustawodawca stanął po stronie rodziny.

Jak Komisja Europejska wypowiedziała Węgrom wojnę

Reakcja Brukseli była błyskawiczna i to wiele mówi o stopniu wrażliwości, z jaką instytucje UE traktują ten temat. Już w lipcu 2021 roku, zaledwie miesiąc po uchwaleniu ustawy, Komisja Europejska wysłała do Budapesztu formalne wezwanie do usunięcia uchybień. W 2022 roku sprawa trafiła przed Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W kolejnych miesiącach do postępowania, po stronie Komisji, dołączyło kilkanaście państw członkowskich oraz Parlament Europejski. Żadne z państw nie zdecydowało się stanąć po stronie Węgier. Ten fakt wymaga chwili refleksji. Oto suwerenny kraj, broniący prawa rodziców do wychowania dzieci w zgodzie z własnym systemem wartości, pozostaje w tej batalii całkowicie osamotniony w instytucjonalnym wymiarze europejskiej sceny. To nie jest kwestia prawna, lecz jest to obraz politycznego układu sił w dzisiejszej Europie.

Lista zarzutów, z jakimi Komisja przystąpiła do postępowania, była imponująco długa. Oprócz przepisów prawa pierwotnego art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu UE oraz szeregu artykułów Karty Praw Podstawowych, KE powołała się na dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych, dyrektywę o handlu elektronicznym, dyrektywę usługową oraz rozporządzenie RODO. Był to atak szerokim frontem, obliczony na całkowite rozmontowanie węgierskich regulacji.

Co orzekł Trybunał

Wyrok z 21 kwietnia 2026 roku uwzględnił wszystkie zarzuty Komisji. W całości. To rzadka sytuacja procesowa, wskazująca, że TSUE nie miał zamiaru szukać jakiegokolwiek kompromisu czy wyważenia racji. Warto przeanalizować najważniejsze rozstrzygnięcia.

Zakaz udostępniania małoletnim treści prezentujących homoseksualizm lub odejście od biologicznej tożsamości płciowej Trybunał zakwalifikował jako dyskryminację ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, czyli art. 21 Karty Praw Podstawowych. Jednocześnie wskazał na naruszenie wolności wypowiedzi i informacji (art. 11 Karty) oraz stwierdził, że ograniczenia swobody świadczenia usług są nieproporcjonalne. Innymi słowy: zdaniem sędziów TSUE, Węgry nie miały prawa chronić dzieci przed tymi treściami nawet wówczas, gdy celem był wyłącznie dobrobyt i bezpieczeństwo nieletnich.

Regulacja nakazująca emitowanie takich programów między godziną 22:00 a 5:00 została oceniona jako środek nieproporcjonalny. Trybunał uznał, że ogranicza ona swobodę świadczenia usług medialnych w sposób wykraczający poza to, co konieczne. Ktokolwiek ma dzieci lub pamięta własne dzieciństwo, wie, że nocna ramówka to właśnie to, czego dzieci nie oglądają. Dla TSUE okazało się to zbyt daleko idącą ochroną.

„Stygmatyzacja i marginalizacja, które sprowadzają się do wywołania, utrzymania lub wzmocnienia społecznej «niewidoczności» części członków społeczeństwa, są sprzeczne z wartościami poszanowania godności osoby ludzkiej, równości i poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości w rozumieniu art. 2 TUE.” – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok z 21 kwietnia 2026 r., pkt 555

Zakaz prowadzenia zajęć edukacyjnych w sposób promujący określone poglądy na temat seksualności i tożsamości płciowej Trybunał uznał za naruszenie zarówno wolności wypowiedzi (art. 11 Karty), jak i prawa do nauki (art. 14 Karty). Wedle oceny sędziów, regulacja prowadzi do stygmatyzacji „osób LGBT” i ogranicza dostęp do jak to ujął Trybunał „rzetelnej edukacji”. Warto zatrzymać się przy tym sformułowaniu. TSUE przesądził w istocie, że prezentowanie w szkole ideologii gender jest elementem „rzetelnej edukacji”.

Wreszcie przepis o rozszerzonym dostępie do danych z rejestru karnego dotyczącego sprawców przestępstw seksualnych wobec dzieci ten, który miał służyć bezpieczeństwu najmłodszych, również trafił na listę naruszeń. Trybunał orzekł, że nie spełnia on wymogu proporcjonalności i narusza art. 10 RODO oraz art. 8 Karty. Być może to najbardziej wymowny element całego wyroku: nawet ochrona dzieci przed pedofilami stała się w interpretacji TSUE powodem do skazania Węgier.

Spośród wszystkich aspektów wyroku jeden budzi najpoważniejsze obawy. TSUE po raz pierwszy w historii orzekł, że państwo członkowskie naruszyło art. 2 TUE, i uczynił z tego naruszenia samodzielną podstawę stwierdzenia uchybienia w procedurze naruszeniowej.

Art. 2 TUE to przepis programowy Traktatu, wymieniający wartości, na których opiera się Unia: poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolność, demokracja, równość, praworządność, prawa człowieka, prawa mniejszości. Brzmi pięknie i ogólnie zarazem a właśnie ta ogólność jest problemem. Do tej pory przepis ten traktowano w doktrynie prawa jako deklarację polityczną, a nie jako normę mogącą bezpośrednio rodzić odpowiedzialność państwa. Trybunał przełamał tę interpretację i wkroczył na zupełnie nowe terytorium.

„Wyrok ma charakter przełomowy, ponieważ po raz pierwszy w historii, w sprawie przeciwko państwu członkowskiemu, TSUE stwierdził uchybienie zobowiązania państwa poprzez naruszenie art. 2 TUE. Mówiąc innymi słowy, po raz pierwszy Trybunał w swym orzecznictwie uznał, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę stwierdzenia naruszenia prawa Unii. W tym kontekście należy także podkreślić ogólny charakter wartości UE, wyrażonych w art. 2 TUE, bowiem pojęcia takie jak «równość», «demokracja» czy «państwo prawne» nie są ściśle określone w prawie pierwotnym, przez co podlegają interpretacji, co otwiera drogę do nadużyć” – podkreślił Patryk Ignaszczak, analityk Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris.

Słowa analityka Ordo Iuris należy tu mocno podkreślić. Jeśli pojęcia takie jak „równość” czy „godność” mogą być dowolnie interpretowane przez Trybunał, to każde państwo, które ustanowi prawo zgodne z chrześcijańską tradycją, może zostać uznane za naruszające „wartości UE”. Polska ustawa chroniąca życie poczętych dzieci? Być może jest naruszeniem „godności”. Polska regulacja dotycząca edukacji seksualnej w szkołach? Potencjalne naruszenie „równości”. To nie jest abstrakcja, tyko logiczna konsekwencja dzisiejszego wyroku.

Poszanowanie tożsamości narodowej? Węgry odrzucone

Rząd węgierski w postępowaniu przed TSUE powołał się na art. 4 ust. 2 TUE. To przepis, który zobowiązuje Unię do poszanowania tożsamości narodowej państw członkowskich, w tym ich tradycji historycznych, kulturowych i religijnych. To argument fundamentalny z punktu widzenia każdego, kto rozumie, że Europa jest wspólnotą różnorodnych narodów, a nie jednorodnym super-państwem narzucającym jedną wizję człowieka i rodziny.

Trybunał odrzucił ten argument. Stwierdził, że nawet jeśli Unia jest zobowiązana do poszanowania tożsamości narodowej, to nie wynika z tego, iż obowiązki wynikające z art. 2 TUE mogą być różnie rozumiane przez poszczególne państwa. Innymi słowy: „wartości UE” interpretowane przez TSUE mają pierwszeństwo nad tożsamością narodową. Jedność ponad różnorodność. Luksemburg ponad Budapesztem. Trybunał ponad narodem.

Trybunał sformułował też zdanie, które powinno trafić do każdego podręcznika o współczesnym kryzysie w Europie. Stwierdził mianowicie, że Ustawa stoi w sprzeczności z „samą tożsamością Unii jako wspólnego porządku prawnego w społeczeństwie opartym na pluralizmie” (pkt 556). Paradoks jest tu uderzający: w imię pluralizmu Trybunał wyklucza jeden pogląd na wychowanie dzieci. Pluralizm, który nie toleruje tradycji chrześcijańskiej, nie jest pluralizmem a jest nową ortodoksją.

Konsekwencje: kary finansowe

Na mocy wyroku Węgry są zobowiązane do zmiany zakwestionowanych przepisów. Jeśli tego nie uczynią, Komisja Europejska może skierować do Trybunału kolejny wniosek, tym razem o nałożenie kar finansowych na podstawie art. 260 TFUE. Kary mogą być dotkliwe: są liczone od dnia stwierdzenia naruszenia i mogą wynosić dziesiątki lub setki tysięcy euro dziennie, zależnie od skali przewinienia w ocenie Trybunału. To instrument realnej presji ekonomicznej, który Komisja w ostatnich latach stosuje coraz chętniej i coraz śmielej.

Jednak konsekwencje wyroku sięgają dalej niż budżet węgierski. Jak trafnie pointuje analityk Ordo Iuris:

„Wyrok ma znaczenie wykraczające poza same Węgry, ponieważ wyznacza standard interpretacji prawa UE dla wszystkich państw członkowskich: potwierdza, że regulacje ograniczające dostęp do treści związanych z orientacją seksualną lub «tożsamością płciową» mogą naruszać zarówno zasady niedyskryminacji, jak i swobody rynku wewnętrznego, a także wartości zapisane w art. 2 TUE. Biorąc pod uwagę dotychczasowe wykorzystywanie «wartości Unii Europejskiej» określonych w art. 2 TUE oraz ich interpretowanie w duchu «progresywnym» w celu stopniowego ograniczania suwerenności i wywierania wpływu na państwa członkowskie, można uznać, iż niedawny wyrok TSUE to kolejny «krok naprzód» w procesie przejmowania kompetencji przez instytucje UE” – dodaje Patryk Ignaszczak, analityk Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris

Czyli mamy do czynienia z procesem. Nie z jednorazowym incydentem, lecz z systematycznym rozszerzaniem kompetencji instytucji unijnych kosztem suwerenności państw. Wyrok z 21 kwietnia 2026 roku to kolejny etap tej drogi. Być może etap najważniejszy, bo otwierający drzwi do użycia art. 2 TUE jako narzędzia o niemal nieograniczonym zasięgu.

Co to oznacza dla Polski i innych państw?

Pytanie, które z pewnością zadają sobie prawnicy i politycy w Warszawie, Pradze, Bratysławie i Zagrzebiu, brzmi: czy to może spotkać nas? Odpowiedź jest prosta i niepokojąca zarazem: tak, jeśli nasze kraje zdecydują się uchwalić regulacje podobne do węgierskich.

Polska ustawa chroniąca dzieci przed seksualizacją w szkołach, gdyby zawierała przepisy analogiczne do węgierskich, mogłaby stać się przedmiotem identycznego postępowania. Podobnie wszelkie regulacje dotyczące treści mediów adresowanych do nieletnich, jeśli dotykałyby kwestii tożsamości płciowej lub orientacji seksualnej. Trybunał wyznaczył bowiem jasny standard: chronienie dzieci przed takimi treściami jest dyskryminacją i naruszeniem prawa Unii Europejskiej.

To jest moment, w którym powinniśmy zastanowić się nad tym, co się dzieje z Europą. Kontynent, który zbudowany był na fundamencie chrześcijańskim, który swoje pojęcie godności człowieka czerpał z Ewangelii, coraz wyraźniej odwraca się od tego dziedzictwa. I robi to nie przez wolny wybór narodów, lecz przez orzeczenia sądu, od którego nie ma odwołania.

jb
Źródło: ordoiuris.pl, rp.pl, pch24.pl

Artykuł Bruksela ukarała Węgry za ochronę dzieci przed ideologią gender. Co ten wyrok oznacza dla całej Europy? pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Przy łódzkim Oknie Życia padła deklaracja, która nie pozostawia wątpliwości: każde dziecko znajdzie tu przyjęcie i opiekę. Ksiądz kardynał Konrad Krajewski przypomniał, że miarą wspólnoty jest jej stosunek do najbardziej bezbronnych osób.

Była to chwila skupienia pośród spotkania z Osobami Życia Konsekrowanego. Ksiądz Kardynał Konrad Krajewski, metropolita łódzki, odwiedził kościół pw. Świętej Urszuli Ledóchowskiej w Łodzi i zatrzymał się przy Oknie Życia. Kilka minut zadumy i cicha modlitwa. Potem słowa, które trudno było pominąć.

„To jest czysta Ewangelia. Okno Życia to jest to, co jest najdroższe, co mamy, co nas tworzy, co Jezus nam daje” – powiedział Ksiądz Kardynał.

Osiemset dzieci czeka na rodziny

Łódź nie jest miastem bez problemów społecznych. Ksiądz kardynał Krajewski mówi o tym wprost: w samej tylko metropolii łódzkiej aż 800 dzieci czeka na rodziny zastępcze. To liczba, która powinna zatrzymać każdego, kto ją usłyszy.

„Na każde nowe życie czekamy. Matka Teresa mówi: dajcie mi te dzieci, a ja się nimi zajmę. Chcę powiedzieć, że w Łodzi czekamy, jeśli ktokolwiek nie może wychować dzieci, z różnych powodów czekamy na te dzieci i przyjmiemy je z wielką radością” – podkreślił metropolita.

I dodał słowa, które stały się niejako mottem całej wizyty przy Oknie Życia:

„Te dzieci będą błogosławieństwem dla naszego miasta” – podkreślił ks. kard. Krajewski.

Patronka dzieci w trudnych narodzinach

W swoim przesłaniu ksiądz kardynał Krajewski odwołał się do postaci szczególnie bliskiej łodzianom – Sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej, położnej z Łodzi i więźniarki Auschwitz, która w nieludzkich warunkach obozowych przyjęła blisko trzy tysiące porodów. Pozostała wierna godności życia każdego dziecka – mimo nacisków i rozkazów nie pozbawiła życia ani jednego z nich.

„Myślę, że patronką w naszym mieście dzieci, które się rodzą, czasem w wielkich trudnościach, jest Stanisława Leszczyńska. Ona odebrała około 3000 porodów w najgorszym piekle, jakie mógł człowiek sobie wyobrazić, w Oświęcimiu” – mówił kardynał.

Zestawienie Okna Życia z postacią Stanisławy Leszczyńskiej nie jest przypadkowe. Ona, w realiach obozu zagłady i każde współczesne Okno Życia pozostają po tej samej stronie: po stronie dziecka, które jeszcze nie może przemówić w swoim imieniu.

„Obiecuję, że te dzieci będą bardzo dobrze zaopiekowane i będą pobłogosławione. I będą naszą chlubą, jeśli tylko będą mogły się narodzić” – zapewnił metropolita łódzki.

Czym jest Okno Życia?

Dla tych, którzy słyszą tę nazwę po raz pierwszy: Okno Życia to szczególne miejsce, zwykle przy domu żeńskiego zgromadzenia zakonnego, gdzie rodzic w anonimowości i bez konsekwencji prawnych może pozostawić nowo narodzone dziecko, zapewniając mu tym samym natychmiastową pomoc i szansę na życie.

Mechanizm jest prosty, ale przemyślany. Okno otwiera się z zewnątrz. W chwili, gdy ktoś je otwiera, wewnątrz budynku uruchamia się alarm. Siostry zakonne czuwają całą dobę, przez cały rok. Dziecko nigdy nie zostaje samo na dłużej niż chwilę.

Następnie uruchamiana jest ustalona procedura: przyjeżdża pogotowie i policja, sprawę przejmuje sąd rodzinny, który nadaje dziecku dane osobowe, ustanawia opiekuna prawnego i otwiera drogę do adopcji. Cały proces trwa kilka tygodni.

Rodzice, którzy przeżywają kryzys związany z pojawieniem się dziecka, nie muszą zostawać z tym problemem sami. Archidiecezjalny Ośrodek Adopcyjny w Łodzi oferuje wsparcie i pomoc pod numerem telefonu: 607 161 580.

Trzy Okna w archidiecezji łódzkiej – osiemnaście uratowanych istnień

Caritas Archidiecezji Łódzkiej prowadzi trzy Okna Życia: w Łodzi, w Piotrkowie Trybunalskim i w Pabianicach. Czwarte działa przy Centrum Medycznym im. L. Rydygiera przy ul. Sterlinga 13 w Łodzi. Łącznie, dzięki funkcjonującym w archidiecezji Oknom, uratowano życie 18 dzieci.

Idea powstania pierwszych dwóch placówek w Łodzi i Piotrkowie zrodziła się w środowisku organizującym majowy Marsz Wdzięczności za Dar Życia. Patronat nad całym przedsięwzięciem objęła łódzka Caritas, która przeprowadziła wszystkie niezbędne działania organizacyjne i formalne.

Pierwsze Okno Życia w Polsce powstało 19 marca 2006 roku w Krakowie. Dziś w całym kraju funkcjonuje blisko 70 takich miejsc w ponad 60 miejscowościach. Dziewięćdziesiąt procent z nich prowadzonych jest pod patronatem Caritas. Od początku istnienia tej inicjatywy w Oknach Życia pozostawiono ponad 160 niemowląt.

Słowa księdza kardynała Krajewskiego, wypowiedziane przy łódzkim Oknie Życia, były krótkie, lecz wybrzmiały z mocą. Pozostawiły po sobie nie tylko obietnicę, ale i jasne świadectwo, że w tym mieście na każde życie ludzkie się czeka – BEZ WYJĄTKÓW, z szacunkiem i troską.

jb
Źródło: KAI

Artykuł „Te dzieci będą błogosławieństwem dla naszego miasta” – ks. kard. Krajewski przy Oknie Życia w Łodzi pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Amerykański sąd apelacyjny wstrzymał obowiązywanie przepisów, które przez ostatnie lata umożliwiały zamawianie pigułek poronnych przez internet i odbiór ich drogą pocztową, bez wizyty u lekarza, bez nadzoru medycznego, bez żadnych granic stanowych.

Federalny sąd apelacyjny w Stanach Zjednoczonych wydał orzeczenie, które może na trwałe zmienić oblicze aborcyjnej polityki w tym kraju. Sędziowie tymczasowo wstrzymali możliwość zdalnego wystawiania recept na mifepriston oraz jego dystrybucję drogą pocztową. Środek, który odpowiada za niemal sześćdziesiąt procent wszystkich przypadków śmierci nienarodzonych dzieci w USA. Dla dziesiątek tysięcy nienarodzonych dzieci może to oznaczać szansę na życie.

Decyzja sądu wpisuje się w szerszy nurt przemian prawnych zapoczątkowanych przełomowym wyrokiem Sądu Najwyższego z 2022 roku, kiedy federalne gwarancje prawa do aborcji zostały uchylone, a kompetencje w tej kwestii przekazano poszczególnym stanom.

Sąd podzielił argumentację władz stanu Luizjana, który zaskarżył regulacje wprowadzone za administracji Joe Bidena. Zarzut był konkretny i dobrze uargumentowany: federalne przepisy ułatwiające dostęp do mifepristonu naruszają stanowe prawo chroniące życie człowieka, a ponadto zmuszają władze stanu do finansowania ze środków programu Medicaid leczenia powikłań wynikających z zastosowania tego środka. To nie był spór ideologiczny – to był spór o suwerenność stanową i o pieniądze podatników.

Sąd niższej instancji wcześniej uznał, że zdalne przepisywanie mifepristonu jest dopuszczalne. Sąd apelacyjny nie zgodził się z tą oceną, przynajmniej tymczasowo. Sprawa może trafić przed Sąd Najwyższy, zapowiedziała to już firma Danco Laboratories, jeden z dwóch dystrybutorów preparatu w USA.

Środowiska obrońców życia od miesięcy apelowały do prezydenta Donalda Trumpa o przywrócenie wymogu osobistej wizyty lekarskiej przy przepisywaniu mifepristonu. Zniesienie tego wymogu przez administrację Bidena uznano za gest w stronę lobby aborcyjnego, który w praktyce otworzył nieograniczony dostęp do farmakologicznej aborcji w całym kraju – także w stanach, gdzie aborcja jest prawnie zakazana lub ograniczona. Luizjana należy do tych stanów o najbardziej rygorystycznym ustawodawstwie, a jej władze konsekwentnie bronią przyjętych regulacji na wszystkich poziomach sądownictwa.

Godność człowieka jest niezbywalna i zakorzeniona w samym akcie stworzenia. „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię” – słowa proroka Jeremiasza nie straciły nic ze swojej aktualności. Każde orzeczenie, które stawia tamę kulturze śmierci, jest więc czymś więcej niż wyrokiem sądowym, jest znakiem nadziei.

Warto pamiętać, że od czasu wyroku z 2022 roku około dwudziestu stanów USA całkowicie zakazało aborcji na życzenie lub poważnie ograniczyło dostęp do niej. To oznacza, że miliony Amerykanów żyją dziś w miejscach, gdzie prawo, przynajmniej w pewnym stopniu, staje po stronie nienarodzonych dzieci. Obecna decyzja sądu apelacyjnego to kolejny krok na tej drodze.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Sąd federalny USA blokuje wysyłkę pigułek aborcyjnych pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł 58 lat ustawy aborcyjnej w Anglii: 11 mln uśmierconych dzieci pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Każde dziecko jest darem. Każde, bez wyjątku. Również to, które przyszło na świat z ciężką niepełnosprawnością, które potrzebuje opieki przez całą dobę, dla którego każdy kolejny dzień jest walką. Tymczasem Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej planuje zmiany, które mogą zostawić te dzieci bez dachu nad głową i bez specjalistycznej opieki w imię idei, za którą nie stoi żadna realna infrastruktura.

Przez 75 lat siostry z „Domu dla chłopców” były tam, gdzie ich potrzebowano. Kiedy brakowało środków na nowy budynek dostosowany do potrzeb niepełnosprawnych podopiecznych, Polacy, jak wspomina siostra Eliza Myk, zjednoczyli się ponad podziałami. Przychodziły datki z lewa i z prawa, bez względu na poglądy czy status. Jedna z ofiarodawczyń sprzedała własny dom, żeby wesprzeć budowę. To jest właśnie Polska, o której warto mówić.

Ale jest też inna rzeczywistość! Ta, w której ministerstwo ogłasza reformę i zamierza wygaszać placówki takie jak ta, nie pytając zbyt głęboko o to, co stanie się z dziećmi, które dziś w nich mieszkają.

Idea słuszna. Rzeczywistość zupełnie inna

Wiceminister Katarzyna Nowakowska tłumaczy, że resort chce kierować dzieci z niepełnosprawnościami do rodzin zastępczych, bo jak podkreśla, każde dziecko zasługuje na to, by wychowywać się w rodzinie. Trudno z tym się nie zgodzić. Rodzina jest pierwszym i najważniejszym środowiskiem, w którym człowiek się rozwija, uczy miłości, uczy świata. Problem w tym, że idea i rzeczywistość to dwie różne sprawy.

„Od 75 lat ciągle jesteśmy, bo tych rodzin ciągle nie ma”

– mówi siostra Eliza Myk wprost. Nie jako zarzut. Jako fakt.

W Polsce działa około 100 domów całodobowej opieki dla dzieci z niepełnosprawnościami. Setki podopiecznych. Wiele z tych placówek prowadzą siostry zakonne. Kobiety, które pracy z najsłabszymi poświęciły całe życie. Ministerstwo zaprasza ich przedstawicielki na rozmowy, ale jak relacjonuje siostra Karolina Blok, dyrektorka DPS‑u w Kamieniu Krajeńskim, ich uwagi nie są uwzględniane.

„W ministerstwie osobiście zadałam pytanie pani minister, jakimi ekspertami się otoczyła, bo to po prostu nie ma racji bytu” – mówi siostra Blok i dodaje: „Obserwujemy brak rodzin zastępczych, brak rodzin adopcyjnych, to jest coś, co bardzo niepokoi”.

Czym jest troska bez zaplecza?

Opieka nad dzieckiem z głęboką, złożoną niepełnosprawnością to nie jest zadanie, które można wykonywać dobrą wolą i miłością, choć ona jest absolutnie niezbędna. To zadanie wymagające specjalistycznej wiedzy medycznej, rehabilitacyjnej, pielęgniarskiej. Kosztownego sprzętu. Systemu wsparcia działającego całą dobę. Zasobów, których większość rodzin, nawet tych najwspanialszych, najbardziej oddanych, po prostu nie posiada.

Ks. bp Damian Muskus z diecezji krakowskiej zadał w tej sprawie pytanie, które powinno paść w Sejmie, zanim projekt w ogóle trafił pod obrady: „Wszyscy wiemy, że dziecko powinno rozwijać się w rodzinie, ale czy przerzucenie na nią ciężaru całodobowej opieki, wymagającej specjalistycznej wiedzy, kosztownego sprzętu i często nadludzkich sił, rzeczywiście służy dobru dziecka?”.  To jest pytanie, na które ministerstwo jak dotąd nie odpowiedziało przekonująco.

Reforma – tak. Likwidacja – nie

Nikt rozsądny nie twierdzi, że dotychczasowy system jest doskonały. Domy pomocy społecznej miewają swoje słabości, a wsparcie dla rodzin opiekujących się dziećmi z niepełnosprawnościami jest w Polsce wciąż niewystarczające. To wymaga zmian, prawdziwych, przemyślanych, opartych na wiedzy i wieloletnim doświadczeniu tych, którzy codziennie są przy najsłabszych.

Ale reforma nie może oznaczać likwidacji. Nie może polegać na wygaszeniu placówek, które przez dekady budowały swoją wiedzę, swoje struktury, swoje wspólnoty i zastąpieniu ich systemem, który jeszcze nie istnieje, rodzinami zastępczymi, których dramatycznie brakuje.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk nie pozostawia złudzeń:

„System nie będzie wydolny i skończy się to bardzo dużą katastrofą, ponieważ te dzieci, które wymagają opieki i są często z bardzo wysokim upośledzeniem, nie znajdą miejsca czy rodziny, która by się nimi zaopiekowała”.

Dobro dziecka! Nie slogan, lecz kryterium

W centrum każdej debaty o systemie opieki musi stać jedno: dobro konkretnego dziecka. Nie statystyki. Nie ideologia. Nie ministerialny harmonogram. Dziecko!

Dziecko, które nie potrafi samo zadbać o swoje interesy. Które nie wystąpi na konferencji prasowej. Które nie napisze petycji ani nie zorganizuje protestu. Które jest całkowicie zdane na dorosłych i na opiekunów, lekarzy, siostry zakonne i urzędników.

Właśnie dlatego głos w jego imieniu muszą zabierać inni. I właśnie dlatego tak ważne jest, by reformy systemu opieki były prowadzone w dialogu i to prawdziwym, nie fasadowym z tymi, którzy mają wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi dotkniętymi niepełnosprawnością.

W sieci wsparcia dla najsłabszych powinno być miejsce dla różnych form pomocy: od wsparcia rodzin biologicznych, przez opiekę środowiskową, aż po wyspecjalizowane placówki całodobowe dla tych, których potrzeby przekraczają możliwości domowej opieki. To nie jest kwestia wyboru między rodziną a instytucją. To kwestia budowania systemu, który nie zostawia nikogo samego.

Projekt ministerstwa jest obecnie w Sejmie. Czas na to, by posłowie zadali trudne pytania, zanim będzie za późno, a dzieci, które dziś mają dom i opiekę, znajdą się w próżni.

Dobro dziecka zawsze na pierwszym miejscu. Nie jako hasło. Jako zobowiązanie.

jb
Źródło: radiomaryja.pl

Artykuł Dzieci z niepełnosprawnością zasługują na więcej pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Miał to być pilotaż. Miał się skończyć. Zamiast tego ministerstwo zapowiada dwa kolejne lata dostępności pigułki, która odbiera życie poczętemu dziecku. Bez recepty. Dla piętnastolatków.

Jak podaje Polska Agencja Prasowa, Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że „planowane jest przedłużenie pilotażu o dwa lata, w niezmienionej formie”. Krótko, spokojnie, urzędowo. Jakby chodziło o przedłużenie programu bezpłatnych, bezpiecznych szczepień albo dofinansowania aptek na wsiach. W rzeczywistości odnosi się jednak do kwestii o zupełnie innym ciężarze, stosowania substancji mogącej prowadzić do zabicia poczętego dziecka jeszcze przed jego zagnieżdżeniem w organizmie matki.

Kiedy zaczyna się człowiek?

Nauka nie pozostawia tu złudzeń: życie ludzkie rozpoczyna się od poczęcia. Wtedy mamy do czynienia z odrębnym organizmem, z własnym kodem genetycznym, własną tożsamością biologiczną, własnym niepowtarzalnym życiem. Kościół katolicki naucza tego od wieków, a współczesna embriologia jedynie potwierdza to, co wiara chrześcijańska wyznaje od zawsze: każde poczęte dziecko jest człowiekiem i zasługuje na ochronę.

Tymczasem tzw. pigułka „dzień po” może działać m.in. poprzez uniemożliwienie zagnieżdżenia zarodka człowieka w błonie śluzowej macicy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy doszło już do zapłodnienia, dalszy rozwój zarodka nie jest możliwy.

„Jeśli poczęło się dziecko, to nie będzie mogło się zagnieździć i dalej rozwijać. A więc to dziecko umiera”

– mówi dr Magdalena Szymańska, ginekolog.

Trudno o bardziej jednoznaczne stwierdzenie ze strony lekarza.

„Usługa farmaceutyczna”. Język, który zabija po raz drugi

W maju 2024 roku ówczesna minister zdrowia Izabela Leszczyna wydała rozporządzenie wprowadzające pilotażowy program sprzedaży pigułki „dzień po” bez recepty lekarskiej. Program zakłada, że tabletkę może sprzedać farmaceuta i to każdej osobie, która ukończyła zaledwie 15 lat. Recepta lekarza nie jest potrzebna. Wystarczy farmaceuta z apteki objętej programem. Aktualnie takich aptek jest 1446 na terenie całego kraju.

Zastanówmy się przez chwilę, co to oznacza w praktyce. Piętnastolatka to dziecko, które samo wymaga opieki i ochrony. Może bez wiedzy rodziców, bez konsultacji z lekarzem, bez jakiejkolwiek refleksji medycznej, nabyć substancję o potencjalnie wczesnoporonnym działaniu. I nikt nie musi wiedzieć. Nikt nie musi pytać. Nikt nie musi odpowiadać.

A całość nazywana jest „usługą farmaceutyczną” o „prewencyjnym i edukacyjnym charakterze”.

To właśnie ten język niepokoi najbardziej. Aborcja stała się „wyborem”. Zabicie nienarodzonego dziecka „prawem reprodukcyjnym”. A substancja mogąca powodować śmierć poczętego dziecka to teraz „usługa” i „prewencja”. Kiedy słowa przestają znaczyć to, co znaczą i kiedy morderstwo można opakować w biurokratyczny eufemizm, tracimy coś więcej niż precyzję językową. Tracimy zdolność do moralnej oceny rzeczywistości.

Zagrożenie nie tylko dla dziecka

Warto też pamiętać, bo ministerstwo zdaje się o tym nie wspominać, że pigułka „dzień po” nie jest obojętna dla zdrowia samej kobiety. Dr Szymańska wskazuje na cały szereg ryzyk związanych z hormonalną antykoncepcją: zwiększone ryzyko zachorowania na choroby przenoszone drogą płciową, ryzyko zatorowości i nadmiernej krzepliwości krwi, zaburzenia gospodarki lipidowej, udary niedokrwienne mózgu.

Troska o kobietę? Prawdziwa troska, a nie ta opakowana w polityczny slogan powinna oznaczać rzetelną informację o tych zagrożeniach. Powinna oznaczać opiekę lekarską, rozmowę, towarzyszenie. Nie sprzedaż tabletki przez okienko apteczne piętnastolatce, która być może boi się powiedzieć rodzicom, co się wydarzyło.

Dwa lata to nie jest koniec

Ministerstwo uzasadnia przedłużenie programu jego „pozytywną oceną”. Nie wiemy, na podstawie jakich kryteriów ta ocena została wystawiona. Nie wiemy, ile razy w ciągu ostatnich miesięcy pigułka zatrzymała życie ludzkie, które właśnie zaczęło się rozwijać. Takich danych nikt nie zbiera, bo nikt nie chce ich znać.

Ale my chcemy wiedzieć. I chcemy mówić.

Każde poczęte dziecko ma prawo do życia, niezależnie od okoliczności swojego poczęcia, niezależnie od planów rodziców, niezależnie od tego, jak bardzo wygodne byłoby jego nieistnienie. Godność ludzka nie jest warunkowa. Nie zaczyna się od wybranego przez kogoś tygodnia ciąży ani od decyzji farmaceuty za ladą apteki.

Zaczyna się od poczęcia. I trwa aż do naturalnej śmierci.

To nie jest pogląd religijny, który można zbagatelizować jako „narzucanie wiary”. To jest fundament cywilizacji, bez którego żadne społeczeństwo nie jest w stanie długo przetrwać.

jb

Artykuł Rząd nie zamierza chronić nienarodzonych dzieci pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W 2025 roku w polskich szpitalach odnotowano 851 przypadków aborcji finansowanych ze środków publicznych, tak wynika z najnowszych danych Narodowego Funduszu Zdrowia, do których jako pierwszy dotarł „Nasz Dziennik”. Z uzyskanych informacji wynika również, że na wykonywanie aborcji przeznaczono aż 3,3 mln zł z budżetu publicznego, co oznacza, że średnio około 3,9 tys. zł przeznacza się na zabicie jednego dziecka nienarodzonego.

Z przekazanych danych wynika, że w 2025 roku w Polsce wykonano 851 aborcji w szpitalach. Największą liczbę aborcji odnotowano w następujących województwach:

• mazowieckie – 244 przypadki
• dolnośląskie – 134 przypadki
• śląskie – 81 przypadków

Łącznie aborcję przeprowadzono w 79 szpitalach na terenie całego kraju. Wskazuje się, że najwięcej dotyczyło kobiet w wieku 30–40 lat (489 przypadków).

Brak regionów całkowicie wolnych od aborcji

Z danych NFZ wynika, że drugi rok z rzędu w Polsce nie ma już województwa, w którym nie wykonywano by aborcji. Nawet dotychczas wyróżniające się pod tym względem regiony odnotowały pojedyncze przypadki.

W województwie podkarpackim, które przez lata było uznawane za miejsce bez aborcji, w 2025 roku odnotowano „mniej niż 5” przypadków.

Finansowanie z publicznych środków

Na wykonywanie aborcji w 2025 roku przeznaczono z budżetu publicznego około 3,3 mln zł. Oznacza to średni koszt na poziomie około 3,9 tys. zł za uśmiercenie jednego nienarodzonego dziecka.

Według danych NFZ, najczęściej wskazywaną przyczyną aborcji były przesłanki psychiatryczne.

Wiek pacjentek i tło społeczne

W grupie wiekowej 18–30 lat odnotowano 268 przypadków, natomiast w grupie 30–40 lat aż 489.

W analizach wskazuje się, że decyzje o aborcji najczęściej zapadają w sytuacjach kryzysowych. Kluczową rolę odgrywają brak stabilizacji życiowej, poczucie niepewności oraz presja społeczna. Dane sugerują jednocześnie, że młodsze pokolenie nie odrzuca macierzyństwa tak zdecydowanie, jak bywa to przedstawiane, problem nie leży w samej niechęci do macierzyństwa, lecz w kryzysie wartości, presji otoczenia i braku realnego wsparcia dla życia, które powinno być chronione na każdym etapie.

Porównanie z wcześniejszymi latami

Dane za 2024 rok wskazywały na 885 aborcji w polskich szpitalach, co oznacza poziom wyższy niż w 2025 roku, ale nadal bardzo wysoki w porównaniu do wcześniejszych lat.

Jak podkreślono w analizach, większość przypadków w 2024 roku była formalnie klasyfikowana jako związana z zagrożeniem zdrowia lub życia matki, przy czym interpretacja tych przesłanek była szeroka.

Konsekwencje demograficzne

W 2025 roku w Polsce urodziło się 238 tysięcy dzieci – najmniej od zakończenia II wojny światowej. W połączeniu z liczbą aborcji tworzy to obraz głębokiego kryzysu demograficznego, który może mieć długofalowe skutki dla gospodarki i systemu społecznego.

Głosy ekspertów i komentatorów

Do sytuacji odnosi się Barbara Nowak, która podkreśla:

„To jest plan na samobójstwo państwa polskiego”

– ostrzega w rozmowie z „Naszym Dziennikiem” Barbara Nowak, samorządowiec i pedagog, była małopolska kurator oświaty.

Z kolei Jacek Kotula zwraca uwagę na zmiany społeczne w regionach tradycyjnie uznawanych za bardziej konserwatywne:

„Rewolucja dotyka też mieszkańców Podkarpacia. Jeśli nie pojawią się działania ochronne – ze strony Kościoła, systemu edukacji, kultury, mediów itd. – to wejdziemy na ścieżkę życia rodzinnego, która zniszczy Zachód”.

Istotny wątek wskazuje również dr Bartłomiej Wróblewski:

„Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, jak ważny jest spór o Trybunał Konstytucyjny, jakie znaczenie może mieć obrona jego niezależności. Jeżeli TK wpadnie w ręce środowisk aborcyjnych – a wszystko do tego zmierza – wówczas istnieje poważna groźba, że Polska stanie się krajem z najbardziej liberalnym prawem aborcyjnym – mówi „Naszemu Dziennikowi” dr Bartłomiej Wróblewski, konstytucjonalista, poseł Prawa i Sprawiedliwości.”

„To jest absolutnie przerażająca informacja dla nas, że w warunkach demokracji, która powinna stać po stronie bezbronnego człowieka, po prostu doszło w Polsce do takiej strasznej zbrodni”

– mówiła Magdalena Guziak-Nowak, dyrektor do spraw edukacji Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka dla Radia Maryja.

Analizując dane z ostatnich lat, można zauważyć utrzymującą się tendencję wysokiej liczby aborcji oraz jednoczesny spadek liczby urodzeń. Wpływa to na długofalowe zmiany struktury społecznej i może pogłębiać problemy demograficzne w Polsce.

Dodatkowo zmienia się sposób, w jaki społeczeństwo postrzega kwestie ochrony życia. Dziś coraz częściej spotyka się on z obojętnością lub mniejszym zainteresowaniem. Zdaniem komentatorów taka stopniowa zmiana nastawienia może w przyszłości prowadzić do dalszego przesuwania granic i mieć realny wpływ na kierunek zmian społecznych oraz prawnych w Polsce.

Należy zauważyć, że to nie są już tylko liczby i statystyki. Za każdą z nich kryje się konkretne ludzkie życie, które nie dostało szansy się narodzić. Coraz częściej pojawia się pytanie, czy jako społeczeństwo nie zaczynamy oswajać się z tym zjawiskiem i traktować go jako coś zwyczajnego. Tymczasem jest to sprawa fundamentalna, dotycząca podstawowych wartości i przyszłości narodu. Dlatego dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzeba jasnego sprzeciwu oraz odwagi w obronie życia.

jb
Źródło: Nasz Dziennik

Artykuł Aborcje w Polsce 2025: 851 utraconych istnień ludzkich pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W niedzielę, 19 kwietnia, ulicami stolicy przeszedł Narodowy Marsz Życia pod hasłem „Wiara i Wierność 966‑2026”. Kilkadziesiąt tysięcy Polaków, całe rodziny z dziećmi, organizacje pro-life z całego kraju i goście z zagranicy, potwierdziło, że ochrona życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci pozostaje sercem polskiej tożsamości. Do maszerujących dołączył osobiście Prezydent RP Karol Nawrocki.

Plac Zamkowy ledwo pomieścił tłum, który zebrał się na starcie pochodu. Rzeczniczka marszu Lidia Sankowska-Grabczuk nie kryła satysfakcji: to największe wydarzenie pro-life w Polsce i jedno z największych w całej Europie. Barwny korowód, otwierany przez rekonstruktorów w strojach husarzy, ruszył ulicami Senatorską i Wierzbową, przez plac Marszałka Józefa Piłsudskiego, Królewską i Krakowskie Przedmieście, by powrócić na plac Zamkowy.

Zgromadzeni nieśli flagi z wizerunkami wielkich Polaków, transparenty, a Rycerze Kolumba – ikonę Matki Bożej „Od Oceanu do Oceanu”, kopię cudownego obrazu z Jasnej Góry, wędrującą po świecie w intencji ochrony życia. W powietrzu rozlegały się okrzyki: „Polska siła to rodzina”, „Tu Warszawa, nie Bruksela, nikt aborcji nie popiera”, „Niech żyje Polska!”.

Tysiące ludzi w sercu Warszawy pokazują, jak ważne dla Polski jest życie, jak ważna dla Polski jest rodzina. Dlatego nie może dzisiaj zabraknąć tu Prezydenta Polski – napisano na stronie Kancelarii Prezydenta.

W pobliżu Pałacu Prezydenckiego do maszerujących dołączył Prezydent Karol Nawrocki. Wyraził przekonanie, że Marsz jest „piękną inicjatywą, która pokazuje, jak zło można zwyciężać dobrem” i wskazał na głęboki kryzys demograficzny jako jeden z najpoważniejszych problemów kraju.

„Dzisiaj odpowiedź na wiele polskich problemów tkwi właśnie w polskich rodzinach, w naszej tożsamości”

– mówił Prezydent Karol Nawrocki.

Msza święta i duchowa adopcja

Marsz poprzedziły dwie Msze święte: w bazylice archikatedralnej pod przewodnictwem ks. biskupa Piotra Jareckiego oraz w katedrze warszawsko-praskiej z udziałem ks. biskupa Tomasza Sztajerwalda. Biskup Jarecki w homilii przypomniał, że życie jest jednocześnie darem od Boga i zadaniem dla człowieka:

„Pierwszą niezbywalną wartością i zasadą jest świętość życia, jego nienaruszalność od momentu poczęcia do naturalnej śmierci”.

Na zakończenie Mszy św. w archikatedrze wierni mieli możliwość złożenia zobowiązania duchowej adopcji dziecka poczętego, dziewięciomiesięcznej modlitwy w intencji uratowania dziecka zagrożonego aborcją. Wielu z nich skorzystało z tej sposobności, powtarzając na głos modlitwę prowadzoną przez ojca Samuela Karwackiego, krajowego moderatora Dzieła Duchowej Adopcji.

Trzy wielkie rocznice

Kapelan prezydenta ksiądz Jarosław Wąsowicz przypomniał, że tegoroczny Marsz odbywa się w szczególnym kontekście historycznym: upamiętnia 1060. rocznicę chrztu Polski, 370. rocznicę Ślubów Lwowskich Jana Kazimierza i 70. rocznicę Ślubów Jasnogórskich, tych ostatnich nazwanych przez Jana Pawła II „polską kartą praw człowieka”. „Jesteśmy spadkobiercami tego wielkiego dziedzictwa i mamy je wypełniać” – podkreślił.

Głos Europy: „Nie lękajcie się”

Na zaproszenie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia do Warszawy przylecieli goście z Malty i Francji. Profesor Tonio Borg, prezydent Europejskiej Federacji ONE OF US, pozdrowił zebranych słowami świętego Jana Pawła II i zwrócił uwagę, że jego rodzinna Malta, jedyne państwo UE, które zakazuje aborcji z wyjątkiem ratowania życia matki, jest dowodem, iż obrona życia człowieka jest możliwa nawet wbrew silnej presji politycznej. „Aborcja nie jest zła dlatego, że potępiają ją Kościoły chrześcijańskie, lecz Kościoły chrześcijańskie potępiają aborcję dlatego, że jest ona zła” – powiedział prof. Tonio Borg.

Doktor Ségolène du Closel, dyrektor wykonawcza tej samej organizacji, przybyła z Francji, gdzie w 2023 roku aborcja została wpisana do konstytucji. Przestrzegła przed ideologizacją instytucji europejskich i apelowała o wsparcie dla matek: „Chrońmy życie oraz wolność! Życie i wolność nie są przeciwieństwami; są zjednoczone w nierozerwalnym małżeństwie”.

Serce Józka i piknik rodzinny

Jednym z najbardziej poruszających momentów spotkania na placu Zamkowym było odtworzenie przez głośniki bicia serca nienarodzonego Józka, dzięki aparaturze przyłożonej do brzucha jego mamy Adrianny. Ten prosty gest przypomniał zebranym, że za każdą liczbą i statystyką kryje się konkretne, bezbronnie bijące życie.

Po zakończeniu przemarszu uczestnicy mogli wziąć udział w pikniku rodzinnym i koncercie AnMari. Organizatorem Marszu była Fundacja Świętego Benedykta wraz z kilkudziesięcioma organizacjami z całej Polski, w tym Polskim Stowarzyszeniem Obrońców Życia Człowieka. Wydarzenie odbyło się pod honorowym patronatem Konferencji Episkopatu Polski.

jb
Źródło: federacjazycia.pl, ekai.pl, dorzeczy.pl

Artykuł Dziesiątki tysięcy za życiem. Prezydent dołączył do Marszu pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Po ponad półtorarocznej przerwie temat liberalizacji prawa aborcyjnego ponownie pojawia się w agendzie parlamentarnej. Jak wynika z ustaleń dziennika „Rzeczpospolita”, jeszcze przed wakacjami 2026 roku mogą ruszyć prace nad dwoma projektami u staw.

Ostatnia próba zmiany przepisów miała miejsce 12 lipca 2024 roku. Wówczas Sejm głosował nad projektem Lewicy dotyczącym częściowej depenalizacji aborcji, który przewidywał m.in. zniesienie kar za pomoc w aborcji. Propozycja nie uzyskała jednak poparcia większości, sprzeciw wyrazili posłowie PSL, a część parlamentarzystów Koalicji Obywatelskiej nie wzięła udziału w głosowaniu.

Wcześniej, w kwietniu 2024 roku, powołano komisję nadzwyczajną, której zadaniem było rozpatrzenie czterech różnych projektów ustaw – od depenalizacji, przez dopuszczenie aborcji do 12. tygodnia, aż po powrót do przepisów obowiązujących przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 2020 roku. Początkowo zapowiadano dynamiczne tempo prac. Nieoficjalnie mówiono nawet o ich zakończeniu przed latem 2024 roku.

Rzeczywistość okazała się jednak inna. Po pierwszym posiedzeniu w kwietniu 2024 roku, komisja zebrała się ponownie jeszcze w lipcu – i od tego czasu jej prace praktycznie ustały. Przez wiele miesięcy temat pozostawał zawieszony.

Powrót do „kompromisu” czy dalsze zmiany?

Dziś pojawiają się sygnały, że politycy zamierzają wrócić do rozmów. Przewodnicząca komisji, Dorota Łoboda, wskazuje, że po zakończeniu prac nad innymi projektami możliwe będzie wznowienie prac nad ustawami dotyczącymi aborcji. W grę wchodzi równoległe procedowanie dwóch rozwiązań.

Pierwsze z nich, przygotowane przez Trzecią Drogę, zakłada powrót do tzw. kompromisu aborcyjnego sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2020 roku. Oznaczałoby to dopuszczenie aborcji w trzech przypadkach: zagrożenia życia lub zdrowia matki, ciąży będącej wynikiem przestępstwa oraz ciężkich i nieodwracalnych wad dziecka nienarodzonego. Projekt przewiduje także rozwiązania proceduralne m.in. szybsze decyzje prokuratora oraz obowiązek wykonania aborcji w placówkach mających kontrakt z NFZ.

Druga propozycja, autorstwa Lewicy, dotyczy depenalizacji. Zakłada ona zniesienie kar za pomoc w aborcji, które obecnie mogą sięgać do trzech lat pozbawienia wolności. W praktyce oznaczałoby to brak odpowiedzialności karnej dla osób wspierających kobietę – partnerów, członków rodziny czy innych osób zaangażowanych. Projekt przewiduje również ograniczenie penalizacji samego czynu, zwłaszcza na wczesnym etapie ciąży.

Spór o granice ochrony życia

Powrót do prac nad ustawami aborcyjnymi nie jest w istocie debatą nad życiem, lecz nad dopuszczalnością jego odbierania. Nie chodzi tu o pogłębioną refleksję nad godnością człowieka, ale o wyznaczenie granic, w których prawo pozwala na zakończenie życia nienarodzonego dziecka.

Życie ludzkie od poczęcia aż do naturalnej śmierci pozostaje nienaruszalne i nie może podlegać negocjacjom ani kompromisom. Dlatego proponowane zmiany prawa nie są kwestią „wyboru” ani technicznych regulacji, lecz dotyczą podstawowego pytania: czy państwo stoi po stronie ochrony najbardziej bezbronnych dzieci, czy dopuszcza możliwość odebrania im życia.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Liberalizacja prawa aborcyjnego wraca do Sejmu pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

16 maja w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach odbędzie się IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych. To wyjątkowe wydarzenie skierowane jest do rodziców oraz całych rodzin, które doświadczyły straty dziecka, zarówno przed narodzeniem, jak i na późniejszych etapach życia.

Pielgrzymka rozpocznie się modlitwą Regina Caeli o godz. 12.00 w bazylice, a następnie sprawowana będzie Msza św. pod przewodnictwem ks. prał. Franciszka Ślusarczyka, wieloletniego kustosza i rektora sanktuarium.

„Pielgrzymka adresowana jest do rodzin dzieci zmarłych przed narodzeniem i na późniejszych etapach rozwoju, niezależnie od okoliczności. Zaproszenie kierujemy do rodziców, dziadków, rodzeństwa, ale także liderów wspólnot, duszpasterzy i pracowników ochrony zdrowia towarzyszących odchodzącym dzieciom. W sposób szczególny pragniemy modlić się wraz z rodzinami konfrontującymi się z niezrozumieniem i opuszczeniem ze strony najbliższych”

– mówi dr Piotr Guzdek.

Przestrzeń modlitwy i wsparcia

Organizatorzy podkreślają, że jednym z głównych celów pielgrzymki jest przełamanie samotności rodzin po stracie dziecka. Jak zauważa dr Piotr Guzdek, doświadczenie żałoby bardzo często wiąże się z niezrozumieniem ze strony otoczenia.

„Najbliższe otoczenie często nie potrafi rozmawiać z rodzinami w żałobie. Osieroceni doświadczają dotkliwej izolacji. Pragniemy tworzyć w Kościele bezpieczną i otwartą przestrzeń wspólnej modlitwy i spotkania”

– podkreśla.

Ważnym elementem spotkania będzie nabożeństwo zawierzenia zmarłych dzieci Bożemu Miłosierdziu. Rodzice otrzymają świece oraz akty zawierzenia, a podczas liturgii zapalą światło od paschału – symbol Chrystusa Zmartwychwstałego. Wspólnie odmówią Akt Zawierzenia Dziecka Bożemu Miłosierdziu, a całości towarzyszyć będzie śpiew „Magnificat” jako wyraz wdzięczności za życie dziecka.

Pamięć, która przywraca godność

Do Krakowa przybywają rodziny z całej Polski, niosące w sercu doświadczenie straty. Pielgrzymka staje się dla nich miejscem spotkania, świadectwa i modlitwy.

„Rodzice, składając karty z imionami dzieci przed Mszą Świętą, dziękują za to, że Kościół o nich pamięta w tak szczególnym miejscu, jak sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. Czują się zauważeni. Niektórzy rodzice pielgrzymują, aby pożegnać zmarłe przed narodzeniem dziecko, które od wielu lat noszą w sercu, skrywając jego stratę przed otoczeniem”

– relacjonuje dr Guzdek.

W przypadku dzieci utraconych na etapie prenatalnym, gdy nie jest znana ich płeć, możliwe jest wpisanie imion rodziców – np. „dziecko Joanny i Tomasza”. Wszystkie imiona zostaną złożone w procesji z darami, a następnie wpisane do Księgi Dzieci Utraconych prowadzonej przez duszpasterstwo archidiecezji krakowskiej.

W duchu afirmacji życia

Pielgrzymka wpisuje się w szerokie działania środowisk pro-life, które podkreślają godność każdego życia – od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Szczególne znaczenie mają również organizowane pogrzeby dzieci martwo urodzonych, które przywracają im należne miejsce w przestrzeni społecznej.

„Te działania uświadamiają, że każde życie jest święte od poczęcia do naturalnej śmierci. Pożegnanie dzieci martwo urodzonych wprowadza je w przestrzeń pamięci społecznej i kształtuje kulturę afirmacji życia bez kontekstu sporów politycznych”

– akcentuje dr Piotr Guzdek.

Wyjątkowa data tegorocznego spotkania

Tegoroczna pielgrzymka odbędzie się wyjątkowo 16 maja. Zazwyczaj organizowana jest w pierwszą sobotę czerwca, jednak zmiana terminu związana jest z przypadającą w tym czasie beatyfikacją dziewięciu salezjanów męczenników, którzy oddali życie w czasie II wojny światowej.

IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych to nie tylko wydarzenie religijne, ale także ważny znak nadziei dla rodzin dotkniętych stratą. W świecie, który często nie potrafi mówić o bólu po utracie dziecka, Kraków-Łagiewniki stają się miejscem pamięci, modlitwy i afirmacji życia.

jb
Źródło: Nasz Dziennik/10 kwietnia2026/Wara Ojców

Artykuł IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Od 1 września edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowym elementem szkolnego programu, tak zapowiedziała minister edukacji Barbara Nowacka w rozmowie na antenie TVN24.

Nowy przedmiot ma zostać podzielony na dwie części. Pierwsza – obowiązkowa – obejmie zagadnienia ważne: higienę, aktywność fizyczną, zdrowie psychiczne czy prawidłowe odżywianie. Druga natomiast, dotycząca zdrowia seksualnego, pozostanie nieobowiązkowa i jak zapowiada resort, będzie stanowić niewielką część całego programu.

O tym, czy dziecko weźmie udział w tych zajęciach z nieobowiązkowego modułu zdrowia seksualnego, zdecydują rodzice. W przypadku uczniów pełnoletnich, oni sami. To rozwiązanie ma być kompromisem pomiędzy różnymi oczekiwaniami społecznymi.

Rodzice na pierwszym miejscu?

Ministerstwo podkreśla, że decyzja o dobrowolności części nieobowiązkowej wynika z poszanowania praw rodziców. Nie sposób nie zgodzić się, że pierwszym i najważniejszym wychowawcą dziecka są rodzice. To oni mają prawo i obowiązek decydować o tym, w jaki sposób i w jakim systemie wartości ich dzieci poznają tak delikatne sfery osobowe, jak seksualność, relacje czy odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Jednocześnie pojawia się pytanie, na ile ta dobrowolność ma charakter trwały. W przeszłości niejednokrotnie rozwiązania wprowadzane jako „opcjonalne” z czasem stawały się obowiązkowe, co budzi obawy części rodziców o przyszły kierunek zmian. Pojawia się też pytanie praktyczne: jak będzie to wyglądało organizacyjnie w szkołach? Jeśli klasy, w których programowo przewidziano treści z zakresu zdrowia seksualnego, nie rozpoczną zajęć od tej części przedmiotu ani nie zakończą nimi roku szkolnego, co w tym czasie będą robiły dzieci, które z tych lekcji nie korzystają? Jak zapewnić, by harmonogram lekcji był spójny, a pozostali uczniowie nie czuli się wyłączeni lub pozostawieni sami sobie?

Edukacja czy formowanie postaw?

Nie sposób pominąć pytania: czy edukacja zdrowotna rzeczywiście ograniczy się do przekazywania wiedzy, czy z czasem stanie się narzędziem kształtowania określonej wizji człowieka? Część I podstawy programowej przedstawia założenia antropologiczne i aksjologiczne, które mają profilować ujęcie treści kształcenia przewianych w podstawie programowej.

W podręcznikach zostanie komponent zdrowia seksualnego, tak czy inaczej uczniowie będą mieli dostęp w podręczniku do treści, z którymi rodzic się nie zgadza.

Choć element dotyczący zdrowia seksualnego ma pozostać dobrowolny i zależny od decyzji rodziców, to właśnie sposób jego opracowania i prowadzenia będzie miał duże znaczenie dla młodych ludzi.

Zdrowie nie jest jedynie kategorią biologiczną. To także integralny rozwój osoby, który obejmuje ciało, psychikę i ducha. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera sposób mówienia o ludzkiej seksualności: czy będzie ona ukazywana jako przestrzeń odpowiedzialnej miłości i daru z siebie, czy raczej jako obszar technicznych wyborów i indywidualnych preferencji.

Wyzwanie dla nauczycieli

Ministerstwo zapowiada, że zajęcia będą prowadzić nauczyciele biologii, wychowania fizycznego czy dotychczasowego wychowania do życia w rodzinie. Wsparciem mają być także studia podyplomowe oraz współpraca ze środowiskiem medycznym.

Jednak nawet najlepsze przygotowanie merytoryczne nie rozwiąże wszystkich trudności. Kluczowe pozostaje pytanie o spójność przekazu – tak, aby nauczyciel nie musiał sam rozstrzygać wątpliwości, które wynikają z nieprecyzyjnych zapisów programu czy podręczników.

Spór o treści i język przekazu

Wątpliwości budzą nie tylko same decyzje organizacyjne, ale również treści, które mają trafić do uczniów. Krytyczne głosy pojawiają się m.in. w odniesieniu do podręcznika przygotowanego dla nauczycieli przez środowisko Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu.

Nowy podręcznik do edukacji zdrowotnej dla nauczycieli wzbudza szereg kontrowersji. Jedna z nich dotyczy sposobu przedstawienia orientacji seksualnych. Jak wskazują autorzy na stronach 561–562:

„Najczęściej wyróżnia się następujące orientacje seksualne: heteroseksualną (pociąg do osób płci przeciwnej), homoseksualną (pociąg do osób tej samej płci), biseksualną (pociąg do osób więcej niż jednej płci) oraz aseksualną, która charakteryzuje się brakiem lub bardzo niskim poziomem pociągu seksualnego, przy zachowanej lub nie zdolności do tworzenia relacji emocjonalnych” (red. Grzebieluch, Basiak-Rasała, Grabowska, 2025, s. 561–562).

Po pierwsze, wskazana typologia jest prezentowana jako ta „najczęściej” przedstawiana, a więc są możliwe jeszcze inne warianty orientacji seksualnej.

Po drugie, podręcznik sugeruje, że brak zdolności do tworzenia relacji emocjonalnych w przypadku orientacji aseksualnej jest uznawany za normę zdrowia psychicznego i seksualnego.

Kilka zdań później znajdujemy dodatkowe wyjaśnienie:

„Współczesna seksuologia jednoznacznie uznaje, że inne orientacje niż heteroseksualna nie są zaburzeniami ani wyborem, lecz naturalnymi i trwałymi wariantami ludzkiej orientacji seksualnej. Zostały one usunięte z klasyfikacji zaburzeń psychicznych (DSM i ICD), a ich patologizowanie nie znajduje uzasadnienia naukowego” (red. Grzebieluch, Basiak-Rasała, Grabowska, 2025, s. 562).

Tym samym uznanie za patologiczną niezdolność do tworzenia relacji emocjonalnych osoby identyfikującej się jako aseksualnej „nie znajduje uzasadnienia naukowego” i nie kwalifikuje się do psychoterapii. Taka niezdolność natomiast jest komponentem „naturalnego i trwałego wariantu” ludzkiej seksualności.

Kolejnym kontrowersyjnym zagadnieniem poruszonym w podręczniku jest opis metod antykoncepcji, a w szczególności wkładki wewnątrzmacicznej (IUD). Na stronie 594 czytamy:

„Wkładka wewnątrzmaciczna (IUD) – to długoterminowa metoda antykoncepcji w postaci niewielkiego, elastycznego elementu w kształcie litery T, wykonanego z tworzywa sztucznego; zakładana jest przez ginekologa bezpośrednio do jamy macicy, zwykle na okres od 3 do 10 lat – po wcześniejszym przeprowadzeniu niezbędnych badań i wykluczeniu przeciwwskazań; mechanizm działania wkładki polega na: zmianie właściwości endometrium (błony śluzowej macicy), zagęszczeniu śluzu szyjkowego i utrudnieniu poruszania się plemników w drogach rodnych; wyróżnia się 2 główne typy wkładek: hormonalną (IUS) – uwalnia hormon lewonorgestrel, który dodatkowo hamuje owulację i zagęszcza śluz szyjkowy (charakteryzuje się bardzo wysoką skutecznością – wskaźnik Pearla: 0,1–0,2), oraz niehormonalną (miedzianą) – uwalnia jony miedzi, które działają plemnikobójczo i zmieniają środowisko wewnątrzmaciczne (jej skuteczność jest również wysoka – wskaźnik Pearla: 1–3); IUS działa głównie miejscowo, uwalniając lewonorgestrel, co zagęszcza śluz szyjkowy i blokuje plemniki. U większości użytkowniczek naturalny cykl hormonalny może być zachowany (nie blokuje owulacji w każdym cyklu.)” (red. Grzebieluch, Basiak-Rasała, Grabowska, 2025, s. 594).

Choć opis jest szczegółowy pod względem technicznym, w podręczniku brakuje jednoznacznego wskazania, że wkładka może działać również po zapłodnieniu, czyli mieć potencjalne działanie wczesnoporonne przed implantacją. W praktyce oznacza to, że uczniowie mogą odebrać przekaz jako dotyczący wyłącznie zapobiegania ciąży przed poczęciem, bez pełnej informacji o biologicznych skutkach metody.

Dla rodziców i wychowawców rodzi to pytanie: czy w edukacji zdrowotnej powinno się przedstawiać takie metody w oderwaniu od konsekwencji dla życia ludzkiego? Czy młody człowiek, który dopiero uczy się odpowiedzialności i rozumienia znaczenia seksualności, powinien być edukowany w sposób techniczny, bez odniesienia do etycznego i duchowego wymiaru ludzkiego życia?

Podobnie jak w przypadku orientacji aseksualnej, podręcznik przedstawia informacje zgodne z naukową klasyfikacją i aktualnym stanem wiedzy, ale nie uwzględnia w pełni wychowawczego i etycznego kontekstu – co w praktyce może pozostawić uczniów i nauczycieli w niepewności co do tego, jakie wartości i postawy należy wspierać.

Między troską o zdrowie a troską o człowieka

Nie można zapominać, że szkoła nie zaczyna od zera. Przez lata funkcjonował przedmiot wychowanie do życia w rodzinie, który choć niepozbawiony wad próbował ujmować temat w sposób zakorzeniony w relacjach, odpowiedzialności i wartościach.

Dziś pojawia się nowa propozycja, która kładzie większy nacisk na aspekt zdrowotny. To zrozumiałe w obliczu rosnących problemów psychicznych czy chorób cywilizacyjnych, z jakimi mierzą się młodzi ludzie. Potrzebują oni wsparcia i rzetelnej wiedzy.

Jednocześnie warto pamiętać, że człowiek nie jest jedynie organizmem wymagającym profilaktyki. To osoba, od poczęcia aż do naturalnej śmierci, obdarzona godnością, której nie można sprowadzić do biologii czy statystyk.

Dlatego kluczowe pozostaje pytanie, czy nowy przedmiot zachowa równowagę między wiedzą a wychowaniem oraz czy nie zgubi tego, co stanowiło istotę wcześniejszego podejścia: spojrzenia na człowieka jako całość, zdolną do miłości, odpowiedzialności i budowania trwałych relacji.

jb

Artykuł Edukacja zdrowotna obowiązkowa od września pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Zapraszamy wszystkich na Narodowy Marsz Życia, który odbędzie się 19 kwietnia 2026 roku o godz. 12:30 na Placu Zamkowym w Warszawie. To wyjątkowa, ogólnopolska manifestacja w obronie życia i wartości chrześcijańskich.

Organizatorem Marszu jest Fundacja Świętego Benedykta wraz z kilkudziesięcioma organizacjami z całej Polski, w tym Polskim Stowarzyszeniem Obrońców Życia Człowieka. Wydarzenie odbywa się pod honorowym patronatem Konferencji Episkopatu Polski.

Dlaczego warto być z nami

Narodowy Marsz Życia to największa w Polsce manifestacja pro-life i jedna z najważniejszych w Europie. To czas, w którym możemy wspólnie pokazać wsparcie dla życia ludzkiego od poczęcia, dla małżeństwa jako trwałego związku kobiety i mężczyzny, dla prawa rodziców do wychowania dzieci w zgodzie z wiarą, a także dla naszej kultury opartej na tradycyjnych wartościach.

Każdy uczestnik Marszu daje jasny sygnał: Nie zgadzamy się na ataki na życie, rodzinę i chrześcijańskie dziedzictwo Polski. Wspólnie mówimy:

• Tak dla życia!
• Tak dla rodziny!
• Tak dla rodzących się dzieci!
• Tak dla Polski – Rodziny Rodzin!
• Tak dla naszych chrześcijańskich wartości!

Marsz jako świadectwo historii i wiary

Tegoroczny Marsz ma wyjątkowy wymiar historyczny, ponieważ obchodzimy 1060. rocznicę Chrztu Polski. To moment, by zamanifestować naszą wdzięczność za dziedzictwo chrześcijańskie, które kształtuje naszą narodową tożsamość i cywilizację życia. Chrzest Mieszka I był fundamentem, na którym zbudowano Polskę chrześcijańską. Dziś chcemy pokazać, że to przesłanie pozostaje żywe i aktualne.

Co nas czeka

Marsz to nie tylko marsz – to czas radości, muzyki, świadectwa i wspólnoty. Plac Zamkowy z Kolumną Zygmunta stanie się centrum wydarzenia z: sceną i ekranem, studiem marszowym, namiotami i stoiskami, animacjami dla dzieci, muzyką i wspólnym śpiewem. A jeśli pozwoli pogoda, nie zabraknie też marszowego pikniku.

Dlaczego Twój udział ma znaczenie

Sama obecność na Marszu nie zmienia prawa, ale pokazuje społeczne poparcie dla życia i wartości chrześcijańskich. Każdy, kto chciałby wprowadzać aborcję, eutanazję, związki partnerskie czy ideologię gender, musi wiedzieć, że Polska broni życia i rodziny. Im liczniejszy i bardziej zaangażowany będzie Marsz – tym mocniejszy jego wpływ na opinię publiczną, młodych ludzi i przyszłe pokolenia.

W ubiegłych latach na Marszu gromadziły się dziesiątki tysięcy osób. W tym roku chcemy, aby było nas jeszcze więcej!

Plan na niedzielę, 19 kwietnia

Godz. 11:00 – Msze święte w warszawskich katedrach (Bazylika Archikatedralna św. Jana Chrzciciela i Bazylika Katedralna św. Floriana i św. Michała Archanioła)

Po Eucharystii – wspólny przemarsz na Plac Zamkowy

Godz. 12:30 – rozpoczęcie głównych obchodów Marszu

Narodowy Marsz Życia to szansa, by dać świadectwo naszej wierze, wierności chrześcijańskim wartościom i miłości do życia oraz Polski. Niech to będzie czas radości, wspólnoty i dumy z naszego dziedzictwa.

Dołącz do nas! Pokażmy, że polskie rodziny, dzieci i chrześcijańskie wartości są dla nas najważniejsze.

jb
Źródło: narodowymarszzycia.pl

Artykuł Dołącz do Narodowego Marszu Życia – 19 kwietnia 2026 r. pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Czy współczesna medycyna, zamiast leczyć i przywracać nadzieję, niekiedy zaczyna proponować skrócenie życia jako rozwiązanie? Historia 84-letniej Miriam Lancaster z Vancouver obnaża niepokojący kierunek zmian – nie tylko w systemie opieki zdrowotnej, lecz przede wszystkim w samym spojrzeniu na człowieka, jego cierpienie oraz niezbywalną, nienaruszalną godność.

Starsza kobieta zgłosiła się do szpitala z powodu bólu pleców. Jak relacjonują źródła, zamiast rzetelnej diagnostyki i podjęcia leczenia, miała usłyszeć propozycję skorzystania z tzw. MAID – procedury medycznie wspomaganej śmierci. Lekarz określił ją jako „opcję, która położy kres bólowi na zawsze”.

Słowa te nie są wyrazem troski o pacjenta, lecz przejawem głębokiego kryzysu myślenia o cierpieniu i samej wartości ludzkiego życia. Medycyna od swoich początków była powołana do tego, by towarzyszyć człowiekowi, łagodzić ból i walczyć o zdrowie. Tymczasem w tym przypadku padła propozycja zakończenia życia – propozycja, która w ogóle nie powinna się pojawić, zwłaszcza zanim podjęto jakąkolwiek realną próbę leczenia i ratowania zdrowia pacjentki.

Na szczęście pani Lancaster nie była sama. Towarzyszyła jej córka, która stanowczo sprzeciwiła się takiemu rozwiązaniu. Dziś sama zadaje sobie pytanie: co by było, gdyby jej matka osłabiona bólem lub pogrążona w chwilowym kryzysie psychicznym, została w szpitalu bez wsparcia najbliższych?

Dalszy rozwój wydarzeń pokazuje, jak wiele można było jeszcze uczynić. Okazało się, że przyczyną bólu było pęknięcie miednicy związane z osteoporozą. Po odpowiednim leczeniu w innym ośrodku kobieta w ciągu miesiąca wróciła do sprawności i do swojego domu. To fakt, który nie pozwala przejść obojętnie: tam, gdzie zaproponowano śmierć, możliwe było powrót do życia.

Nie jest to przypadek odosobniony. W Kanadzie pojawiają się kolejne świadectwa osób, którym zamiast kompleksowej opieki sugerowano skorzystanie z procedury MAID. Roger Foley, cierpiący na poważne schorzenie neurologiczne, miał usłyszeć, że koszt jego leczenia jest wysoki, a „alternatywą” może być jednorazowy zabieg zakończenia życia. Sprawa trafiła do sądu.

Jeszcze bardziej poruszająca jest historia paraolimpijki Christine Gauthier. Zamiast pomocy w dostosowaniu domu do jej potrzeb, zaproponowano jej… wspomaganą śmierć. Trudno nie odnieść wrażenia, że życie osoby chorej czy z niepełnosprawnościami zaczyna być postrzegane przez pryzmat kosztu lub wygody systemu.

Równie niepokojące są dane z Quebecu, gdzie odnotowano przypadki zastosowania MAID wobec osób z relatywnie niegroźnymi urazami, jak złamanie kostki. Każdy taki przypadek jest sygnałem alarmowym, nie tylko dla jednego kraju, ale dla całej cywilizacji, która stoi dziś przed wyborem: czy iść drogą solidarności z najsłabszymi, czy też do eliminowania cierpienia poprzez eliminację cierpiących.

Człowiek, od poczęcia aż do naturalnej śmierci posiada godność, której nie nadaje mu ani państwo, ani system opieki zdrowotnej. Jest ona zakorzeniona w samym fakcie bycia osobą, stworzoną na obraz Boga. Cierpienie, choć trudne i często niezrozumiałe, nie odbiera tej godności. Przeciwnie, domaga się szczególnej troski, obecności i miłości.

Dlatego właśnie tak ważne jest, by medycyna nie traciła swojego serca. By lekarz pozostał tym, który stoi po stronie życia nawet wtedy, gdy wydaje się ono kruche, słabe czy „nieopłacalne”. Bo miarą człowieczeństwa nie jest to, jak traktuje silnych, lecz jak chroni tych najbardziej bezbronnych.

Historia Miriam Lancaster kończy się powrotem do zdrowia. Ale pozostawia pytanie, które nie może zostać zignorowane: ile podobnych historii mogłoby zakończyć się inaczej, gdyby zabrakło czyjejś czujności, odwagi lub miłości?

jb
Źródło: opoka.org.pl

Artykuł Propozycja śmierci zamiast leczenia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W uroczystość Zwiastowania Pańskiego, obchodzoną w Kościele jako Dzień Świętości Życia, Bazylika Mariacka w Krakowie wypełniła się modlitwą i świadectwem troski o życie ludzkie od poczęcia.

Mszy św. przewodniczył ks. Jan Dohnalik, kanclerz Kurii Metropolitalnej w Krakowie, który w homilii podkreślał, że „sprawa życia to sprawa zaufania, to sprawa wiary. Jeśli przyjmiemy życie w zaufaniu, ono obdarza nas wielkim błogosławieństwem”.

Na uroczystości obecna była Magdalena Guziak-Nowak, reprezentująca Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka. Udział w wydarzeniu był znakiem, że sprawa życia wciąż potrzebuje ludzi gotowych stanąć po stronie najsłabszych. W takim dniu jak ten widać jasno, że za każdą inicjatywą, modlitwą i działaniem stoją konkretne osoby, które nie odwracają wzroku od trudnych historii, lecz starają się nieść wsparcie tam, gdzie jest ono najbardziej potrzebne.

Ks. Jan Dohnalik w homilii przywołał także poruszające świadectwo z pogrzebu ks. Ignacego Dziewiątkowskiego, pokazujące, jak wielkie znaczenie ma decyzja o przyjęciu życia. Wspomniał słowa jego mamy, która podczas uroczystości wyznała:

„Ignacy był przeznaczony na zabicie. Zrobiłabym to, ale Opatrzność Boża sprawiła, że przeżył sześćdziesiąt dwa lata. Jak patrzę teraz na ten kościół pełen ludzi, to rozumiem, jak wielkim darem było to życie i jak wielką sprawą było to, że podjęłam inną decyzję, że Pan Bóg ocalił mojego syna”.

„Nie zabijajcie Waszych dzieci, bo dzieci są naszą radością; jak patrzę na ten kościół, to widzę, ile mam synów i córek” – mówiła matka księdza podczas pogrzebu.

Kanclerz kurii podkreślał, że współczesna wiedza o poczęciu i rozwoju dziecka nie zastępuje potrzeby wiary i zaangażowania w ochronę życia. Przypomniał, że modlitwa, opieka nad rodzinami oraz działania wspólnot są niezbędne w codziennej ochronie życia ludzkiego.

Ks. Jan Dohnalik zwrócił uwagę, że wiele rodzin, zwłaszcza wychowujących chore lub niepełnosprawne dzieci, potrzebuje dziś zarówno wsparcia duchowego, jak i konkretnej pomocy materialnej. Podkreślił przy tym, że troska o życie jest wspólnym zadaniem całego Kościoła: duchownych i świeckich, którzy razem podejmują wysiłek, by być blisko najsłabszych i realnie im towarzyszyć.

Przed błogosławieństwem ks. Paweł Gałuszka, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Archidiecezji Krakowskiej, podziękował wszystkim zaangażowanym w dzieło ochrony życia, w tym siostrom nazaretankom i albertynkom prowadzącym domy samotnej matki w Krakowie i Wadowicach, a także ofiarodawcom wspierającym te inicjatywy.

jb
Źródło: diecezja.pl

Artykuł Dzień Świętości Życia w Krakowie pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Polsce w ciągu ostatnich piętnastu lat dokonała się głęboka zmiana w obszarze opieki okołoporodowej. Dane przedstawione przez Ministerstwo Zdrowia oraz Główny Urząd Statystyczny pokazują wyraźny trend: nie tylko rodzi się coraz mniej dzieci, ale również systematycznie znika infrastruktura, która przez dekady służyła matkom i ich nowo narodzonym dzieciom.

Zniknęła jedna czwarta porodówek, jeszcze w 2010 roku w Polsce funkcjonowało 406 oddziałów ginekologiczno-położniczych. Dziś, jak wynika z danych resortu zdrowia, jest ich już tylko 305. Oznacza to, że w ciągu 15 lat z mapy kraju zniknęła niemal co czwarta porodówka.

Proces ten nie zwalnia. W samych ostatnich latach tempo zamykania oddziałów wyraźnie przyspieszyło:

• w 2020 roku zamknięto 12 porodówek,
• w 2021 – 10,
• w 2022 – 11,
• w 2023 – 7,
• w 2024 – 11,
• w 2025 – aż 27.

Początek 2026 roku przyniósł kolejne decyzje, trzy oddziały zostały zamknięte, a dwanaście zawiesiło działalność.

Dramatyczny spadek liczby urodzeń

Zmiany te są ściśle związane z pogłębiającym się kryzysem demograficznym. W 2010 roku w Polsce urodziło się 413 tysięcy dzieci. W roku 2025 było ich już tylko 238 tysięcy. To spadek o ponad 40 procent.

Dla porównania, jeszcze w 2020 roku liczba urodzeń wynosiła 355 tysięcy. W ciągu zaledwie kilku lat Polska weszła więc w etap wyraźnego załamania demograficznego, które niesie poważne konsekwencje społeczne i gospodarcze.

Ekonomia zamiast troski o życie?

Funkcjonowanie oddziałów położniczych coraz częściej podporządkowane jest rachunkowi ekonomicznemu. Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje świadczenia medyczne, w tym przypadku porody, jednak szpitale ponoszą stałe koszty utrzymania personelu i infrastruktury niezależnie od liczby pacjentek.

Średnie obłożenie porodówek w 2024 roku wyniosło niespełna 60 procent. Przy takich danych wiele placówek nie jest w stanie utrzymać płynności finansowej. Choć NFZ wypłaca około 12 tysięcy złotych za poród wraz z opieką neonatologiczną, dla wielu szpitali, zwłaszcza powiatowych, to wciąż za mało.

Eksperci podkreślają, że szczególnie trudna jest sytuacja mniejszych ośrodków, które starają się utrzymać oddziały mimo strat, kierując się potrzebami lokalnych społeczności.

Głos środowisk i organizacji

Przedstawiciele samorządów wskazują, że główną przyczyną zamykania porodówek jest niż demograficzny. Z kolei należy zauważyć, że nawet dobrze oceniane oddziały nie są w stanie przetrwać przy obecnym systemie finansowania.

To rodzi pytanie, czy państwo w wystarczającym stopniu chroni przestrzeń, w której zaczyna się ludzkie życie. Troska o matkę i dziecko nie powinna być jedynie elementem kalkulacji ekonomicznej, lecz wyrazem odpowiedzialności za przyszłość narodu.

Nowe rozwiązania – czy wystarczające?

Od lutego 2026 roku NFZ wprowadził finansowanie tzw. pokoi narodzin. Są to miejsca, gdzie porody mogą odbywać się pod opieką położnej w szpitalach oddalonych o ponad 25 kilometrów od najbliższej porodówki.

To rozwiązanie może częściowo złagodzić skutki likwidacji oddziałów, jednak nie zastąpi pełnoprawnej opieki szpitalnej, szczególnie w przypadkach wymagających interwencji medycznej.

Wyzwanie dla państwa i społeczeństwa

Malejąca liczba urodzeń oraz zanik infrastruktury porodowej to dwa powiązane ze sobą zjawiska, które wymagają zdecydowanej odpowiedzi. W centrum tej debaty powinno znaleźć się nie tylko pytanie o finanse, ale przede wszystkim o wartość życia i realne wsparcie dla rodzin.

Bo każda zamknięta porodówka to nie tylko decyzja administracyjna, to także znak czasu, który skłania do refleksji nad tym, czy jako społeczeństwo potrafimy stworzyć warunki sprzyjające przyjmowaniu nowego życia.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Znikające porodówki i malejąca liczba urodzeń pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Hiszpanii przeprowadzono eutanazję 25-letniej Noelii Castillo Ramos. Sprawa odbiła się szerokim echem nie tylko ze względu na dramatyczną historię młodej kobiety, ale także okoliczności procedury śmierci i doniesienia o planowanym pobraniu narządów – w świecie, który coraz częściej zamiast towarzyszyć w cierpieniu proponuje śmierć, a godność człowieka ustępuje logice użyteczności i interesów.

Noelia Castillo Ramos zmagała się z ciężkimi doświadczeniami życiowymi i problemami psychicznymi. 2022 roku kobieta padła ofiarą zbiorowego gwałtu. Po tej tragedii podjęła próbę odebrania sobie życia, skacząc z piątego piętra. Udało się ją uratować, jednak w wyniku tego zdarzenia została sparaliżowana od pasa w dół. W kolejnych latach złożyła wniosek o eutanazję, który po długim procesie został zatwierdzony przez odpowiednie organy w Hiszpanii.

Na kilka godzin przed śmiercią ojciec Noelii opublikował nagrania, na których zachęcał ją do dalszej rehabilitacji i ćwiczeń. Widać było, że dziewczyna zaczynała chodzić samodzielnie, a jej stan zdrowia dawał realną nadzieję na poprawę.

Procedura, która zmienia sens medycyny

W opisywanym przypadku eutanazja została przeprowadzona drogą dożylną. Sekwencja leków: midazolam, propofol i rokuronium – nie jest przypadkowa.

Najpierw podaje się środek uspokajający. Midazolam wycisza, redukuje lęk, ogranicza świadomość sytuacji. Następnie propofol pogłębia ten stan, prowadząc do utraty przytomności – pacjent zapada w głęboki sen. I wreszcie trzeci etap. Rokuronium. To nie jest lek przeciwbólowy ani usypiający. To substancja, która paraliżuje mięśnie, w tym mięśnie oddechowe. Człowiek przestaje oddychać. Śmierć następuje nie dlatego, że choroba osiągnęła swój kres, ale dlatego, że została wywołana.

To zasadnicza różnica. Medycyna, która miała leczyć, łagodzić i towarzyszyć, staje się narzędziem zadawania śmierci.

„Godne umieranie” czy odebranie godności?

Często używa się określeń takich jak „godne umieranie” czy „odejście na własnych warunkach”. Jednak w świetle faktów pojawia się pytanie: czy naprawdę mamy do czynienia z godnością?

Godność człowieka nie polega na kontroli nad momentem śmierci. Polega na tym, że nawet w cierpieniu pozostaje on osobą – kimś, kto zasługuje na obecność, opiekę, miłość i wsparcie.

W przypadku Noelii trudno uciec od wrażenia, że zabrakło właśnie tego. Jej życie było naznaczone traumą, przemocą i opuszczeniem. Zamiast odpowiedzi w postaci głębokiej pomocy psychicznej i duchowej, pojawiło się rozwiązanie ostateczne. Nie usunięto cierpienia. Usunięto cierpiącego człowieka.

| Horas antes de su fallecimiento, se difundieron videos del padre de Noelia animándola a caminar y seguir adelante.pic.twitter.com/R70yrLxg8X

— Informa Cosmos (@InformaCosmos) March 26, 2026

Doniesienia o pobraniu narządów

W przestrzeni medialnej pojawiły się informacje, że po wykonaniu eutanazji planowano pobranie narządów do transplantacji. Według relacji bliskich oraz prawnika, organy miały być wcześniej przydzielone biorcom.

Z technicznego punktu widzenia jest to możliwe, bo organizm, który przed chwilą był utrzymywany w kontrolowanych warunkach, staje się „odpowiednim” źródłem organów. Jednak moralnie rodzi to pytania, których nie można zignorować.

Pojawia się konflikt interesów. Z jednej strony mamy pacjenta, którego życie powinno być chronione. Z drugiej – system, który potrzebuje narządów. Gdy te dwa porządki zaczynają się przenikać, granica zostaje zatarta. Wtedy człowiek przestaje być celem samym w sobie. Staje się środkiem do celu.

To właśnie ten moment – cichy, często ukryty za językiem procedur i statystyk – budzi największy niepokój. Bo jeśli wartość życia zaczyna zależeć od jego użyteczności, to każdy z nas może kiedyś znaleźć się po „niewłaściwej stronie” tej logiki.

Dodatkowo pojawiły się relacje, że przed wykonaniem eutanazji ograniczano kontakt Noelii z bliskimi, w obawie przed zmianą decyzji. Te informacje nie zostały jednoznacznie potwierdzone, jednak znacząco wpłynęły na odbiór całej sprawy.

Sprzeciw rodziny

Ojciec kobiety do ostatnich chwil podejmował działania prawne, próbując powstrzymać wykonanie procedury. Sprawa trafiła aż do najwyższych instancji, jednak ostatecznie sądy podtrzymały decyzję o dopuszczeniu eutanazji.

W dniu śmierci pod ośrodkiem, w którym przebywała Noelia, gromadzili się ludzie modlący się w jej intencji. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące komentarzy, zarówno popierających prawo do eutanazji, jak i zdecydowanie je odrzucających.

Spór o sens i granice

Cierpienie nigdy nie jest wartością samą w sobie, ale zawsze jest wezwaniem do miłości. Do bycia przy drugim człowieku. Do niesienia pomocy, nawet jeśli nie da się wszystkiego naprawić. Eutanazja zmienia tę perspektywę. Zamiast odpowiedzi: „zostanę z tobą”, pojawia się odpowiedź: „zakończymy to”. To nie jest postęp medycyny. To zmiana jej fundamentu.

Św. Jan Paweł II mówił o „cywilizacji życia” i „cywilizacji śmierci”. W tej pierwszej życie ludzkie jest chronione niezależnie od okoliczności. W tej drugiej zaczyna być warunkowe, zależne od jakości, użyteczności, decyzji.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Hiszpania: śmierć 25-letniej Noelii Castillo Ramos pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Izba Lordów przyjęła projekt zmian w prawie, który zakłada zniesienie odpowiedzialności karnej dla kobiet dokonujących aborcji – niezależnie od etapu ciąży. Jeśli ustawę podpisze król Karol III, nowe przepisy mogą wejść w życie już w połowie kwietnia 2026 roku.

Za przyjęciem zmian głosowało 185 lordów, przeciw było 148. Wcześniej, w czerwcu 2025 roku, projekt poparła także Izba Gmin. Oznacza to, że proces legislacyjny jest praktycznie zakończony.

Bez odpowiedzialności za odebranie życia dziecku nienarodzonemu

Nowe prawo przewiduje brak kar dla kobiety, która zdecyduje się na aborcję – również w zaawansowanej ciąży i poza placówką medyczną. Jednocześnie odpowiedzialność nadal ma dotyczyć lekarzy oraz osób pomagających, zwłaszcza po 24. tygodniu życia dziecka w łonie matki.

Aborcja „na odległość” bez kontroli

W Wielkiej Brytanii od 2020 roku funkcjonuje możliwość uzyskania środków poronnych bez osobistego kontaktu z lekarzem. Konsultacja odbywa się telefonicznie lub przez internet. Izba Lordów odrzuciła propozycję przywrócenia obowiązkowego badania.

To oznacza, że lekarz nie ma możliwości sprawdzenia wieku dziecka rozwijającego się pod sercem matki. Opiera się wyłącznie na deklaracji kobiety. W konsekwencji środki prowadzące do śmierci dziecka mogą zostać użyte także na późnym etapie ciąży.

Poważne zagrożenie dla życia i zdrowia kobiet

Stosowanie aborcji farmakologicznej po pierwszym trymestrze wiąże się z realnym niebezpieczeństwem. Wśród możliwych powikłań wymienia się krwotoki czy ciężkie zakażenia, które mogą zagrażać życiu matki.

Nawet międzynarodowe wytyczne medyczne wskazują, że tego typu działania, jeśli w ogóle są dopuszczane, dotyczą jedynie wczesnej fazy ciąży. W późniejszych miesiącach oznaczają już przerwanie życia rozwijającego się dziecka oraz narażenie kobiety na poważne, często niebezpieczne powikłania.

Kultura odrzucenia zamiast ochrony życia

Każde życie ludzkie, od poczęcia do naturalnej śmierci, posiada niezbywalną godność. Przyjęte przepisy idą w przeciwnym kierunku, osłabiając ochronę najbardziej bezbronnych dzieci nienarodzonych.

Zwolennicy zmian mówią o prawach kobiet. Jednak należy wskazać, że prawdziwa troska o kobietę nie może oznaczać przyzwolenia na działania, które niosą ryzyko dla jej zdrowia i prowadzą do odebrania życia jej dziecku.

Echo także w Polsce

Postulaty pełnej dekryminalizacji aborcji pojawiają się również w Polsce. Organizacje proaborcyjne otwarcie domagają się zniesienia odpowiedzialności karnej także po 12. tygodniu ciąży. Sytuacja w Wielkiej Brytanii jest wyraźnym sygnałem, jak daleko mogą sięgać zmiany prawne, jeśli zabraknie konsekwentnej obrony życia.

jb
Źródło: www.vaticannews.va

Artykuł Izba Lordów za dekryminalizacją aborcji do końca ciąży pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Kiedy w 2004 roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanawiał Narodowy Dzień Życia, chodziło o coś więcej niż tylko wprowadzenie kolejnej daty do kalendarza. Intencją było zwrócenie uwagi na podstawową prawdę: że ludzkie życie jest wartością, na której opiera się cały ład społeczny.

Po latach to przesłanie nabiera jednak nowego wyzwania. W rzeczywistości naznaczonej szybkim tempem zmian, niepewnością jutra i wyraźnym spadkiem liczby urodzeń, Narodowy Dzień Życia przestaje być jedynie okazją do refleksji. Coraz częściej jawi się jako wyraźny apel o odnowę myślenia, o odbudowę odpowiedzialności i o przywrócenie należnego miejsca życiu w centrum życia społecznego.

Święto zakorzenione w trosce o życie

Narodowy Dzień Życia został ustanowiony w 2004 roku z inicjatywy środowisk społecznych i obywatelskich, które dostrzegały potrzebę mocniejszego zaakcentowania ochrony życia – od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Ideą tego dnia było nie tylko przypomnienie o godności każdego człowieka, ale także budowanie kultury życia opartej na solidarności, odpowiedzialności i wrażliwości wobec najsłabszych.

To właśnie ta perspektywa wskazuje, że życie nie jest jedynie sprawą prywatną, lecz dobrem wspólnym, od którego zależy przyszłość całego społeczeństwa.

Nowe wyzwania: demografia i kondycja relacji

Dziś coraz wyraźniej widać, że samo przypominanie o wartości życia nie wystarcza. Polska mierzy się z poważnym kryzysem demograficznym, któremu towarzyszy osłabienie więzi społecznych. Coraz trudniej o trwałe relacje prowadzące do małżeństwa i rodziny, rośnie liczba rozstań, a wiele osób doświadcza samotności.

W tej rzeczywistości pojawia się pytanie nie tylko o ochronę życia, ale również o warunki, w jakich może się ono rozwijać. Dziecko nie jest bowiem jedynie faktem biologicznym, jest owocem miłości, która wymaga dojrzałości, odpowiedzialności i gotowości do poświęcenia.

Państwo i rodzina. Wspólna odpowiedzialność

Coraz częściej powraca kwestia roli państwa w budowaniu środowiska sprzyjającego rodzinie. Wiele środowisk podkreśla, że wsparcie dla rodzin powinno być jednym z kluczowych priorytetów polityki społecznej.

Narodowy Dzień Życia przypomina, że troska o przyszłość narodu nie może ograniczać się do deklaracji. Potrzebne są konkretne działania: wzmacnianie stabilności rodzin, wspieranie rodziców, budowanie kultury szacunku dla życia oraz odbudowa zaufania społecznego.

Święto, które staje się wezwaniem

W obecnych realiach Narodowy Dzień Życia nabiera nowego znaczenia. Przestaje być jedynie datą w kalendarzu a staje się wezwaniem do odnowy społecznej. To zaproszenie do refleksji nad tym, czy jako wspólnota potrafimy tworzyć przestrzeń, w której życie jest przyjmowane, chronione i rozwijane.

Nie sposób pominąć jeszcze jednego wymiaru, duchowego fundamentu życia społecznego. Historia wielokrotnie pokazywała, że gdy człowiek odchodzi od wartości zakorzenionych w wierze, konsekwencje dotykają całych wspólnot.

Wspólnota lokalna i codzienna solidarność

Narodowy Dzień Życia jest także okazją do konkretnych działań. W wielu miejscach Polski organizowane są spotkania, konferencje i inicjatywy edukacyjne, które mają na celu budowanie świadomości i wzmacnianie więzi międzyludzkich.

Nie mniej ważna pozostaje codzienna solidarność ta najprostsza, realizowana w rodzinach, sąsiedztwach i lokalnych wspólnotach. To właśnie tam najpełniej wyraża się troska o życie: w obecności, wsparciu i odpowiedzialności za drugiego człowieka.

25 marca – duchowe dopełnienie refleksji

Bezpośrednio po Narodowym Dniu Życia, 25 marca, obchodzimy Dzień Świętości Życia, przypadający w uroczystość Zwiastowania Pańskiego. To czas szczególnej modlitwy i refleksji nad tajemnicą życia, która rozpoczyna się od poczęcia.

Do tej refleksji zachęca przewodniczący Konferencja Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda, nawiązując do nauczania św. Jan Paweł II zawartego w encyklice Evangelium Vitae. Podkreślił on potrzebę budzenia wrażliwości na wartość życia w każdej jego fazie.

Jedną z konkretnych odpowiedzi jest Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego – modlitewne zobowiązanie podejmowane w intencji życia zagrożonego. Trwająca dziewięć miesięcy modlitwa staje się wyrazem osobistej odpowiedzialności za najsłabszych.

Przyszłość zależy od wyborów

Narodowy Dzień Życia jak i Dzień Świętości Życia przypomina, że przyszłość Polski nie jest dana raz na zawsze. Zależy od wyborów podejmowanych zarówno na poziomie państwa, jak i w codziennym życiu każdego człowieka.

To dni, które stawiają pytania o wartość życia, o kondycję rodziny, o kierunek, w jakim zmierza społeczeństwo. I choć odpowiedzi nie są łatwe, jedno pozostaje pewne: bez troski o życie nie ma przyszłości.

jb

Artykuł Narodowy Dzień Życia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł 46. Ogólnopolska Pielgrzymka Obrońców Życia Człowieka na Jasną Górę pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

My, przedstawiciele polskich ruchów obrony życia człowieka i praw rodziny, zebrani przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej:

1. Apelujemy do rządu Rzeczypospolitej Polskiej o zapewnienie przestrzegania konstytucyjnego prawa do życia

W polskich szpitalach rośnie liczba aborcji wykonywanych na podstawie przesłanki zagrożenia zdrowia psychicznego matki. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 r., uchylającym przesłankę eugeniczną, przesłanka psychiatryczna ta stała się szeroką furtką dla legalnych aborcji w polskich szpitalach. Ich liczba wzrosła od 159–161 w roku 2022 do 846 w 2025. Eksperci, szpitale i organizacje społeczne są zgodni – przesłanka psychiatryczna, dotycząca m.in. zaburzeń adaptacyjnych matki, zastąpiła dawną przesłankę eugeniczną. Na podstawie wytycznych minister zdrowia Izabeli Leszczyny, w oparciu o przesłankę dotyczącą zdrowia psychicznego matki, można zabijać nienarodzone dzieci praktycznie do końca ciąży. Obecnie jako podstawa do aborcji wystarczy jedno zaświadczenie lekarza specjalisty (w tym np. psychiatry), bez drugiej opinii i bez weryfikacji. Specjaliści podkreślają, że zaburzenia adaptacyjne, depresja czy lęk w ciąży są naturalne i uleczalne farmakologicznie czy psychoterapeutycznie. Domagamy się wycofanie wytycznych ministra zdrowia z 2024 r., leczenia zaburzeń psychicznych w ciąży oraz prawa do klauzuli sumienia bez kar finansowych dla szpitali.

2. Wzywamy do zablokowania planów wprowadzenia obowiązkowej „Edukacji zdrowotnej” i przywrócenie „Wychowania do życia w rodzinie”

W związku z licznymi doniesieniami medialnymi o wprowadzeniu od 1 września 2026 r. „Edukacji zdrowotnej” jako przedmiotu obowiązkowego, żądamy respektowania praw polskich rodziców i przypominamy, że Konstytucja RP w art. 48 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3 jednoznacznie gwarantuje rodzicom prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami oraz prawo do zapewnienia im zgodnego z tymi przekonaniami nauczania moralnego i religijnego. Pomimo gigantycznej akcji promocyjnej ministerstwa i podległych mu agend, zdecydowana większość rodziców negatywnie oceniła podstawę programową „Edukacji zdrowotnej” i nie wyraziła zgody na udział dzieci w tych zajęciach w bieżącym roku szkolnym. Rodzice zaledwie 30 proc. polskich uczniów zadecydowali o udziale swoich dzieci w tych zajęciach. Oznacza to, że „Edukacja zdrowotna” w obecnym kształcie stoi w rażącej sprzeczności z systemem wartości i przekonaniami przytłaczającej większości rodziców dzieci w wieku szkolnym. Nie zgadzamy się na instytucjonalną demoralizację dzieci i młodzieży poprzez wyrwanie problematyki płciowości z kontekstu małżeństwa i rodziny. Jest to działanie antyspołeczne i pogłębiające dramatyczny kryzys demograficzny.

3. Prosimy Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o ułaskawienie Weroniki Krawczyk

Zwracamy się do Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej dr. Karola Nawrockiego z prośbą o ułaskawienie Pani Weroniki Krawczyk. Zwracamy się do Pana Prezydenta z prośbą o ułaskawienie Pani Weroniki Krawczyk, matki trójki dzieci, skazanej za opublikowanie w internecie relacji z wizyty u ginekologa, który namawiał ją do aborcji, opierając się na obowiązującym wówczas, niekonstytucyjnym prawie i swojej błędnej diagnozie. Pani Weronika została skazana prawomocnym wyrokiem na trzy miesiące prac społecznych i pokrycie kosztów procesu. Sąd nakazał jej także przeprosić lekarza. Wyrok ten budzi powszechny sprzeciw społeczny ze względu na swoją rażącą niesprawiedliwość. Stwarza niebezpieczny precedens, który może zniechęcać pacjentów do wymieniania się opiniami. Dostęp do różnorodnych opinii jest nieodzownym elementem współczesnego rynku usług medycznych, a obywatele mają prawo do swobodnej wymiany informacji. Udzielenie przez Pana Prezydenta łaski byłoby nie tylko aktem miłosierdzia wobec matki trójki dzieci, ale także ważnym sygnałem wsparcia dla wolności słowa pacjentów.

4. Gorąco zachęcamy do udziału w „Narodowym Marszu Życia” 19 kwietnia 2026 r.

W niedzielę, 19 kwietnia 2026 r. w Warszawie odbędzie się „Narodowy Marsz Życia”. Rozpocznie się na Placu Zamkowym o godz. 12.30. Wcześniej, o godz. 11.00 odbędą się Msze św. w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela i w Bazylice Katedralnej św. Floriana Męczennika i św. Michała Archanioła. Zakończenie przewidziane jest ok. godz. 15.00. Marsz od wielu lat jest największą narodową i chrześcijańską manifestacją na rzecz obrony życia w Polsce i jedną z największych demonstracji pro-life w Europie. Niech udział w tym marszu będzie afirmacją tych wartości i radosnym świętem wszystkich, dla których są one ważne. Niech będzie także wyrazem zdecydowanego sprzeciwu wobec kolejnych ataków na ochronę życia od poczęcia, na małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, na prawa rodziców do wychowania dzieci, także w szkole, i na kulturę z tradycyjnymi wartościami i wzorcami zachęcającymi do zawierania małżeństw, posiadania dzieci oraz wzajemnej miłości i wierności.

W imieniu pielgrzymów

Wojciech Zięba, Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka,
Paweł Wosicki, Fundacja „Głos dla Życia”,
Adam Kisiel, Krucjata Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci,
Lech Łuczyński, Koalicja dla Życia i Rodziny

Artykuł Przesłanie 46. Pielgrzymki Obrońców Życia Człowieka Jasna Góra 21 marca 2026 r. pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Zespół Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych zabrał głos w sprawie procedowanego w Sejmie projektu nowelizacji ustaw o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz o refundacji leków (druk nr 1850). W opublikowanym stanowisku eksperci wyrażają zdecydowany sprzeciw wobec proponowanych zmian, wskazując na ich poważne konsekwencje medyczne, społeczne i etyczne.

Projekt zakłada wprowadzenie bezpłatnego dostępu do środków antykoncepcyjnych, w tym wkładek domacicznych, dla kobiet w wieku od 18 do 25 lat. W przypadku kobiet starszych przewidziano częściową refundację. Rozwiązania te miałyby być finansowane ze środków publicznych, w tym przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Poważne zastrzeżenia natury medycznej

W ocenie ekspertów KEP proponowane regulacje nie uwzględniają w wystarczającym stopniu ryzyka zdrowotnego związanego ze stosowaniem hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Zwracają oni uwagę, że preparaty te mają szerokie działanie wykraczające poza funkcję zapobiegania ciąży i mogą wiązać się z poważnymi skutkami ubocznymi.

Wśród wskazywanych zagrożeń wymienia się m.in. zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych, udarów oraz niektórych nowotworów. Podnoszony jest także możliwy wpływ tych środków na zdrowie psychiczne kobiet, w tym ryzyko pogorszenia samopoczucia czy wystąpienia stanów depresyjnych.

Eksperci wyrażają również niepokój wobec propozycji rozszerzenia uprawnień do wystawiania recept na środki antykoncepcyjne na wszystkie osoby wykonujące zawód medyczny. Ich zdaniem nie każdy z takich specjalistów dysponuje odpowiednimi kompetencjami, by przeprowadzić pełną diagnostykę i wykluczyć przeciwwskazania do stosowania tych preparatów.

Skutki społeczne i demograficzne

Autorzy stanowiska wskazują także na szerszy kontekst społeczny proponowanych zmian. Ich zdaniem promowanie antykoncepcji może sprzyjać odkładaniu decyzji o rodzicielstwie i pogłębiać już istniejące trudności demograficzne.

Zwracają uwagę, że wskaźnik dzietności w Polsce pozostaje na bardzo niskim poziomie i nie zapewnia zastępowalności pokoleń. W tym kontekście, jak podkreślono, działania ułatwiające dostęp do antykoncepcji mogą utrwalać postawy nastawione na wygodę i ograniczanie odpowiedzialności za życie rodzinne.

W stanowisku pojawia się również argument, że upowszechnienie antykoncepcji może prowadzić do zmiany postaw społecznych, osłabienia więzi międzyludzkich oraz poczucia odpowiedzialności za dobro wspólne.

Wątpliwości etyczne

Zespół Ekspertów KEP akcentuje, że proponowane rozwiązania budzą poważne zastrzeżenia także z punktu widzenia etyki. W centrum tej oceny znajduje się kwestia godności osoby ludzkiej oraz odpowiedzialności społecznej.

Eksperci wskazują, że niektóre środki antykoncepcyjne mogą działać w sposób, który ingeruje w najwcześniejszy etap życia ludzkiego. To rodzi istotne pytania natury moralnej, których projekt ustawy nie rozstrzyga.

Apel o odrzucenie projektu

W konkluzji dokumentu Zespół Ekspertów Konferencja Episkopatu Polski ds. Bioetycznych jednoznacznie ocenia projekt jako szkodliwy i nieetyczny. Autorzy stanowiska wzywają osoby odpowiedzialne za proces legislacyjny, a także opinię publiczną, do jego odrzucenia w trosce o dobro społeczne, zdrowie kobiet oraz przyszłość demograficzną kraju.

jb

Publikujemy pełny tekst Stanowiska:

Stanowisko Zespołu Ekspertów KEP ds. Bioetycznych wobec projektu zmiany ustaw o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych

Złożony w Sejmie i skierowany do Komisji Zdrowia poselski projekt ustawy (druk sejmowy nr 1850) zakłada bezpłatny dostęp do środków antykoncepcyjnych, w tym także wkładek domacicznych, dla kobiet w wieku 18–25 lat. Świadczenie to miałoby być finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Projekt przewiduje również częściową refundację tych środków dla kobiet powyżej 25. roku życia. Proponowane zmiany dają także prawo do wystawiania refundowanych recept na te produkty wszystkim osobom wykonującym zawód medyczny uprawnionym na mocy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Projekt budzi poważne zastrzeżenia Zespołu Ekspertów KEP ds. Bioetycznych. W opinii Zespołu proponowane zapisy są wysoce szkodliwe pod względem medycznym i społecznym, obnażając swój głęboko nieetyczny charakter.

Wymiar medyczny

Preparaty hormonalne należą do substancji o bardzo silnym i szerokim spectrum działania, które wykracza poza działanie antykoncepcyjne. Znajdują zastosowanie w leczeniu niektórych chorób, choć ich wykorzystanie terapeutyczne domaga się wzięcia pod uwagę ryzyka wystąpienia skutków ubocznych, niekiedy bardzo poważnych. Są stosowane także u dziewcząt w okresie ich pokwitania, rzekomo dla wyregulowania budzącego się do aktywności systemu hormonalnego młodej kobiety, dla poprawy cery, regulacji cyklu miesięcznego, uniknięcia dolegliwości bólowych związanych z rytmem płodności. Część z tych zastosowań może być uznana za działania terapeutyczne, ale nawet wówczas nie są to działania pozbawione skutków niepożądanych i ryzyka poważnych powikłań, niekiedy odsuniętych w czasie. Troska o zdrowie kobiet domaga się, by ewentualne lecznicze zastosowanie tych preparatów miało miejsce jedynie w sytuacji prawdziwej konieczności. Dlatego należy dążyć do wypracowania takich dróg terapii, które nie będą wymagały stosowania preparatów hormonalnych, nie tylko powodujących upośledzenie działania układu rozrodczego, ale też zwiększających zagrożenie innymi poważnymi komplikacjami zdrowotnymi, w tym układu krążenia[1], jak również zwiększonym ryzykiem zachorowania na nowotwór piersi[2] i szyjki macicy[3]. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że nowotwór piersi to najczęściej występujący nowotwór złośliwy wśród Polek[4]. Ponadto, stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych wpływa na zdrowie psychiczne kobiet i może przyczynić się do rozwoju depresji lub pogorszenia jej objawów[5].

Warto również podkreślić, że zastosowanie preparatów hormonalnych o działaniu antykoncepcyjnym jest szczególnie groźne dla kobiet w wieku największej płodności, a właśnie one miałyby być głównymi „beneficjentami” proponowanej ustawy. W sytuacji zwiększonego ryzyka wystąpienia udaru oraz niebezpiecznych powikłań zakrzepowych[6] zdziwienie i sprzeciw budzi propozycja upoważnienia do przepisywania preparatów hormonalnych o działaniu antykoncepcyjnym osób, które wykonują zawód medyczny, a nie mają uprawnień ani kompetencji do przeprowadzenia koniecznych badań pacjentek, by wykluczyć przeciwwskazania do stosowania tych preparatów.

Należy przypomnieć, że ułatwiony dostęp do środków antykoncepcyjnych może prowadzić do ryzykownych zachowań seksualnych, wczesnej inicjacji seksualnej, zwiększenia ryzyka zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową. Stwarza złudzenie, że możliwe jest podejmowanie aktywności płciowej z wykluczeniem jej skutków, a co za tym idzie – prowadzi do przerzucenia konsekwencji współżycia płciowego (a także stosowania antykoncepcji) na kobiety, rzekomo zwalniając z tej odpowiedzialności mężczyzn. Siłą rzeczy, przyzwolenie na promocję antykoncepcji jest w istocie dyskryminujące wobec kobiet, które stają się ofiarami postaw egoistycznych, zgubnych dla nich samych, jak i dla życia społecznego.

Wymiar społeczny

Promocja antykoncepcji w imię poprawy poziomu życia w rzeczywistości stwarza iluzję dobrobytu i wygody. Rodzicielstwo, ze swej natury wymagające wyrzeczenia, czasu, sił i środków finansowych, postrzegane jest jako rzeczywistość niepożądana. Efekty promowania takiego podejścia wykraczają poza kwestię niskiej dzietności; skutkują wykształceniem postaw egoistycznych wśród młodzieży i dorosłych, niszcząc więź społeczną, ducha wzajemnej odpowiedzialności, solidarności społecznej i patriotyzmu. Te skutki, choć dotyczą pojedynczych osób, prowadzą do ukształtowania u znaczącej ich grupy postawy egoistycznego nastawienia do życia, pociągając za sobą poważne konsekwencje społeczne w skali makro.

Szczególnie w ostatnich latach wiele osób i środowisk stara się uwrażliwić opinię społeczną na zagrożenie spadającego wskaźnika przyrostu naturalnego. Oficjalne dane statystyczne potwierdzają słuszność tych, którzy przed 30 i 20 laty ostrzegali, że zauważonej wówczas tendencji spadkowej nie da się zatrzymać. Obecnie wskaźnik dzietności w Polsce jest najniższy w Europie i czwarty od końca na świecie. Nie ma zastępowalności pokoleń − wskaźnik ów musiałby osiągnąć poziom 2,1 dziecka na statystyczną kobietę. Tymczasem wynosi on 1,1. W tej sytuacji promowanie postaw i działań antykoncepcyjnych jest w najwyższym stopniu szkodliwe społecznie, także pod względem ekonomicznym.

Przyjęty w Polsce model umowy społecznej, w której pracujący utrzymują niepracujących (dzieci, emerytów i osoby niezdolne do pracy z różnych powodów) od dawna był krytykowany jako nieefektywny, ale nikt nie miał pomysłu ani siły politycznej, by go zmienić na rozwiązanie bardziej efektywne ekonomicznie. Poziom deficytu składek skłania rządzących do prób podnoszenia wieku emerytalnego, co spotyka się ze sprzeciwem społeczeństwa. Faktem jest, że wobec braku dzieci, które za kilkanaście lat będą pracować na utrzymanie starszych, ci ostatni zostaną bez środków do życia. Nie można wykluczyć dążenia środowiska liberalnego, wzorem innych krajów, do legalizacji eutanazji.

Ocena etyczna

Zarówno medyczna jak i społeczna perspektywa wyznaczają kierunek oceny bioetycznej, dla której podstawową zasadą formalną jest godność osoby ludzkiej, a w przypadku omawianego dokumentu także dobro wspólne społeczeństwa. Proponowana ustawa, jakkolwiek odpowiada pragnieniu wygody, w istocie sprzeciwia się naturze i godności człowieka, tak w zakresie obowiązku troski o zdrowie, jak i w wymiarze odpowiedzialności i solidarności społecznej. Ponadto fakt, że hormonalne środki antykoncepcyjne oraz wkładki domaciczne, mające podlegać refundacji, wykazują złożony mechanizm działania, który nie wyklucza ingerencji w początek życia ludzkiego, rodzi kolejne poważne problemy etyczne. Nie wiadomo także, czy projekt ten nie będzie obejmował tzw. tabletek „dzień po”, które kwalifikowane są jako środki antykoncepcyjne. Poza szkodliwym wpływem na zdrowie kobiety mogą one prowadzić do pozbawienia życia dziecka na początkowym etapie jego rozwoju. Zespół Ekspertów KEP ds. Bioetycznych ocenia procedowany w Sejmie projekt jako jednoznacznie szkodliwy i nieetyczny, i wzywa wszystkich, którym bliska jest troska o dobro Polski i Polaków, do jego odrzucenia.

W imieniu Zespołu Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych

Bp Józef Wróbel SCJ

Warszawa, 16 marca 2026 r.

Artykuł Projekt refundacji antykoncepcji szkodliwy i nieetyczny pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Jedną z najważniejszych form troski o życie nienarodzonych dzieci jest modlitwa – przypomina o. Samuel Karwacki OSPPE, Krajowy Moderator Dzieła Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego w Polsce. W swoim liście do wiernych zachęca do podejmowania duchowej adopcji dziecka poczętego jako konkretnego i skutecznego działania w obronie życia człowieka.

O. Samuel podkreśla, że modlitwa nie jest jedynie osobistą praktyką religijną, lecz realną siłą duchową, która może przemieniać ludzkie serca i wpływać na bieg wydarzeń.

„Jedną z najpiękniejszych form obrony życia nienarodzonych jest modlitwa oraz podjęcie duchowej adopcji dziecka poczętego”

– napisał o. Samuel Karwacki OSPPE.

Jak zaznacza, współczesny świat coraz częściej relatywizuje podstawowe wartości, w tym godność ludzkiego życia od poczęcia. W takiej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera świadectwo ludzi wierzących.

„Żyjemy w czasach, w których w przestrzeni publicznej coraz częściej podważa się i deprecjonuje wartość ludzkiego życia. (…) W mediach społecznościowych, w publicznych debatach, a nieraz także w codziennych rozmowach coraz częściej rani się godność drugiego człowieka. W takich sytuacjach łatwo utracić Boże spojrzenie na rzeczywistość i na wartość każdego ludzkiego życia”

– podkreślił duchowny.

Duchowa walka o życie

Zdaniem o. Samuela, kryzys szacunku dla życia prowadzi do niebezpiecznych konsekwencji dla całych społeczeństw. W swoim liście wskazuje, że odrzucenie wartości życia może prowadzić ludzkość na drogę samozniszczenia.

Jednocześnie przypomina, że chrześcijanin nigdy nie pozostaje bez nadziei.

„W naszych sercach i w naszych rękach znajduje się bowiem niezwykle potężne oręże – tak często marginalizowane i niedoceniane przez tych, którzy drwią z naszych wartości. Tym orężem jest modlitwa”

– napisał o. Karwacki.

Właśnie modlitwa pozwala wierzącym realnie wpływać na rzeczywistość – zarówno w wymiarze osobistym, jak i społecznym.

Duchowa adopcja – konkretna pomoc

O. Samuel Karwacki zachęca szczególnie do podejmowania duchowej adopcji dziecka poczętego. Jest to dziewięciomiesięczne zobowiązanie modlitewne w intencji dziecka zagrożonego aborcją, którego imienia i historii osoba modląca się nie zna.

„Duchowa walka, która toczy się w naszych czasach, nie jest czymś wyimaginowanym. Jako uczniowie Chrystusa jesteśmy wezwani, aby w niej uczestniczyć i aby podejmować „trudy i przeciwności, znoszone dla Chrystusa” (2 Tm 1, 8). Nie wolno nam poddawać się bez walki”

– zaznaczył o. Samuel.

Jak podkreśla, modlitwa podejmowana w ramach duchowej adopcji obejmuje nie tylko samo dziecko, ale również jego najbliższych.

„Podejmując taką modlitwę, obejmujemy duchową troską nie tylko samo dziecko, ale także jego rodzinę oraz środowisko, w którym przyjdzie mu wzrastać i żyć. Jest to konkretna odpowiedź na wezwanie Boga do wierności i miłości wobec najmniejszych”

– napisał o. Karwacki.

Cicha modlitwa zmieniająca świat

Krajowy Moderator Dzieła Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego przypomina, że wielkie przemiany często zaczynają się w ciszy i ukryciu.

„Warto pamiętać, że to właśnie cicha, często niezauważona przez nikogo izdebka modlitwy przemienia codzienność, w której żyjemy”

– wskazał duchowny.

Duchowa adopcja dziecka poczętego od lat pozostaje jedną z najważniejszych inicjatyw modlitewnych w obronie życia człowieka. To forma duchowej solidarności z dzieckiem, którego życie jest zagrożone jeszcze przed narodzeniem. Każdego roku tysiące osób w Polsce podejmuje dziewięciomiesięczne zobowiązanie modlitwy, wierząc, że nawet cicha i ukryta przed światem modlitwa może stać się realną pomocą dla najbardziej bezbronnych istot ludzkich.

jb
Źródło: www.ekai.pl

Do pobrania: Duchowa adopcja dziecka poczętego – ulotka z przyrzeczeniem

Artykuł O. Samuel Karwacki OSPPE zachęca do duchowej adopcji pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

24 marca 2026 roku w budynku Sejmu RP w Warszawie odbędzie się konferencja „TAK dla ŻYCIA – Siła Macierzyństwa”, organizowana z okazji Narodowego Dnia Życia. Wydarzenie zgromadzi przedstawicieli świata nauki, polityki oraz organizacji społecznych, którzy wspólnie podejmą refleksję nad znaczeniem macierzyństwa we współczesnym społeczeństwie oraz nad potrzebą jego realnego wsparcia.

Spotkanie, które potrwa od godziny 11:00 do 15:00, organizują Parlamentarny Zespół na rzecz Życia i Rodziny oraz Koalicja dla Życia i Rodziny. Konferencję poprowadzi Lidia Sankowska-Grabczuk. W centrum wydarzenia znajdzie się jedno przesłanie – macierzyństwo jest ogromną siłą społeczną, która kształtuje zarówno rozwój kobiety, jak i przyszłość całego społeczeństwa.

Macierzyństwo jako siła, która buduje społeczeństwo

Organizatorzy zwracają uwagę, że współczesna kultura często pomija lub umniejsza znaczenie macierzyństwa. Presja szybkiego tempa życia, oczekiwania społeczne i przekazy medialne sprawiają, że wiele kobiet odkłada decyzję o macierzyństwie lub rezygnuje z niej, nie dostrzegając w pełni potencjału, jaki ono w sobie niesie.

Tymczasem doświadczenie bycia matką rozwija człowieka na wielu poziomach: emocjonalnym, społecznym i intelektualnym. Budzi w kobietach talenty, predyspozycje i zdolności organizacyjne, które często wcześniej pozostawały uśpione. Macierzyństwo nie jest jedynie biologiczną funkcją ani zestawem codziennych obowiązków, to doświadczenie, które kształtuje charakter, wzmacnia odpowiedzialność i buduje więzi będące fundamentem życia społecznego.

Na ogromną, choć często niedostrzeganą wartość pracy wykonywanej przez kobiety w domu zwracał uwagę również ekonomista Gary Becker, laureat Nagrody Nobla. W swoich badaniach wykazał, że praca domowa stanowi nawet około 30 procent dochodu narodowego, choć pozostaje poza oficjalnymi statystykami gospodarki. To właśnie w przestrzeni rodzinnej rozwijają się cechy kluczowe dla funkcjonowania społeczeństwa – współpraca, odpowiedzialność, troska o innych czy zdolność zarządzania wieloma zadaniami jednocześnie.

Wystąpienia ekspertów i świadectwa matek

Program konferencji obejmuje wystąpienia ekspertów reprezentujących różne dziedziny, od demografii i psychologii po teologię i nauki o rodzinie. Spotkanie otworzy poseł Agata Wojtyszek. Wśród prelegentów znajdą się m.in. doradca Prezydenta RP Barbara Socha, która podejmie temat relacji między demografią a zniechęcaniem kobiet do macierzyństwa, a także poseł Karina Bosak, która przeanalizuje medialny obraz macierzyństwa i zestawi go z rzeczywistością.

O duchowym i psychologicznym wymiarze macierzyństwa mówić będą prof. Dorota Kornas-Biela oraz prof. Elżbieta Osewska, wieloletnia prezes Polskiego Stowarzyszenia Familiologicznego. Z kolei dr Ewa Ślizień-Kuczapska przedstawi wnioski z międzynarodowej konferencji w Rzymie poświęconej tzw. geniuszowi macierzyństwa.

Ważną częścią spotkania będzie również blok świadectw kobiet, które opowiedzą o osobistym doświadczeniu macierzyństwa i jego wpływie na życie rodzinne oraz społeczne.

Głos Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka

Jednym z ważnych punktów programu będzie wystąpienie Magdaleny Guziak-Nowak dyrektora ds. edukacji i sekretarza zarządu Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, która przedstawi temat: „Mamo, nie jesteś sama – formy wsparcia na różnych etapach macierzyństwa”.

Magdalena Guziak-Nowak od lat podkreśla, że działania na rzecz ochrony życia każdego człowieka powinny iść w parze z konkretną pomocą dla kobiet i rodzin, które mierzą się z trudnymi sytuacjami życiowymi. Szczególną uwagę zwraca na wsparcie samotnych matek, które potrzebują pomocy w drodze do samodzielności i stabilizacji, kobiet wychowujących dzieci z niepełnosprawnościami. Jak zaznacza, prawdziwa troska o życie wyraża się nie tylko w deklaracjach, ale przede wszystkim w tworzeniu realnych możliwości wsparcia – tak, aby żadna kobieta nie czuła się pozostawiona sama wobec wyzwań macierzyństwa.

Jej wystąpienie będzie poświęcone konkretnym formom pomocy dla kobiet i rodzin, od wsparcia w czasie ciąży, przez pomoc dla młodych matek, matek wychowujących dzieci z niepełnosprawnościami aż po działania skierowane do rodzin wychowujących większą liczbę dzieci. Magdalena Guziak-Nowak zwraca uwagę, że macierzyństwo często wymaga odwagi, a kobiety powinny mieć poczucie, że nie pozostają same wobec wyzwań związanych z wychowaniem dziecka.

Magdalena Guziak-Nowak podkreśla zawsze znaczenie budowania kultury szacunku dla życia ludzkiego oraz tworzenia przestrzeni, w której kobiety mogą realizować swoje powołanie do macierzyństwa bez presji i bez lęku o przyszłość.

Narodowy Dzień Życia – czas refleksji i działania

Konferencja odbędzie się w szczególnym dniu. Narodowy Dzień Życia został ustanowiony przez polski parlament jako moment refleksji nad odpowiedzialnością państwa, społeczeństwa i opinii publicznej za ochronę życia ludzkiego – zwłaszcza tych najbardziej bezbronnych.

W dokumencie ustanawiającym to święto podkreślono, że 24 marca powinien być również zachętą do działań na rzecz solidarności społecznej oraz wsparcia rodzin.

Organizatorzy konferencji podkreślają, że w obliczu wyzwań demograficznych Polska potrzebuje szerokiej debaty o macierzyństwie, rodzinie i warunkach, które sprzyjają wychowywaniu dzieci.

Właśnie dlatego wydarzenie w Sejmie ma być nie tylko spotkaniem ekspertów, lecz także impulsem do rozpoczęcia większej kampanii społecznej pokazującej prawdziwą wartość macierzyństwa. Jak wskazuje myśl przewodnia konferencji, siła macierzyństwa nie kończy się na murach domu. To siła, która buduje przyszłość całego społeczeństwa.

Rejestracja na stronie internetowej Koalicji dla Życia i Rodziny.

jb

Artykuł TAK dla ŻYCIA – Siła Macierzyństwa pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Są książki, które się czyta. I są takie, które się przeżywa. Autobiografia Johna Bruchalskiego należy do tej drugiej kategorii. To niezwykle osobista opowieść o drodze od zagubienia do odnalezienia sensu własnego powołania – zarówno jako lekarza, jak i człowieka.

Autobiografia napisana przez Johna Bruchalskiego we współpracy z Elise Daniel to poruszająca opowieść o przemianie lekarza ginekologa, który przeszedł drogę od wykonywania aborcji do stania się jednym z najbardziej znanych obrońców życia w amerykańskiej medycynie. Książka, wydana w Polsce przez Wydawnictwo Biały Kruk, jest świadectwem osobistym, religijnym i zawodowym a zarazem refleksją nad etyką współczesnej medycyny.

Lekarz rozdarty między karierą a sumieniem

Autor prowadzi czytelnika przez własną biografię, od dzieciństwa w religijnej rodzinie polskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych, przez studia medyczne, aż po moment przemiany.

Wiara była ważną częścią jego dzieciństwa. Studia medyczne i presja środowiska naukowego stopniowo zmieniły jego sposób myślenia. W świecie medycyny reprodukcyjnej zaczęto mu powtarzać, że dobry lekarz powinien oferować pacjentkom „pełen zakres usług”. Oznaczało to również wykonywanie aborcji.

Początkowo próbował usprawiedliwiać swoje decyzje. Uważał, że pomaga kobietom w trudnych sytuacjach życiowych. W książce opisuje momenty, gdy sam siebie przekonywał, że to właściwa droga.

Pierwsza aborcja

Przełomowym momentem w jego życiu była pierwsza aborcja, którą przeprowadził jako student trzeciego roku medycyny na Uniwersytecie Południowej Alabamy. Do udziału wybrał go jego profesor i mentor, dr Cohen. Bruchalski bardzo chciał udowodnić, że jest dobrym studentem i nie zawiedzie swojego nauczyciela. W pewnym momencie uświadomił sobie jednak, że za chwilę zatrzyma serce nienarodzonego dziecka.

W książce wspomina, że w tamtej chwili pojawiły się wątpliwości, ale odsunął je od siebie. Jak sam opisuje – pozostawił Boga poza salą operacyjną.

Głos sumienia

Mimo że jego kariera rozwijała się dalej, wewnętrzny niepokój nie znikał. Bruchalski nigdy całkowicie nie wyrzekł się wiary, została ona jedynie przytłumiona przez presję środowiska i autorytet ludzi, których podziwiał. Na jego drodze zaczęły pojawiać się wydarzenia, które zmuszały go do refleksji nad tym, co robi. Jednym z takich momentów była pielgrzymka do sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku. To właśnie tam, jak opisuje w książce, usłyszał w sercu słowa: „Dlaczego Mnie ranisz?” To pytanie stało się dla niego początkiem głębokiego rachunku sumienia.

Medziugorie – moment przemiany

Ostateczny przełom w życiu Johna Bruchalskiego nastąpił podczas pielgrzymki do Medziugorie w Bośni i Hercegowinie. Tam, jak opisuje w jednym z najbardziej poruszających fragmentów książki zrozumiał, że jego powołanie jako lekarza powinno wyglądać inaczej. Pisze:

„Po powrocie z Medziugoria wiedziałem, że muszę powiedzieć najważniejszym osobom w moim życiu, iż w tym oto miejscu zostałem powołany do bycia lekarzem, który leczy zamiast ranić.”

Te słowa stały się punktem zwrotnym w jego życiu.

Nowa droga

Po tej duchowej przemianie John Bruchalski postanowił zerwać z praktykami, które godzą w życie nienarodzonych dzieci. Zrozumiał, że lekarz opiekujący się kobietą w ciąży powinien troszczyć się o dwoje pacjentów – matkę i dziecko.

Owocem tej decyzji było powstanie centrum ginekologii i położnictwa Tepeyac OB/GYN w stanie Wirginia. Placówka działa zgodnie z zasadami etyki chrześcijańskiej i pomaga kobietom w ciąży także tym, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej czy życiowej.

W 2000 roku John Bruchalski założył również organizację Divine Mercy Care, której celem jest finansowanie opieki prenatalnej dla kobiet potrzebujących pomocy.

Historia opisana w tej książce jest historią człowieka, który błądził, szukał i ostatecznie odnalazł sens swojego powołania. Jak napisała we wstępie jego współpracowniczka

Mary Lenaburg, jest to: „historia nawrócenia, odkupienia, odnalezionego sensu i misji”.

Siłą tej książki jest szczerość. John Bruchalski nie próbuje wybielać swojej przeszłości ani ukrywać błędów. Opowiada o nich wprost, dzięki czemu jego historia staje się czymś więcej niż autobiografią, staje się świadectwem walki o sens zawodu lekarza i o wierność własnemu sumieniu. Ta książka potrafi wstrząsnąć, wzruszyć i zmusić do refleksji. Pokazuje, że nawet człowiek, który zbłądził, może odnaleźć drogę powrotną. A czasem właśnie ta droga staje się początkiem nowej misji.

Książka do kupienia w księgarni „Biały Kruk”.

jb

Artykuł „Moje nawrócenie z aborcji na medycynę chroniącą życie” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W sobotę, 16 maja br. w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, odbędzie się IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych. Msza święta będzie sprawowana w bazylice o godz. 12.00.  

Spotkanie rodzin rozpocznie modlitwa Anioł Pański o godz. 12.00 w bazylice łagiewnickiej, po której nastąpi celebracja mszy św. Eucharystię dopełni nabożeństwo zawierzenia zmarłych dzieci Bożemu Miłosierdziu.

Rodziny otrzymają na miejscu akty zawierzenia i okolicznościowe świece. W trakcie nabożeństwa zawierzenia kapłan przekaże rodzinom z paschału światło Chrystusa Zmartwychwstałego. Rodzice z zapalonymi świecami odmówią wraz z celebransem Akt Zawierzenia Dziecka Bożemu Miłosierdziu i odśpiewają Magnificat jako dziękczynienie za dar jego życia.

Przy wejściu do bazyliki, do specjalnie przygotowanego kosza, rodziny będą mogły złożyć karty z imieniem i nazwiskiem zmarłego dziecka, które następnie zostaną złożone na ołtarzu w procesji z darami. Imiona dzieci po zakończonej pielgrzymce będą wpisane do Księgi Dzieci Utraconych prowadzonej w sanktuarium.

Pielgrzymka adresowana jest do rodzin doświadczonych śmiercią dzieci nienarodzonych i narodzonych, zmarłych w wyniku poronień samoistnych, w wypadkach komunikacyjnych, na skutek chorób onkologicznych i śmierci samobójczej. Każda osoba, która czuje się dotknięta śmiercią dziecka w rodzinie, jest zaproszona do uczestnictwa w pielgrzymce.  

Artykuł IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi został ukarany przez Narodowy Fundusz Zdrowia, ponieważ lekarze nie zgodzili się na przeprowadzenie aborcji w zaawansowanej ciąży. Chodzi o głośną sprawę małego Felka – dziecka, które ostatecznie zostało uśmiercone tuż przed narodzinami.

Lekarze z łódzkiej placówki odmówili wykonania aborcji a zamiast tego zaproponowali rozwiązanie, które dawało szansę na ocalenie życia chłopca. Lekarze chcieli zakończyć ciążę poprzez cesarskie cięcie, a następnie objąć noworodka specjalistyczną opieką neonatologiczną. Szpital deklarował także pełną pomoc medyczną dla matki oraz opiekę specjalistów.

Kara dla szpitala za odmowę aborcji

Narodowy Fundusz Zdrowia nałożył karę finansową na Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jak informują media, grzywna może sięgać nawet 2 procent wartości kontraktu z NFZ, co w praktyce oznacza kwotę sięgającą kilkuset tysięcy złotych.

Powodem sankcji była decyzja lekarzy, którzy nie zgodzili się na przeprowadzenie aborcji w dziewiątym miesiącu ciąży.  U chłopca w badaniach prenatalnych zdiagnozowano wrodzoną łamliwość kości. Matka dziecka – pani Anita – domagała się zakończenia życia swojego syna jeszcze przed narodzinami.

Lekarze z łódzkiego szpitala zaproponowali jednak inne rozwiązanie: zakończenie ciąży poprzez cesarskie cięcie i objęcie noworodka specjalistyczną opieką neonatologiczną. Oznaczałoby to możliwość leczenia dziecka i podjęcia walki o jego życie.

Mimo to Narodowy Fundusz Zdrowia uznał odmowę przeprowadzenia aborcji za naruszenie zasad kontraktu z publicznym płatnikiem i zdecydował o nałożeniu kary finansowej na placówkę.

Lekarze działali zgodnie z prawem

W opublikowanym oświadczeniu dyrektor kliniki i kierownik oddziału ginekologiczno-położniczego, prof. Piotr Sieroszewski, podkreślił, że zespół medyczny działał w oparciu o obowiązujące przepisy i zasady etyki lekarskiej.

„Postępowaliśmy zgodnie z obowiązującym prawem, które nie zezwala na uśmiercanie płodu w trzecim trymestrze ciąży (tym bardziej że mieliśmy do czynienia z dzieckiem zdolnym do życia)” – zaznaczył profesor.

Specjalista zwrócił także uwagę, że choroba zdiagnozowana u dziecka nie przekreśla jego życia.

„Wrodzona łamliwość kości jest wadą, przy której dzieci są sprawne intelektualnie i istnieje leczenie celowane tej wady, bez potrzeby terapii eksperymentalnej” – dodał.

Z punktu widzenia lekarzy ich obowiązkiem było ratowanie życia każdego pacjenta – zarówno kobiety, jak i dziecka rozwijającego się w jej łonie.

Tragiczny finał w Oleśnicy

Matka nie przyjęła jednak propozycji przedstawionej przez łódzki szpital. Ostatecznie udała się do placówki w Oleśnicy, gdzie w 36. tygodniu ciąży wykonano śmiertelny zastrzyk z chlorku potasu, który doprowadził do zatrzymania akcji serca dziecka.

Sprawa natychmiast wywołała ogólnopolską dyskusję o granicach medycyny, etyce lekarskiej i ochronie życia dzieci nienarodzonych.

Trudny do zrozumienia jest fakt, że szpital, który chciał ratować dziecko i proponował leczenie, został ukarany finansowo.

Podobne przypadki w innych miastach

Łódź nie jest jedynym miejscem w Polsce, gdzie placówki medyczne spotykają się z sankcjami za odmowę wykonania aborcji. W ostatnich latach podobne sytuacje miały miejsce m.in. w Pabianicach, Lubartowie czy Wrocławiu.

W każdym z tych przypadków lekarze wskazywali, że kierowali się zarówno przepisami prawa, jak i obowiązkiem ochrony życia pacjentów.

Sumienie lekarzy i ochrona życia

Sprawa małego Felka pokazuje, jak trudna staje się dziś sytuacja lekarzy, którzy chcą pozostać wierni swojej misji – ratowania życia. Lekarze z łódzkiego szpitala nie chcieli uczestniczyć w procedurze prowadzącej do śmierci dziecka. Zamiast tego zaproponowali rozwiązanie, które dawało szansę zarówno matce, jak i jej synowi. Mimo to to właśnie oni zostali ukarani.

Lekarze, którzy bronią życia, spotykają się z presją i konsekwencjami, podczas gdy działania prowadzące do odebrania życia dziecku pozostają bez realnej odpowiedzialności. Tymczasem fundamentem medycyny od zawsze było chronienie życia i zdrowia każdego pacjenta – także tego najmniejszego, który dopiero przygotowuje się do narodzin.

Każde dziecko, również to nienarodzone, jest człowiekiem posiadającym swoją godność. Dlatego dla wielu ludzi tak bolesne pozostaje pytanie, dlaczego w tej sprawie konsekwencje poniosła placówka, która chciała ratować życie, a nie ci, którzy doprowadzili do jego zakończenia.

jb
Źródło: opoka.org.pl

Artykuł Szpital w Łodzi ukarany za odmowę zabicia dziecka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Kraków, 11 marca 2026 r.

Szanowna Pani
Barbara Nowacka
Minister Edukacji Narodowej
ul. Chrystiana Szucha 25
00–918 Warszawa

Stop deprawacji polskich dzieci! List otwarty – apel o zablokowanie obowiązkowej
„Edukacji zdrowotnej” i przywrócenie „Wychowania do życia w rodzinie”

Szanowna Pani Minister,

w związku z zapowiedziami medialnymi Pani Minister o wprowadzeniu od 1 września 2026 r. obowiązkowej „Edukacji zdrowotnej”, domagamy się respektowania praw polskich rodziców i przypominamy:

1. Konstytucja RP w art. 48 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3 jednoznacznie gwarantuje rodzicom prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami oraz prawo do zapewnienia im zgodnego z tymi przekonaniami nauczania moralnego i religijnego. Pomimo gigantycznej akcji promocyjnej ministerstwa i podległych mu agend, zdecydowana większość rodziców negatywnie oceniła podstawę programową „Edukacji zdrowotnej” i nie wyraziła zgody na udział dzieci w tych zajęciach. Rodzice zaledwie 30 proc. polskich uczniów zadecydowali o udziale swoich dzieci w tych zajęciach. Oznacza to, że „Edukacja zdrowotna” w obecnym kształcie stoi w rażącej sprzeczności z systemem wartości i przekonaniami przytłaczającej większości rodziców dzieci w wieku szkolnym.
2. Prezydent Karol Nawrocki 18 grudnia 2025 r. zawetował nowelizację Prawa oświatowego, uzasadniając decyzję ryzykiem chaosu organizacyjnego, ideologizacji edukacji oraz „eksperymentowania na całych rocznikach dzieci”.
3. Rodzice wyrażają uzasadnione obawy przed manipulowaniem przez MEN treściami podstawy programowej. Ministerstwo zapowiedziało „dostosowywanie” programu do oczekiwań rodziców. Niestety, obserwując od lat arogancję lewicy, mamy uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że najbardziej kontrowersyjne treści (m.in. dotyczące orientacji seksualnej, tożsamości płciowej i tzw. tranzycji) zostaną ukryte za ogólnikami lub przeniesione z bloku „zdrowie seksualne” do na przykład bloku „zdrowie społeczne”. Takie zabiegi mogą uśpić czujność rodziców i wprowadzić ich w błąd, co byłoby drastycznym pogwałceniem konstytucyjnych praw rodzicielskich.
4. Ministerstwo Edukacji Narodowej chce w praktyce wprowadzić do polskich szkół edukację seksualną typu B (według klasyfikacji Amerykańskiej Akademii Pediatrii) – model permisywny, realizowany na Zachodzie od kilkudziesięciu lat, którego skutki dla młodego pokolenia są dramatyczne.

• • Odsetek piętnastoletnich dziewcząt, które rozpoczęły aktywność seksualną, jest w Niemczech, Szwecji i Wielkiej Brytanii dwukrotnie wyższy niż w Polsce (dane: HBSC).
  • Edukacja seksualna wcale nie zmniejszyła liczby aborcji – wprost przeciwnie. W Szwecji młode kobiety do 20. roku życia trzykrotnie częściej decydują się na aborcję niż na urodzenie dziecka (dane: Eurostat, WHO).
  • Na zachodzie Europy, w krajach prowadzących edukację seksualną programowo bliską „Edukacji zdrowotnej”, szerzy się epidemia chorób przenoszonych droga płciową. Podczas gdy w Polsce potwierdza się statystycznie 1,5 zachorowania na rzeżączkę na 100 tys. mieszkańców, w Wielkiej Brytanii jest to ponad 116. W przypadku chlamydiozy to odpowiednio – w Polsce 1,4 przypadku, a w Wielkiej Brytanii – 388 (dane: ECDC).

Po dwudziestu pięciu latach nieobowiązkowego „Wychowania do życia w rodzinie”, to właśnie w Polsce mamy najpóźniejszy wiek inicjacji seksualnej, najniższą liczbę aborcji i najniższy wskaźnik chorób przenoszonych drogą płciową. Dlatego żądamy przywrócenia tego przedmiotu do podstawy programowej. Edukacja seksualna musi być zbudowana na fundamencie takich wartości jak szacunek do życia i odpowiedzialne podejście do relacji międzyludzkich. Nie może redukować ludzkiej seksualności do sfery biologicznej.

Nie zgadzamy się na instytucjonalną demoralizację dzieci i młodzieży poprzez wyrwanie problematyki płciowości z kontekstu małżeństwa i rodziny. Jest to działanie antyspołeczne i pogłębiające dramatyczny kryzys demograficzny.

Z poważaniem

Wojciech Zięba
prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka

Plik PDF do pobrania

Artykuł Stop deprawacji polskich dzieci! pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Letnia Akademia Pro-Life 2026 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Do końca marca ma zapaść decyzja, która może znacząco wpłynąć na kształt wychowania młodego pokolenia w polskich szkołach. Minister edukacji narodowej Barbara Nowacka zapowiedziała, że właśnie w tym terminie rozstrzygnie się, czy przedmiot „edukacja zdrowotna” stanie się obowiązkowy dla wszystkich uczniów.

Zapowiedź ta pojawia się w momencie nasilonych nacisków ze strony środowisk promujących wprowadzenie szerokiej edukacji seksualnej w szkołach.

Szefowa resortu edukacji mówiła o sprawie podczas spotkania z nauczycielami z województwa zachodniopomorskiego. Wydarzenie odbyło się w ramach akcji informacyjnej promującej założenia reformy „Kompas Jutra”.

Podczas konferencji prasowej minister została zapytana, czy edukacja zdrowotna stanie się przedmiotem obowiązkowym. Odpowiedź była jednoznaczna – decyzja zapadnie bardzo szybko.

„Dla mnie ta decyzja jest niezbędna do końca miesiąca”.

Jak podkreśliła, dyrektorzy szkół muszą odpowiednio wcześniej przygotować się do kolejnego roku szkolnego, w tym zaplanować zatrudnienie nauczycieli.

Naciski na wprowadzenie edukacji seksualnej

Dzień wcześniej odbyła się konferencja organizacji społecznych domagających się wprowadzenia obowiązkowej edukacji seksualnej w ramach nowego przedmiotu. Wśród nich znalazły się m.in. Akcja Demokracja oraz Fundacja Sexed.pl.

Podczas wydarzenia głos zabierał aktywista Jakub Kocjan, który przekonywał, że wiedza przekazywana w ramach takiego przedmiotu miałaby być kluczowa dla przyszłości młodego pokolenia.

Aktywiści apelowali do rządu o konsekwentne wprowadzenie edukacji zdrowotnej jako przedmiotu obowiązkowego – z istotnym komponentem edukacji seksualnej.

Kto współtworzył program

Pojawiła się Antonina Kopyta, określana jako seksedukatorka i współtwórczyni podstawy programowej edukacji zdrowotnej. Jest ona związana z Fundacja Sexed.pl, organizacją znaną z projektów dotyczących edukacji seksualnej wśród młodzieży.

Fundacja przygotowywała m.in. scenariusze zajęć „Lekcje bez tabu”. W materiałach tych znajdują się propozycje ćwiczeń związanych z tematyką antykoncepcji, w tym ćwiczenia dotyczące zakładania prezerwatyw.

W przeszłości organizacja współpracowała również komercyjnie z europejskim sprzedawcą gadżetów erotycznych EasyToys, publikując materiały w ramach płatnej współpracy.

Ilu uczniów uczestniczy w zajęciach

Według danych Ministerstwa Edukacji Narodowej w roku szkolnym 2025/2026 na zajęcia z edukacji zdrowotnej uczęszczało 920 925 uczniów, co stanowi około 30 procent wszystkich uprawnionych. Oznacza to, że obecnie przedmiot funkcjonuje w dużej mierze jako zajęcia dobrowolne.

Spór o kształt wychowania

Dyskusja wokół edukacji zdrowotnej dotyka znacznie szerszego pytania: jaki model wychowania powinien obowiązywać w polskich szkołach.

Dla rodziców ważne jest, aby program nauczania respektował ich prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami moralnymi oraz aby szkoła wspierała kulturę szacunku dla życia i godności człowieka.

W tym kontekście pojawiają się pytania o to, czy ewentualny obowiązkowy przedmiot będzie uwzględniał także wartości rodzinne, odpowiedzialność w relacjach oraz wychowanie do miłości – a nie jedynie techniczne aspekty seksualności.

Czy program może się zmieniać w kolejnych latach?

Tak. Podstawa programowa może być zmieniana rozporządzeniem ministra edukacji. Oznacza to, że w kolejnych latach do programu mogą być dodawane nowe treści albo zmieniany sposób prowadzenia zajęć. Zmiany takie zdarzają się w polskiej edukacji regularnie.

Dlatego część rodziców obawia się, że nawet jeśli początkowo program będzie wyglądał umiarkowanie, w przyszłości może zostać stopniowo rozszerzony o nowe elementy, które nie będą zgodne z ich przekonaniami religijnymi czy moralnymi.

Czy rodzic może wypisać dziecko z obowiązkowego przedmiotu?

Co do zasady z przedmiotu obowiązkowego nie można wypisać dziecka. Uczeń musi w nim uczestniczyć tak samo jak w matematyce, języku polskim czy historii.

Dziś edukacja zdrowotna funkcjonuje w wielu szkołach jako zajęcia nieobowiązkowe, dlatego rodzice mogą zdecydować, czy dziecko będzie w nich uczestniczyć. Jeśli jednak ministerstwo wprowadzi ją jako przedmiot obowiązkowy, taka możliwość zniknie.

Spór o edukację zdrowotną nie jest jedynie sporem o kolejny szkolny przedmiot. W rzeczywistości dotyczy ona wizji człowieka i wychowania młodego pokolenia. Z perspektywy chrześcijańskiej seksualność nie jest jedynie kwestią biologii czy techniki, jest częścią głębokiej relacji miłości, odpowiedzialności i daru życia. Dlatego wielu rodziców oczekuje, aby szkoła wspierała rodzinę, a nie zastępowała ją w przekazywaniu najbardziej intymnych i wrażliwych treści.

jb
Źródło: www.wprost.pl, niezalezna.pl

Artykuł Czy edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowa? pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Wystąpieniem Pierwszej Damy Marty Nawrockiej rozpoczęła się jubileuszowa konferencja „Polka XXI wieku” – V edycja wydarzenia, która odbyła się 6 marca 2026 r. w Warszawie. W swoim przemówieniu otwierającym mówiła o odwadze, wierności wartościom oraz o życiowych decyzjach wymagających wiary i determinacji. Szczególną uwagę zwróciły jej słowa o wyborze życia.

Konferencja odbyła się w Reducie Banku Polskiego i zgromadziła kobiety z różnych środowisk – biznesu, administracji, nauki czy służb publicznych. Motywem przewodnim tegorocznej edycji była odwaga, rozumiana jako gotowość do podejmowania odpowiedzialnych decyzji i działania zgodnie z wyznawanymi wartościami.

„Wybrałam słusznie, bo nie uległam lękowi”

W swoim przemówieniu Marta Nawrocka wielokrotnie nawiązywała do osobistego doświadczenia oraz decyzji, które – jak zaznaczyła – wymagały odwagi.

„Dziś mogę powiedzieć, że wybrałam słusznie, bo nie uległam lękowi. Wybrałam życie”

– powiedziała podczas spotkania z uczestniczkami konferencji.

Te słowa należy odebrać jako wyraźne odniesienie do postawy pro-life, podkreślającej wartość ludzkiego życia. Pierwsza dama wskazywała, że prawdziwa wolność nie polega jedynie na deklaracjach, lecz wynika z wierności wartościom i odwagi ich obrony.

„Dzisiejszy świat często mówi nam bardzo dużo o wolności. Ale rzadziej o tym, skąd ta wolność się bierze. Rodzą ją wartości i właśnie odwaga”

– mówiła.

Pierwsza Dama RP Marta Nawrocka:

„Dzisiejszy świat często mówi o wolności, ale rzadziej SKĄD SIĘ BIERZE.

Rodzą ją WARTOŚCI I ODWAGA.
Bez wiary, odwagi i wsparcia byłoby mi trudniej.

Dziś mogę powiedzieć:

Wybrałam słusznie, bo nie uległam lękowi.
Wybrałam ŻYCIE”.

pic.twitter.com/FYq4lAernB

— Max Hübner (@HubnerrMax) March 6, 2026

W swoich słowach o „wyborze życia” Pierwsza Dama nawiązała do osobistej historii, którą wcześniej opowiedziała w wywiadzie dla TVN24. W rozmowie z dziennikarką Joanną Kryńską Nawrocką przyznała, że jako młoda kobieta zaszła w ciążę i stanęła przed trudną decyzją życiową. Jak podkreśliła, zdecydowała się urodzić swoje dziecko, kierując się wiarą, wsparciem rodziny. Decyzji tej nigdy nie żałowała. To doświadczenie – jak mówiła – wymagało odwagi i miało głęboki wpływ na jej spojrzenie na życie oraz na postawę wobec kwestii ochrony życia.

Odwaga w codziennym życiu

Marta Nawrocka podkreślała, że odwaga nie zawsze musi być spektakularna czy widoczna w mediach. Jej zdaniem często przejawia się w codziennych decyzjach i wierności przekonaniom.

„Prawdziwa odwaga to pomagać drugiemu człowiekowi wtedy, gdy inni odwracają wzrok. To odwaga, by rozmawiać nawet z tymi, którzy się z nami nie zgadzają”

– zaznaczyła.

Pierwsza dama przypomniała również, że jeszcze niedawno jej życie wyglądało zupełnie inaczej – pracowała jako funkcjonariuszka Krajowej Administracji Skarbowej, prowadząc zwyczajne życie zawodowe i rodzinne. Zwróciła uwagę, że życie potrafi stawiać człowieka w sytuacjach, których wcześniej nie sposób było przewidzieć

„Polka XXI wieku” – nowoczesna i wierna wartościom

W wystąpieniu znalazło się także odniesienie do roli współczesnych kobiet. Zdaniem pierwszej damy „Polka XXI wieku” to kobieta, która potrafi odnaleźć się w świecie globalnych zmian, a jednocześnie nie zapomina o fundamentach takich jak rodzina, wzajemny szacunek i odpowiedzialność.

„Polka XXI wieku to kobieta nowoczesna, która rozumie świat globalnych zmian, ale nie zapomina o wartościach”

– mówiła Nawrocka.

Podkreśliła również, że podczas kampanii wyborczej swojego męża, prezydenta Karola Nawrockiego, spotkała tysiące kobiet w różnych regionach Polski. Jak zaznaczyła, to właśnie w tych rozmowach zobaczyła „siłę i odwagę polskich kobiet”, które nie boją się mówić o swoich przekonaniach nawet pod presją otoczenia.

Wsparcie i solidarność kobiet

Na zakończenie wystąpienia Marta Nawrocka zwróciła się do uczestniczek konferencji, zachęcając je do odwagi i wzajemnego wspierania się. Podkreśliła, że kobiety pełnią dziś wiele ról jednocześnie prowadząc firmy, pracują w administracji, służbach, szkołach czy szpitalach, a jednocześnie dbają o swoje rodziny.

„Bądźmy silne, odważne i mądre”

– zakończyła swoje przemówienie.

Jej słowa o wyborze życia i odwadze pozostają mocnym przesłaniem dla nas wszystkich. Pierwsza Dama podkreśliła, że wierność wartościom, takim jak szacunek dla życia ludzkiego i odpowiedzialność za drugiego człowieka, daje prawdziwą siłę. Kierowanie się przekonaniami i wiarą w wartość każdego poczętego życia ludzkiego jest aktem odwagi, który może inspirować innych do ochrony życia i podejmowania świadomych decyzji.

jb
Źródło: polka21.pl, Telewizja Republika

Artykuł Wystąpienie Pierwszej Damy na konferencji „Polka XXI wieku” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Sąd Okręgowy w Katowicach ogłosił prawomocny wyrok w sprawie śmierci 30-letniej Izabeli, która zmarła we wrześniu 2021 roku w szpitalu w Pszczynie. Wcześniej zmarło jej nienarodzone dziecko. Trzej lekarze zostali skazani na kary bezwzględnego pozbawienia wolności – od roku do półtora roku więzienia – oraz na kilkuletnie zakazy wykonywania zawodu.

Wyrok zapadł po rozpoznaniu apelacji od orzeczenia sądu I instancji. Obrona nie zgadza się z rozstrzygnięciem i zapowiedziała kasację do Sądu Najwyższego. Strona reprezentująca rodzinę zmarłej podkreśla, że sąd wymierzył surowe kary za „sprzeniewierzenie się elementarnym obowiązkom lekarskim i zasadom etyki” oraz „za brak starań o uratowanie życia młodej kobiety”.

Tragiczne wydarzenia z 2021 roku

Izabela trafiła do Szpitala Powiatowego w Pszczynie w 22. tygodniu ciąży po odejściu wód płodowych. Wcześniej u nienarodzonego dziecka stwierdzono wady rozwojowe. Kobieta zmarła wskutek wstrząsu septycznego. Osierociła kilkuletnią córkę.

Rodzina od początku wskazywała, że lekarze zbyt długo zwlekali z podjęciem decyzji o aborcji, co – w ich ocenie – przyczyniło się do śmierci 30-latki. Wówczas ruchy proaborcyjne zaczęły manipulować informacjami i wykorzystywać śmierć kobiety do podburzania w naszym społeczeństwie niepokojów twierdząc, że kobieta zmarła na wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prawdą jest natomiast, że to orzeczenie nie miało żadnego związku z zaistniałą sytuacją, ponieważ nie dotyczyło zagrożenia życia matki.

Zmiana wyroku w II instancji

Sąd I instancji w Pszczynie uznał wszystkich trzech lekarzy za winnych narażenia pacjentki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, a jednego z nich dodatkowo – nieumyślnego spowodowania śmierci.

Krzysztof P., który zastępował ordynatora oddziału ginekologiczno-położniczego, został początkowo skazany na rok więzienia w zawieszeniu oraz czteroletni zakaz wykonywania zawodu. Dwaj pozostali lekarze usłyszeli wyroki bezwzględnego pozbawienia wolności (rok i trzy miesiące oraz rok i sześć miesięcy) oraz sześcioletnie zakazy wykonywania zawodu.

Później sąd okręgowy częściowo zmienił orzeczenie – uwzględniając apelację prokuratury zaostrzył karę wobec Krzysztofa P., orzekając także wobec niego bezwzględne pozbawienie wolności. Oznacza to, że wszyscy trzej lekarze zostali prawomocnie skazani na kary więzienia bez zawieszenia.

Jawna była jedynie sentencja wyroku; uzasadnienie odczytano bez udziału mediów, ponieważ proces toczył się z wyłączeniem jawności.

Reakcje po ogłoszeniu wyroku

Prok. Magdalena Filipowicz potwierdziła, że sąd uwzględnił apelację prokuratury:

 „Zgodnie z wyrokiem wszyscy trzej oskarżeni zostali skazani na kary bezwzględne, bez warunkowego zawieszenia”

– poinformowała.

Obrona zapowiedziała wniesienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia:

„Kwestionujemy zarówno winę naszego klienta, jak i orzeczoną karę, z całą pewnością w tej sprawie będzie wywiedziony nadzwyczajny środek zaskarżenia” – powiedział mec. Adam Gomoła, obrońca jednego z lekarzy.

Brat zmarłej, Michał Zientek, nie krył bólu i rozczarowania:

„Gdyby oni nie byli lekarzami, tylko zwykłymi obywatelami, to dostaliby po 15, 20 lat (…). Nic mi siostry nie zwróci” – oświadczył.

Pełnomocnik rodziny, mec. Marek Malara, podkreślił, że śmierć Izabeli to „porażka całego systemu”. Z kolei mec. Jolanta Budzowska napisała w oświadczeniu:

„Zaostrzenie kary dla lekarza pełniącego obowiązki ordynatora i orzeczenie w stosunku do niego kary jednego roku pozbawienia wolności bez zawieszenia odpowiada poczuciu sprawiedliwości. Lekarz ten odpowiadał nie tylko za udzielenie pomocy medycznej Pani Izabeli, ale i za organizację pracy na oddziale”.

Mec. Karolina Kolary zwróciła uwagę, że w tego typu sprawach rzadko zapadają wyroki bezwzględnego więzienia i wskazała na wysoki stopień winy oraz społeczną szkodliwość czynu.

O komentarz poproszono także rzecznika rządu Adama Szłapki, który stwierdził, że nie komentuje rozstrzygnięć sądu, ale zaznaczył, że lekarze działali w określonych uwarunkowaniach prawnych i atmosferze tamtego czasu.

Ustalenia kontroli i działania po tragedii

Po śmierci Izabeli kontrolę w szpitalu przeprowadził NFZ, który potwierdził nieprawidłowości w organizacji i jakości udzielonych świadczeń. Na placówkę nałożono karę finansową w wysokości blisko 650 tys. zł.

Rzecznik praw pacjenta uznał, że doszło do naruszenia praw pacjentki i wydał zalecenia dotyczące m.in. wdrożenia procedur postępowania w przypadku wstrząsu septycznego oraz sytuacji zagrożenia życia kobiety w ciąży. Szpital przeprowadził dodatkowe szkolenia personelu i rozszerzył procedury bezpieczeństwa.

W 2023 roku bliscy zmarłej zawarli ugodę z ubezpieczycielem szpitala. Jej warunki pozostają poufne.

W świetle nauczania Kościoła oraz obowiązującego prawa, w sytuacji realnego i bezpośredniego zagrożenia życia matki lekarz ma prawo, a nawet obowiązek, podjąć działania ratujące jej życie, nawet jeśli skutkiem ubocznym takich działań jest śmierć dziecka, której nie dało się uniknąć. Nie jest to wymierzone przeciwko dziecku, lecz stanowi dramatyczną próbę ocalenia życia, które w danym momencie można jeszcze uratować.

jb
Źródło: pap.pl

Artykuł Śmierć Izabeli z Pszczyny. Jest prawomocny wyrok sądu pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Kraków: Pożegnano 43 dzieci martwo urodzonych. „Łączy nas miłość, która jest silniejsza niż śmierć” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Gubernator Portoryko Jenniffer González-Colón podpisała ustawę nowelizującą tamtejszy Kodeks Karny. Przyjęte zmiany wprowadzają jednoznaczny zapis, zgodnie z którym „za człowieka uznaje się osobę poczętą w macicy matki, w dowolnym stadium ciąży”.

W praktyce oznacza to, że zabójstwo kobiety w ciąży będzie traktowane jako zabójstwo pierwszego stopnia również w odniesieniu do życia jej nienarodzonego dziecka.

Decyzja władz w San Juan stanowi kolejny krok w kierunku wzmocnienia prawnej ochrony życia ludzkiego na tym karaibskim terytorium pozostającym pod jurysdykcją Stanów Zjednoczonych.

Projekt rządowy i zmiana art. 92 Kodeksu Karnego

Miesiąc wcześniej do Senado de Puerto Rico trafił rządowy projekt ustawy przygotowany przez gubernator reprezentującą Partido Nuevo Progresista. Propozycja przewidywała zmianę art. 92 Kodeksu Karnego (Código Penal de Puerto Rico), który definiuje przestępstwo zabójstwa (asesinato) jako „celowe, świadome lub lekkomyślne pozbawienie życia człowieka”.

Nowelizacja doprecyzowuje, że dla celów przepisów dotyczących stopni morderstwa (art. 93), pojęcie „człowieka” obejmuje również dziecko poczęte. Ustawodawca zdecydował się więc na wyraźne potwierdzenie, że życie ludzkie podlega ochronie od poczęcia.

Wnioskodawcy podkreślali, że projekt stanowi uzupełnienie wcześniejszych regulacji, w tym Ustawy 166 – 2025 (Ley 166 – 2025), która klasyfikuje jako zabójstwo pierwszego stopnia czyn polegający na świadomym i zaplanowanym pozbawieniu życia kobiety w ciąży, jeżeli skutkuje on także śmiercią jej nienarodzonego dziecka – niezależnie od etapu ciąży.

W grudniu 2025 roku gubernator podpisała także Ustawę 183 – 2025 (Ley 183 – 2025), nowelizującą Kodeks Cywilny (art. 67, 69 i 70), w której wprost uznano nasciturusa (dziecko nienarodzone) za osobę fizyczną od poczęcia. Obecna zmiana w prawie karnym ma zapewnić spójność między regulacjami cywilnymi i karnymi.

Zdecydowane głosowania w obu izbach

Projekt ustawy został zatwierdzony przez Senat 14 stycznia 2026 roku. Za jego przyjęciem głosowało 20 senatorów, przeciw było 6, a 2 wstrzymało się od głosu. Następnie propozycję poparła Cámara de Representantes de Puerto Rico, która 27 stycznia przyjęła nowelizację wyraźną większością – 33 głosy „za”, 10 „przeciw” oraz 2 wstrzymujące się.

„Podejmujemy tę decyzję z przekonaniem i pełną świadomością tego, co robimy, ponieważ wypełniamy umowę zawartą z mieszkańcami Portoryko, zgodnie z którą mieliśmy uchwalić ustawy mające na celu ochronę życia i interesów Portorykańczyków i Portorykanek, którzy dopiero mają się narodzić” – wskazał Carlos Méndez Núñez, przewodniczący Izby Reprezentantów.

Po uzyskaniu poparcia obu izb Asamblea Legislativa de Puerto Rico projekt trafił na biurko gubernator, która podpisała go 12 lutego. W krótkim komunikacie prasowym podkreśliła, że nowelizacja „ma na celu zachowanie spójności między przepisami prawa cywilnego i karnego poprzez uznanie nienarodzonego dziecka za istotę ludzką”.

Szerszy kontekst po wyroku Dobbs

Działania władz Portoryko wpisują się w szerszą debatę prawną w Stanach Zjednoczonych po wyroku Dobbs v. Jackson Women’s Health Organization z czerwca 2022 roku. Sąd Najwyższy USA orzekł wówczas, że Konstytucja nie gwarantuje prawa do aborcji, pozostawiając kwestie jej regulacji w gestii poszczególnych stanów i terytoriów.

Choć aborcja pozostaje de facto legalna na obszarze Portoryko, ostatnie zmiany prawne jednoznacznie wzmacniają ochronę dziecka nienarodzonego w innych obszarach prawa, zwłaszcza w kontekście przestępstw przeciwko życiu.

„Niedawno przyjęte zmiany w portorykańskim prawodawstwie należy ocenić zdecydowanie pozytywnie. Jakkolwiek w ich efekcie, przynajmniej na razie, aborcja na obszarze tego terytorium USA nie zostanie zakazana, to działania władz Portoryko wyznaczają jednoznaczny kierunek, polegający na zwiększeniu ochrony dzieci nienarodzonych. W rezultacie, kolejny obszar będący pod jurysdykcją USA, czyli w tym przypadku liczące ponad 3 miliony mieszkańców Portoryko, podejmuje działania ukierunkowane na obronę najbardziej bezbronnych”. – komentuje Patryk Ignaszczak z Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris.

Każde prawo, które wyraźnie staje po stronie życia, od poczęcia aż do naturalnej śmierci, jest krokiem w stronę cywilizacji szacunku i odpowiedzialności. Decyzja władz Portoryko pokazuje, że nawet w ramach złożonego systemu prawnego możliwe jest konsekwentne wzmacnianie ochrony najsłabszych. Ostatecznie bowiem miarą sprawiedliwości państwa jest to, jak chroni tych, którzy sami obronić się nie mogą.

jb
Źródło: ordoiuris.pl, niedziela.pl

Artykuł Portoryko wzmacnia ochronę życia w Kodeksie Karnym pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Mamy w ciąży coraz częściej znajdują się w kręgu kontroli zwolnień lekarskich. W ostatnich latach wyraźnie zwiększyła się liczba postępowań prowadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Tylko w ubiegłym roku sprawdzono zwolnienia wystawione 5 tysiącom mam w ciąży – co pokazuje, że problem przestaje mieć charakter marginalny i dotyka tysięcy rodzin.

Jak podaje Dziennik Gazeta Prawna, ogólna liczba kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich wzrosła z mniej niż 90 tys. w 2023 roku do 138–139 tys. w dwóch kolejnych latach. Oznacza to wzrost o blisko 50 tys. rocznie. Choć mamy w ciąży nie stanowią głównej grupy objętej nadzorem, skala działań sprawia, że coraz częściej odczuwają one skutki zaostrzonej polityki kontrolnej.

Więcej kontroli, więcej odwołań

Wraz ze wzrostem liczby postępowań rośnie również liczba odwołań od decyzji o cofnięciu prawa do zasiłku. W latach 2023–2025 liczba takich odwołań zwiększyła się z 33 do 70. To nadal niewielki procent wszystkich spraw, jednak trend pokazuje, że coraz więcej kobiet w ciąży decyduje się bronić swoich praw przed sądem.

Co istotne, zwiększona liczba kontroli nie przełożyła się na proporcjonalny wzrost liczby odebranych świadczeń. Innymi słowy – więcej sprawdzeń nie oznacza automatycznie większej liczby nadużyć. Tymczasem każda kontrola to dla ciężarnej kobiety dodatkowe napięcie i konieczność mierzenia się z formalnościami.

Ciąża wymaga ochrony, nie podejrzliwości

Dla mamy mającej dziecko pod swoim sercem, każda kontrola to dodatkowy stres. Czas ciąży powinien być okresem szczególnej troski o zdrowie matki i rozwijającego się dziecka. Tymczasem rosnąca liczba postępowań kontrolnych sprawia, że część mam musi mierzyć się nie tylko z wyzwaniami zdrowotnymi, ale także z formalnym sporem z instytucją publiczną.

Choć – jak podkreślają dane – kobiety w ciąży nie są głównym celem systemu kontrolnego, to jednak sama świadomość możliwości zakwestionowania zwolnienia lekarskiego budzi niepokój. Coraz częściej pojawiają się głosy, że zamiast poczucia bezpieczeństwa pojawia się atmosfera podejrzliwości.

Macierzyństwo to fundament przyszłości narodu. Jeżeli kobieta w ciąży musi obawiać się kontroli i walczyć o należne świadczenia, trudno mówić o pełnym klimacie wsparcia dla życia.

Każde państwo ma prawo dbać o przejrzystość systemu świadczeń. Jednak troska o finanse publiczne nie może przesłaniać fundamentalnej prawdy: macierzyństwo wymaga szczególnej ochrony i wsparcia. Kobieta w ciąży nie powinna czuć się jak osoba podejrzana, lecz jak matka, która niesie w sobie nowe życie – dobro wspólne całego społeczeństwa.

Jeżeli rośnie liczba kontroli, a równocześnie sądy zmieniają część decyzji, oznacza to, że system wymaga nie tylko uszczelniania, ale także wrażliwości. Polska, która deklaruje przywiązanie do wartości rodzinnych, powinna tworzyć klimat bezpieczeństwa dla matek – tak, aby żadna z nich nie musiała wybierać między spokojem w ciąży a walką o podstawowe świadczenia.

Obrona życia zaczyna się od realnej ochrony kobiety i jej dziecka. Państwo naprawdę prorodzinne to takie, które w pierwszej kolejności ufa matkom i staje po stronie życia.

jb
Źródło: radiozet.pl, dorzeczy.pl, Dziennik Gazeta Prawna

Artykuł Coraz więcej kontroli zwolnień lekarskich w ciąży pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Kraków, Podgórki Tynieckie: Pogrzeb 43 dzieci martwo urodzonych (zapowiedź) pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Europejska inicjatywa obywatelska „My Voice, My Choice” stawia Komisję Europejską przed jednym z najważniejszych pytań w debacie o życie i prawo: czy aborcję można uznać za „świadczenie zdrowotne”? To fundamentalne rozstrzygnięcie dotyczy nie tylko kwestii finansowania, lecz także znaczenia słów „prawo” i „zdrowie” oraz granic kompetencji UE wobec państw członkowskich.

Komisja Europejska ogłosiła, że decyzja dotycząca europejskiej inicjatywy obywatelskiej „My Voice, My Choice” zostaje przesunięta na czwartek, 26 lutego. Tego dnia ma zapaść decyzja, czy UE będzie finansować tzw. „bezpieczną i dostępną opiekę aborcyjną”, czy pozostanie przy dotychczasowej polityce respektowania kompetencji państw członkowskich.

Normalizowanie aborcji

Inicjatywa „Mój głos, mój wybór” zebrała ponad 1,2 miliona podpisów poparcia i zdobyła aprobatę części europarlamentarzystów. Jej celem jest uznanie aborcji za „świadczenie zdrowotne” finansowane z budżetu Unii. Takie działania nie tylko ingerują w prawo krajowe, lecz także posługują się językiem eufemizmów, które mają normalizować aborcję. W dokumentach UE i ONZ aborcja i kwestie związane z płodnością są opisywane w technicznym – neutralnym języku, np. jako „termination of pregnancy” („zakończenie ciąży”) czy „zdrowie seksualne i reprodukcyjne”.

To nie jest zwykła neutralność. Używanie eufemizmów ma ukrywać rzeczywisty charakter aborcji i stopniowo ją normalizować, a język staje się narzędziem ideologicznym, który łagodzi moralną ocenę przerywania życia dziecka.

Do ostatnich chwil trwała presja środowisk proaborcyjnych. Jeszcze wczoraj lewicowi europosłowie zbierali podpisy pod listem do przewodniczącej Komisji, Ursuli von der Leyen, apelując o nieodrzucanie inicjatywy. Równocześnie ruchy pro-life zebrały w ciągu tygodnia blisko 60 tys. podpisów sprzeciwu wobec projektu.

Eurodeputowany PiS Bogdan Rzońca wskazuje, że „arytmetyka w instytucjach unijnych działa na korzyść środowisk aborcyjnych, nie przesądza to jeszcze o ich zwycięstwie”. Jak podkreśla, Komisja może odrzucić inicjatywę nie z powodów moralnych, lecz ze względu na brak środków finansowych. Kluczowe pozostaje pytanie, czy KE ulegnie presji lobby proaborcyjnego.

Sednem sporu jest pytanie, czy aborcję można uznać za „usługę zdrowotną”

Ciąża nie jest chorobą, a zamierzone pozbawienie życia dziecka nie może być traktowane jako świadczenie medyczne. Wyjątki dotyczą jedynie sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia kobiety, gdzie interwencja ratująca matkę może niezamierzenie prowadzić do utraty dziecka. Takie przypadki są regulowane w każdym kraju UE i nie wymagają finansowania aborcji ani tzw. turystyki aborcyjnej.

Finansowanie aborcji z budżetu unijnego oznaczałoby ingerencję w krajowe systemy ochrony życia i podważenie zasady współpracy między Unią a państwami członkowskimi. Spór wokół „Mój głos, mój wybór” nie dotyczy więc wyłącznie pieniędzy, lecz fundamentalnego pytania o znaczenie słów „prawo” i „zdrowie” oraz granice kompetencji UE wobec państw członkowskich.

Każde dziecko, nawet w okresie prenatalnym, zasługuje na ochronę, a społeczeństwo ma obowiązek chronić najsłabszych. Normalizacja aborcji poprzez eufemizmy i finansowanie „turystyki aborcyjnej” podważa fundamenty cywilizacji opartej na chrześcijańskich wartościach. Warto pamiętać, że prawdziwe wsparcie kobiet nie polega na odbieraniu życia ich dzieciom, lecz na tworzeniu warunków do godnego macierzyństwa i realnej pomocy rodzinom.

jb
Źródło: opoka.org.pl, myvoice-mychoice.org, federacjazycia.pl

Artykuł Komisja Europejska: czy aborcja to „świadczenie zdrowotne”? pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Policja w kraju morawsko-śląskim zatrzymała trzech przedstawicieli personelu medycznego, którym śledczy zarzucają udział w nielegalnym przeprowadzaniu aborcji u kobiet przyjeżdżających z Polski – podał czeski portal iDNES.

Postępowanie dotyczy prywatnej kliniki ginekologicznej w Bílovcu. Według organów ścigania placówka miała funkcjonować jako element zorganizowanego mechanizmu umożliwiającego tzw. turystykę aborcyjną, z pominięciem obowiązujących w Czechach przepisów.

Zatrzymanym grozi kara od dwóch do ośmiu lat pozbawienia wolności. Śledczy wskazują na systematyczny charakter działalności oraz jej zorganizowaną formę, co może skutkować surowszą odpowiedzialnością karną.

Oferta w języku polskim i „zachęta” zza granicy

Jak wynika z ustaleń, przychodnia w Bílovcu przez dłuższy czas oferowała, za pośrednictwem pośrednika, zarówno aborcję farmakologiczną, jak i chirurgiczną kobietom z Polski. Placówka prowadziła stronę internetową w języku polskim, na której zamieszczono szczegółowy cennik usług oraz praktyczne informacje dotyczące dojazdu. Wskazywano m.in. odległość od granicy z Polską i większych polskich miast.

Według organów ścigania działalność ta miała naruszać czeskie przepisy regulujące zasady aborcyjne.

Wśród zatrzymanych jest 62-letni lekarz, który decyzją sądu trafił do aresztu. Jak uzasadniono, pozostając na wolności mógłby kontynuować nielegalną działalność. Dwóch pozostałych oskarżonych, w tym inny ginekolog, odpowiada z wolnej stopy.

Wobec jednego z zatrzymanych prokuratura sformułowała również odrębny zarzut, wskazując, że miał osiągnąć korzyść majątkową poprzez wprowadzenie innej osoby w błąd bądź przemilczenie istotnych informacji.

Jakie przepisy obowiązują w Czechach?

Czeskie przepisy dopuszczają aborcję do 12. tygodnia, pod warunkiem że zgodę wyrazi lekarz prowadzący, który jednocześnie musi przekazać pacjentce informacje o potencjalnych konsekwencjach zdrowotnych. Ustawodawca wprowadził także zasadę, zgodnie z którą między kolejnymi aborcjami powinno upłynąć minimum pół roku. Po przekroczeniu 12. tygodnia ingerencja jest możliwa jedynie w sytuacjach jasno określonych medycznie, gdy zagrożone jest zdrowie kobiety lub dziecka w fazie prenatalnej.

W tej sprawie organy ścigania uznały, że działania podejrzanych wykraczały poza ramy wyznaczone przez obowiązujące prawo.

Jak widzimy, kwestia ochrony życia nie kończy się na granicach państwowych. Prawo jednego kraju może być obchodzone poprzez ofertę w innym. Patrzymy na tę sprawę nie tylko przez pryzmat paragrafów, lecz przede wszystkim przez pryzmat ludzkiego życia. Każde dziecko, także to w łonie matki – jest osobą, a nie „usługą medyczną” wpisaną w cennik. Gdy życie staje się przedmiotem transgranicznego biznesu, łatwo zagubić jego godność. Ochrona życia nie jest jedynie stanowiskiem światopoglądowym, lecz wypływa z chrześcijańskiego przekonania o niezbywalnej godności każdej osoby ludzkiej od poczęcia. Cywilizacja dojrzewa wtedy, gdy potrafi stanąć po stronie tych, którzy sami nie mogą się obronić.

jb
Źródło: wiadomosci.onet.pl, radiomaryja.pl

Artykuł Czeska policja zatrzymała personel kliniki aborcyjnej pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Izbie Reprezentantów Oregonu większość demokratów sprzeciwiła się wprowadzeniu pod obrady projektu HB 4087, który miał zapewnić noworodkom, które przeżyły próbę aborcji, pełną opiekę medyczną, równą innym dzieciom.

Projekt zakładał, że dzieci, które przeżyją próbę aborcji i urodzą się żywe, będą miały zagwarantowany taki sam standard opieki medycznej jak każdy inny noworodek, bez względu na okoliczności narodzin.

Historia, która wybrzmiała w sali obrad

Wniosek o skierowanie projektu pod obrady złożył sędzia Boice podczas sesji 16 lutego. Na początku obrad przypomniał historię Amy Miles – kobiety, która przyszła na świat w latach 80. w 28. tygodniu ciąży w Ashland w Oregonie podczas aborcji mającej zakończyć jej życie.

Dziś Amy Miles jest żoną i matką, a także aktywnie występuje publicznie jako rzecznik osób, które – jak sama podkreśla – „miały szczęście przeżyć”. Jej historia została przywołana jako argument za tym, by państwo jasno określiło obowiązek udzielenia pełnej pomocy medycznej każdemu dziecku urodzonemu żywo.

Wynik głosowania

W głosowaniu 34 Demokratów opowiedziało się przeciwko wprowadzeniu projektu pod obrady, a 22 Republikanów było za. Wśród głosujących przeciw znalazł się poseł Cyrus Javadi, wcześniej związany z ruchem pro-life, obecnie reprezentujący Partię Demokratyczną. Z powodu braku większości projekt nie przeszedł przez komisję i nie trafił do dalszego procedowania.

Argumenty za życiem

Dla organizacji broniących życia sprawa ma wymiar fundamentalny. Ich zdaniem projekt nie dotyczył sporów ideologicznych wokół samej aborcji, lecz podstawowej zasady: równej ochrony każdego dziecka, które urodziło się żywe.

„To tragiczne, że obecni demokratyczni ustawodawcy w Oregonie są tak oddani radykalnemu programowi swojej partii w sprawie aborcji, że nie podejmą, co najmniej, działań mających na celu zapewnienie, że dzieci, które przeżyją próby aborcji, będą traktowane z takim samym standardem opieki, jak każdy inny noworodek” – powiedziała Lois Anderson, dyrektor wykonawcza Oregon Right to Life.

„Określenie wymaganych standardów opieki dla osób, które przeżyły aborcję, powinno być wspólnym stanowiskiem wszystkich rozsądnych ludzi, nawet jeśli nie identyfikują się jako pro-life”.

Zwolennicy ustawy podkreślają, że chodzi o minimalny standard humanitarny, jasny obowiązek ratowania życia dziecka, które oddycha, ma tętno lub wykazuje inne oznaki życia. Państwo nie powinno pozostawiać takich sytuacji bez jednoznacznych regulacji.

Szerszy kontekst

Oregon jest jednym z amerykańskich stanów o najbardziej liberalnych przepisach dotyczących aborcji. Odrzucenie projektu HB 4087 pokazuje szerszy trend: rośnie dostęp do aborcji, ale jednocześnie nie wprowadzono dodatkowych zabezpieczeń dla dzieci, które przeżyją tę procedurę.

Spór o ustawę pokazuje, jak głęboko podzielone pozostaje amerykańskie społeczeństwo w kwestiach związanych z początkiem życia. Dla jednych była to próba ograniczenia praw reprodukcyjnych. Dla drugich sprawdzian wrażliwości na los najbardziej bezbronnych.

Jedno jest pewne: temat ochrony dzieci urodzonych żywo po nieudanej aborcji nie zniknie z debaty publicznej. Zwolennicy projektu zapowiadają dalsze działania i powrót do sprawy w kolejnych sesjach legislacyjnych.

jb
Źródło: lifenews.com

Artykuł Demokraci odrzucili ustawę chroniącą dzieci pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Wywiad udzielony przez Martę Nawrocką stacji TVN24 stał się jednym z najgłośniej komentowanych wydarzeń ostatnich dni. W centrum rozmowy znalazła się kwestia aborcji – temat fundamentalny dla tysięcy Polaków, dla których prawo do życia jest wartością nienaruszalną. Pierwsza dama nie pozostawiła wątpliwości co do swojego stanowiska.

„Ja przede wszystkim jestem za życiem” – powiedziała wprost. Dopytywana o swoją opinię na temat aborcji, dodała: „jestem za życiem, a przeciwko aborcji”.

Te słowa wybrzmiały szczególnie mocno, ponieważ prezydentowa odniosła się do własnej historii. Jak przypomniała, sama jako bardzo młoda dziewczyna stanęła przed dramatycznym wyborem.

 „Stałam przed wyborem; różne rzeczy w głowie miałam, ale też ze względu na swoją wiarę, ze względu na wsparcie rodziny, które miałam, urodziłam. Teraz mam wspaniałego 23-letniego syna i nie żałuję ani przez minutę tej decyzji”

– wyznała.

To osobiste świadectwo stało się mocnym głosem w obronie życia. Pierwsza dama pokazała, że nawet w trudnych okolicznościach możliwe jest podjęcie decyzji zgodnej z sumieniem i wiarą – decyzji, która przynosi owoce na całe życie.

W trakcie rozmowy padły również pytania o konkretne rozwiązania prawne, jednak prezydentowa nie wchodziła w szczegółowe rozważania legislacyjne. Najważniejsze było jasne wskazanie kierunku: życie – od poczęcia – ma wartość i zasługuje na ochronę.

Dziennikarka zabiera głos

Po emisji wywiadu w przestrzeni publicznej pojawiło się wiele komentarzy. Do sprawy odniosła się dziennikarka Joanna Kryńska, która przeprowadziła rozmowę. W wypowiedzi dla portalu Plejada podkreśliła znaczenie tej rozmowy.

„Bardzo chciałam, żebyśmy my Polki, żebyśmy my Polacy usłyszeli pierwszą damę” – zaznaczyła. Dodała również: „To bardzo dobrze, że pierwsza dama się wypowiedziała. (…) Polacy chcą wiedzieć, chcą poznać pierwszą damę. Chcą wiedzieć, jakie ma poglądy”.

Jak wyjaśniła, tematy rozmowy były wcześniej znane kancelarii, a sama zgoda na wywiad zapadła już niedługo po zaprzysiężeniu prezydenta Karola Nawrockiego. Dla wielu odbiorców była to pierwsza tak obszerna wypowiedź pierwszej damy w kwestiach światopoglądowych.

In vitro – bez ograniczania innych

W dalszej części rozmowy pojawił się także temat procedury in vitro. Marta Nawrocka zaznaczyła, że sama nie mierzyła się z problemem niepłodności, ponieważ – jak podkreśliła – jest „szczęśliwą mamą trójki dzieci”. Jednocześnie stwierdziła:

„Ja nie ograniczałabym, jeżeli ktoś nie może mieć dziecka. (…) nie ograniczałabym drugiemu człowiekowi tego prawa”.

Choć jej stanowisko w sprawie aborcji wybrzmiało jasno i bez niedomówień – po stronie życia od poczęcia – to w kwestii in vitro pojawił się wyraźny rozjazd, który trudno przemilczeć. Procedura ta od lat budzi poważne zastrzeżenia, ponieważ wiąże się z tworzeniem wielu embrionów ludzkich, z których część nigdy nie otrzymuje szansy na narodziny. W praktyce oznacza to selekcję i odrzucanie istnień ludzkich na najwcześniejszym etapie rozwoju.

Dlatego właśnie stanowisko dopuszczające in vitro stoi w sprzeczności z jednoznaczną deklaracją „za życiem”. Jeśli bowiem każde życie ma wartość i godność od poczęcia, to nie można pomijać faktu, że w procedurze zapłodnienia pozaustrojowego powstają konkretne, biologicznie istniejące ludzkie zarodki. Część z nich zostaje zamrożona, część obumiera, część jest eliminowana. To rzeczywistość, o której rzadko mówi się wprost. Trudno pogodzić sprzeciw wobec aborcji z akceptacją procedury, która – choć motywowana pragnieniem rodzicielstwa – również dotyka najbardziej bezbronnych istnień ludzkich.

Właśnie dlatego temat in vitro nie jest jedynie kwestią medyczną, lecz głęboko etyczną. Życie ludzkie nie podlega stopniowaniu ani selekcji. Każdy embrion to człowiek w początkowej fazie rozwoju – osoba, której przysługuje pełna godność. Z tej perspektywy nie sposób nie dostrzec napięcia między jednoznaczną deklaracją obrony życia a dopuszczeniem praktyki, która to życie traktuje w sposób instrumentalny.

Ten rozdźwięk pokazuje, jak trudna i wymagająca jest konsekwencja w obronie życia – zwłaszcza dziś, gdy presja społeczna i emocjonalne argumenty często przesłaniają wymiar moralny całej sprawy.

jb
Źródło: onet.pl, TVN24, Polskim Radiu 24, dorzeczy.pl

Artykuł Pierwsza dama Marta Nawrocka: „Za życiem” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Czy wyrażanie sprzeciwu wobec aborcji może zostać uznane za formę podważania praw człowieka? Taką perspektywę prezentuje Specjalny Program ONZ ds. Badań nad Reprodukcją Człowieka (HRP), działający przy Światowej Organizacji Zdrowia.

Dokument, o którym informuje serwis Zenit, wskazuje na potrzebę przeciwdziałania treściom uznanym za „dezinformację” w obszarze tzw. zdrowia i praw seksualnych oraz reprodukcyjnych.

Ocena ekspertów

W opracowaniu krytycznie odniesiono się do tradycyjnych poglądów kulturowych i religijnych, które sprzeciwiają się aborcji. Za przykład działań uznanych za problematyczne wskazano sytuację, w której kanadyjski szpital katolicki zablokował dostęp do stron internetowych klinik aborcyjnych. Dokument sugeruje, że tego rodzaju decyzje mogą ograniczać dostęp do świadczeń określanych jako „opieka oparta na dowodach”.

Autorzy dokumentu zdają się zakładać, że niewiążące opinie ekspertów ONZ ds. praw człowieka mają pierwszeństwo przed chrześcijańską wizją osoby ludzkiej i moralnym ładem zakorzenionym w prawie naturalnym. To rodzi poważne pytania o miejsce wolności sumienia w przestrzeni publicznej oraz o granice ingerencji instytucji międzynarodowych w sferę wiary i nauczania Kościoła.

Nowa definicja „dezinformacji”

Szczególne znaczenie ma przyjęta w analizie definicja „dezinformacji”. Została ona określona jako „fałszywe, niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje rozpowszechniane bez zamiaru oszustwa”. Dokument mówi również o zjawisku uznanym za szczególnie szkodliwe, mającym „potencjał do celowego podważania ochrony praw człowieka i ograniczania dostępu do opieki opartej na dowodach”.

Punktem wyjścia całej argumentacji jest założenie, że dostęp do aborcji stanowi element praw człowieka. Jednocześnie termin ten nie został przyjęty w wiążących dokumentach międzynarodowych jako jednoznacznie zdefiniowane prawo.

Spór o argumenty medyczne i etyczne

Wśród przykładów wskazanych w opracowaniu znalazł się argument dotyczący zdolności dziecka nienarodzonego do odczuwania bólu. Cytowane badanie stwierdza, że „nieprawidłowe przekonania o bólu płodu były związane z poglądami antyaborcyjnymi, kształtując postawy wobec dostępu i polityki”.

Tak sformułowana teza może prowadzić do marginalizowania istotnych argumentów etycznych i medycznych. Jeśli bowiem określone stanowisko zostaje z góry sklasyfikowane jako „wprowadzające w błąd”, jego obecność w przestrzeni cyfrowej może zostać ograniczona.

Platformy cyfrowe pod presją

Autorzy dokumentu wzywają do pociągnięcia platform internetowych do odpowiedzialności za rozpowszechnianie treści uznanych za ograniczające dostęp do wspomnianych praw i usług. W praktyce może to oznaczać zwiększoną moderację lub usuwanie materiałów wyrażających sprzeciw wobec aborcji.

Spór o ochronę życia nienarodzonych dzieci nie dotyczy wyłącznie polityki zdrowotnej, lecz sięga fundamentów rozumienia godności osoby ludzkiej oraz zakresu wolności słowa.

W świecie, w którym coraz częściej toczy się batalia o definicję praw człowieka, szczególnego znaczenia nabiera pytanie: czy różnica stanowisk – zwłaszcza w kwestiach tak zasadniczych jak życie – może zostać zredukowana do miana „dezinformacji”?

Bo prawdziwa debata nie polega na uciszaniu jednych głosów, lecz na odważnym mierzeniu się z argumentami – zwłaszcza wtedy, gdy chodzi o życie najsłabszych.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Czy sprzeciw wobec aborcji stanie się „dezinformacją”? pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Sierpniowy chłopak pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Około 400 nienarodzonych dziewczynek mogło zostać pozbawionych życia w Wielkiej Brytanii wyłącznie ze względu na swoją płeć – wynika z analizy danych demograficznych z lat 2017–2021. Wskaźniki płci przy urodzeniu, odbiegające od norm biologicznych, wskazują na możliwe praktyki aborcji selektywnych, mimo że rząd brytyjski uznaje je za nielegalne.

Dane te oparto na badaniu proporcji urodzeń chłopców do dziewczynek. W populacji naturalnej wskaźnik ten wynosi około 105 chłopców na 100 dziewczynek. Tymczasem w niektórych grupach etnicznych w Wielkiej Brytanii zaobserwowano znaczące odchylenia – przekraczające poziom 107 chłopców na 100 dziewczynek. Zdaniem autorów analiz taki wynik może wskazywać na celowe eliminowanie nienarodzonych dziewczynek.

Raport rządowy i niepokojące wnioski

W raporcie Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej z 2023 roku przeanalizowano dane demograficzne z podziałem na pochodzenie etniczne matek. Jak relacjonuje Right to Life News, szczególną uwagę zwrócono na przypadki kobiet pochodzenia indyjskiego, które wcześniej urodziły co najmniej dwoje dzieci. To właśnie w tej grupie oszacowano, że około 400 dziewczynek mogło paść ofiarą aborcji motywowanej płcią.

Autorzy raportu zastrzegają jednak, że są to dane ostrożne. Ze względu na ograniczenia statystyczne m.in. niewielką liczbę urodzeń w niektórych analizowanych populacjach, rzeczywista skala zjawiska może być większa, niż wskazują oficjalne szacunki.

Spór o interpretację prawa

Dyskusję zaostrza stanowisko British Pregnancy Advisory Service (BPAS), jednej z największych organizacji aborcyjnych w kraju, wykonującej ponad 110 tysięcy aborcji rocznie. Na swojej stronie internetowej BPAS twierdzi, że brytyjskie prawo „milczy” w kwestii aborcji ze względu na płeć nienarodzonych dzieci i nie zakazuje ich wprost. Jak podaje Right to Life News, organizacja ta utrzymuje również, że w niektórych sytuacjach aborcja motywowana płcią dziecka może być uznana za uzasadnioną.

To stanowisko stoi w sprzeczności z oficjalnym podejściem rządu. Departament Zdrowia i Opieki Społecznej jasno wskazał, że aborcja selektywna ze względu na płeć jest w Anglii i Walii nielegalna, a podejrzenia takich działań powinny być zgłaszane policji.

Dostęp do wczesnych testów a ryzyko nadużyć

W ramach Narodowego Systemu Zdrowia (NHS) informacja o płci dziecka zwykle nie jest przekazywana przed 18. tygodniem ciąży. Inaczej wygląda sytuacja w sektorze prywatnym. Dostępne są nieinwazyjne testy prenatalne, które pozwalają ustalić płeć dziecka już około 7. tygodnia ciąży. Krytycy podnoszą, że taka praktyka może ułatwiać podejmowanie decyzji o aborcji wyłącznie na podstawie płci nienarodzonego dziecka.

Do sprawy odniosła się Catherine Robinson z Right To Life UK. Jej zdaniem przekaz BPAS niesie poważne konsekwencje społeczne. Jak podkreśliła, publikowanie informacji sugerujących, że aborcja selektywna nie jest nielegalna, „ryzykuje normalizację takich praktyk i utrudnia kobietom stawienie oporu presji ze strony rodziny. Rząd musi działać niezwłocznie, wstrzymać finansowanie BPAS i wprowadzić wyraźny zakaz aborcji selektywnej”.

Ta sprawa dotyka samego fundamentu godności człowieka. Selekcja dzieci ze względu na płeć oznacza bowiem, że wartość ludzkiego życia zostaje uzależniona od arbitralnych kryteriów, a najsłabsi – nienarodzone dziewczynki – pozostają bez jakiejkolwiek ochrony.

Gdzie są dziś te kobiety, które na czarnych marszach głośno domagały się „praw kobiet”, gdy setki dziewczynek mogły zostać pozbawione życia wyłącznie z powodu swojej płci?

jb
Źródło: vaticannews.va

Artykuł Aborcje dziewczynek w Wielkiej Brytanii ze względu na płeć pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W czasach, gdy coraz częściej słyszymy, że „nie da się” ratować dwóch istnień ludzkich jednocześnie, historia z Katowic staje się mocnym znakiem sprzeciwu wobec takiego myślenia. Przez siedem miesięcy zespoły dwóch śląskich szpitali toczyły dramatyczną, dzień po dniu, walkę o życie dziecka nienarodzonego i jego matki chorej na rzadką i śmiertelnie niebezpieczną aplazję szpiku. Zwycięstwo nie było oczywiste. A jednak – urodziło się zdrowe dziecko, a matka otrzymała szansę na życie.

36-letnia pacjentka trafiła do szpitala w 10. tygodniu ciąży. Wyniki badań nie pozostawiały złudzeń: ciężka niedokrwistość, dramatycznie niski poziom płytek krwi i leukocytów. Rozpoznanie – aplazja szpiku, choroba, w której szpik kostny niemal całkowicie przestaje produkować komórki krwi.

Sytuację dodatkowo komplikował fakt, że organizm kobiety wytwarzał przeciwciała niszczące przetaczane płytki krwi. Każdy dzień niósł realne ryzyko masywnego krwotoku, także domózgowego. Stawką było życie matki. I życie dziecka.

„To była pacjentka ekstremalnie trudna” – podkreślił podczas konferencji prasowej prof. Grzegorz Helbig, kierownik Kliniki Hematologii i Transplantacji Szpiku Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego w Katowicach.

Ciąża pod ścisłą kontrolą. Bez skrótów i „łatwych decyzji”

Hematolodzy zwracali uwagę, że sama ciąża mogła mieć związek z rozwojem choroby. Leczenie wymagało ciągłych przetoczeń krwi oraz indywidualnie dobieranych preparatów płytkowych.

„Liczba płytek krwi momentami spadała do zera lub kilku tysięcy na mikrolitr, podczas gdy do zabiegów operacyjnych potrzebujemy co najmniej 50–80 tysięcy” – opowiadał prof. Helbig.

Pacjentka przez całą hospitalizację przebywała w izolacji. Odwiedziny rodziny raz na trzy tygodnie, były ściśle ograniczone. Nad jej stanem czuwał zespół hematologów, położników i psychologów. To nie była tylko walka medyczna. To była próba psychicznej wytrzymałości.

„Nie leczyliśmy choroby. Ratowaliśmy ciążę”

Równolegle lekarze Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Katowicach prowadzili ciążę jako skrajnie wysokiego ryzyka.

„Z naszego punktu widzenia nie było to leczenie choroby, ale prowadzenie ciąży w warunkach bardzo wysokiego ryzyka, aby jak najbezpieczniej doprowadzić ją do rozwiązania”

– wyjaśnił dr Tomasz Zieliński, położnik z UCK.

Kluczowe nie było samo rozwiązanie ciąży, ale utrzymanie jej tak długo, jak to tylko możliwe, by dziecko miało realną szansę na zdrowy start. Każdy tydzień był wygraną.

Decyzja w 37. tygodniu. Precyzja bez marginesu błędu

Z powodu niewielkiego zahamowania wzrastania dziecka lekarze zdecydowali o wcześniejszym zakończeniu ciąży. 11 września 2025 roku, po zabezpieczeniu odpowiednich preparatów krwi, wykonano planowe cięcie cesarskie.

Na świat przyszła dziewczynka w bardzo dobrym stanie ogólnym: 2250 g, 50 cm, Apgar 10/10.

„Zabieg musiał być przeprowadzony szybko i precyjnie, przy bardzo ograniczonym marginesie bezpieczeństwa” – zaznaczył prof. Helbig.

Po porodzie: kolejna walka o życie matki

Poród nie zakończył dramatycznej historii. Choroba nie ustąpiła. Po urodzeniu się dziecka, konieczne było przeszczepienie szpiku kostnego od dawcy niespokrewnionego. Dawcę odnaleziono w międzynarodowym rejestrze.

„Był to pierwszy przypadek, kiedy rozpoznaliśmy ciężką aplazję szpiku u pacjentki w ciąży. (…) W tym przypadku postępowanie jest naprawdę niestandardowe. Nie ma żadnych wytycznych, które mówią, co w takiej sytuacji należy robić” – tłumaczyła doc. Anna Kopińska z Kliniki Hematologii.

„To była walka z tygodnia na tydzień, zarówno medycznie, jak i psychicznie”.

Pacjentka spędziła w izolacji kolejne dwa miesiące. Pod koniec listopada – już jako matka dwóch córek – mogła wrócić do domu.

„Najbardziej bałam się o dziecko”

Dziś kilkumiesięczna dziewczynka rozwija się prawidłowo. Jej mama pozostaje pod stałą opieką poradni transplantologicznej i przyjmuje leczenie immunosupresyjne. Rokowanie lekarze oceniają jako dobre.

„Najtrudniejsza była izolacja i niepewność, czy wszystko się uda. Najbardziej bałam się o dziecko” – podsumowała matka.

Świadectwo medycyny, która chroni życie

Ta historia pokazuje, że ratowanie życia matki i dziecka nie musi się wykluczać. Wymaga odwagi, cierpliwości, współpracy wielu specjalistów i odejścia od myślenia, że jedynym wyjściem jest rezygnacja z najsłabszego.

Katowicki przypadek to nie tylko sukces kliniczny. To mocne świadectwo etosu lekarskiego, w którym każde życie ludzkie ma wartość – od poczęcia aż po ostatni oddech.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Lekarze uratowali matkę i dziecko pod jej sercem pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Ostrzeszowie w województwie wielkopolskim w Oknie Życia odnaleziono kilkumiesięcznego chłopca. Dziecko było bezpieczne i w dobrym stanie. Po uruchomieniu alarmu niemowlę zostało przekazane pod opiekę ratowników medycznych i przewiezione do szpitala. Wstępne badania potwierdziły, że chłopiec nie nosił śladów przemocy i był prawidłowo odżywiony.

Okno Życia, działające przy Przedszkolu Sióstr Nazaretanek przy ul. Leśnej, uruchomiło alarm. Chwilę później na miejscu pojawili się ratownicy medyczni i policja. Niemowlę trafiło do szpitala na oddział dziecięcy. Lekarze nie mieli wątpliwości: chłopiec jest w dobrej kondycji.

„Jest dobrze odżywiony, zaopiekowany, bez żadnych śladów mogących świadczyć o jakiejkolwiek przemocy fizycznej. Był też dobrze ubrany jak na tę porę roku”

– przekazała asp. sztab. Magdalena Handziuk z ostrzeszowskiej policji.

Ktoś wybrał życie

Według wstępnych ustaleń chłopiec ma od pięciu do siedmiu miesięcy. Przypadek ten potwierdza, że Okna Życia obejmują pomocą nie tylko noworodki, ale również starsze niemowlęta, które wymagają natychmiastowej ochrony i opieki.

Ktoś – najpewniej matka, być może wspólnie z ojcem – stanął przed dramatycznym wyborem. I w tym wyborze zwyciężyło życie. Zamiast przemocy, porzucenia w niebezpiecznych warunkach czy desperackich decyzji, wybrano miejsce, które od lat jest znakiem miłosierdzia i odpowiedzialności.

Czym jest Okno Życia i dlaczego ratuje dzieci?

Okno Życia to specjalnie przygotowane, całodobowo dostępne miejsce, w którym rodzic może anonimowo i bez konsekwencji prawnych pozostawić swoje dziecko, oddając je pod natychmiastową opiekę. Po otwarciu okna uruchamia się alarm. W ciągu minut na miejscu są osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo dziecka.

To rozwiązanie powstało nie po to, by zastępować rodzinę, ale by chronić najsłabszych wtedy, gdy ktoś znalazł się pod ścianą. Dziecko trafia pod opiekę medyczną, a następnie – zgodnie z prawem – do procedury adopcyjnej. Otrzymuje szansę na dom, miłość i przyszłość.

W Polsce działa obecnie blisko 70 Okien Życia, prowadzonych głównie przez zgromadzenia zakonne i instytucje kościelne. Co roku ratują one kolejne istnienia ludzkie – często w absolutnej ciszy, bez rozgłosu.

Chronić życie, nie osądzać

Nieprzypadkowo nowe Okna Życia w Polsce otwierane są często 25 marca, w Dniu Świętości Życia. To nie symbolika oderwana od rzeczywistości, lecz konkretna odpowiedź na dramatyczne sytuacje kobiet i rodzin.

Należy ciągle przypominać, że ochrona życia to nie hasło, ale działanie. Okna Życia są tego najlepszym przykładem: bez ocen, bez pytań, bez potępienia. Jest tylko dziecko – i jego niezbywalne prawo do życia.

Wydarzenie z Ostrzeszowa nie ma charakteru sensacyjnego, lecz głęboko ludzki. Pokazuje, że w sytuacjach granicznych wciąż możliwe jest podjęcie decyzji chroniącej życie. Okna Życia spełniają swoją rolę tam, gdzie liczy się szybka pomoc i bezpieczeństwo dziecka.

Kilkumiesięczny chłopiec otrzymał szansę na dalsze życie i rozwój. To wystarczający powód, by przypominać o znaczeniu takich miejsc i o odpowiedzialności za najsłabszych.

jb
Źródło: stacja7.pl

Artykuł Kilkumiesięczny chłopiec ocalony w Oknie Życia w Ostrzeszowie pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł VIII Ogólnopolski Konkurs Plastyczny dla Dzieci „Na początku była miłość – moja rodzina” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Od lutego w Łużyckim Centrum Medycznym w Lubaniu pracuje dr Gizela Jagielska, ginekolog i położnik znana w całej Polsce z wykonywania aborcji w zaawansowanej ciąży. Jej zatrudnienie wywołało silny sprzeciw mieszkańców, którzy obawiają się, że szpital może zacząć odchodzić od swojej podstawowej misji – chronienia życia od poczęcia.

Gizela Jagielska zyskała w Polsce rozgłos jako ginekolog wykonujący aborcje w bardzo zaawansowanych stadiach ciąży:

Aborcja w 26. tygodniu ciąży, po której dziecko, choć urodzone żywe, nie otrzymało realnej pomocy medycznej i zmarło. To właśnie ta sytuacja stała się podstawą do zgłoszenia zawiadomienia do prokuratury oraz wniosku o czasowe zawieszenie prawa wykonywania zawodu przez prawną organizację Ordo Iuris. Przerwanie opieki nad żywym noworodkiem po aborcji stanowi naruszenie kodeksu karnego i lekarskich obowiązków wobec pacjenta.

W innym przypadku dr Jagielska dokonała aborcji pod koniec dziewiątego miesiąca ciąży, gdy dziecko było w pełni rozwinięte. Sprawa trafiła do prokuratury, ale w 2025 roku postępowanie zostało umorzone, gdyż śledczy uznali, że formalnie prawo nie zostało złamane.

Gizela Jagielska była szeroko krytykowana za publiczne pokazywanie w mediach społecznościowych szczegółów o aborcji. Na jednym z jej kanałów w sieci pojawiały się nagrania i instrukcje, w których lekarka pokazywała, jak stosować narzędzia medyczne służące do aborcji, tłumacząc krok po kroku użycie ssaka do ewakuacji ciąży, przy czym jej ton i sposób opisu „wyjmowania materiału” bagatelizował dramat śmierci dziecka.

W innych przypadkach Jagielska publikowała fotografie martwych płodów dzieci, zarówno na profilach związanych z jej działalnością zawodową, jak i na kontach prywatnych, często w sposób pozbawiony szacunku dla ludzkiego życia.

Działania Gizeli Jagielskiej doprowadziły do tego, że 16 kwietnia 2025r. europoseł Grzegorz Braun wszedł do szpitala w Oleśnicy i próbował dokonać tzw. „zatrzymania obywatelskiego”, blokując ją w jednym z pomieszczeń i próbując uniemożliwić jej wykonywanie aborcji. 17 lutego europoseł Grzegorz Braun ma zostać przesłuchany przez wrocławską prokuraturę w związku z podejrzeniem m.in. naruszenia nietykalności cielesnej dr Gizeli Jagielskiej w szpitalu w Oleśnicy.

Pokojowy protest mieszkańców

24 stycznia przed Łużyckim Centrum Medycznym w Lubaniu odbył się pokojowy protest mieszkańców i osób z okolicznych miejscowości. Uczestnicy zgromadzenia wyrażali obawy, że szpital może stać się miejscem wykonywania aborcji i podkreślali, że każda placówka medyczna powinna przede wszystkim służyć życiu i zdrowiu każdego człowieka.

Prezesem zarządu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Łużyckiego Centrum Medycznego w Lubaniu jest Anna Płotnicka-Mieloch, która w latach 2019–2023 kierowała szpitalem w Legnicy. Według wyborcza.pl, jej nominacja była szeroko komentowana, wskazywano na powiązania polityczne z PiS.

Podczas protestu doszło do rozmowy między mieszkańcami a prezes placówki, Anną Płotnicką-Mieloch, która kwestionowała zasadność zgromadzenia. W obliczu planów kadrowych i publicznych wypowiedzi kierownictwa szpitala część mieszkańców zwraca się o wsparcie do organizacji działających na rzecz ochrony życia. Jak podkreślają, obawiają się zmiany profilu lecznicy i odejścia od jej podstawowej misji – ochrony życia i zdrowia pacjentów, bez wyjątków.

Prezes szpitala: życie zaczyna się po porodzie

Dodatkowe zaniepokojenie wywołały publiczne wypowiedzi nowej prezes szpitala, Anny Płotnickiej-Mieloch, która podczas protestu i Publicznego Różańca w intencji ochrony życia stwierdziła, że życie człowieka zaczyna się dopiero po porodzie. Jej słowa wywołały szok i sprzeciw wśród mieszkańców, ponieważ stoją w jawnej sprzeczności z ustaleniami współczesnej biologii i medycyny. Od zapłodnienia powstaje bowiem nowy, odrębny organizm ludzki, który rozwija się stopniowo aż do narodzin, a jego życie jest chronione na mocy zasad medycznych i etycznych.

Dla wielu osób wypowiedź prezes jest nie tylko błędem naukowym, ale także sygnałem, że kierownictwo placówki może bagatelizować ochronę życia nienarodzonych dzieci.

Szpital „liczy na wzrost liczby porodów”

Dyrekcja lubiańskiego szpitala z optymizmem patrzy na przyszłość: w 2025 roku odnotowano 202 porody (rok wcześniej – 167), a zatrudnienie Gizeli Jagielskiej, znanej z wykonywania aborcji w zaawansowanej ciąży, ma – według prezesa – przynieść jeszcze większy wzrost porodów. Jak podkreślają władze placówki, już teraz kobiety zgłaszają się z prośbą, by to właśnie ona prowadziła ich ciąże. Brzmi to paradoksalnie i niepokojąco, bo w kontekście wcześniejszych działań lekarki pytanie „jak może być więcej porodów?” nabiera gorzkiego, ironicznego znaczenia.

Publiczne Różańce w obronie życia

W reakcji na wydarzenia związane z zatrudnieniem Gizeli Jagielskiej zapowiedziano kolejne Publiczne Różańce w intencji zatrzymania aborcji. Najbliższy z nich odbędzie się w sobotę 7 lutego o godz. 13:00 przed Łużyckim Centrum Medycznym w Lubaniu. Organizatorzy podkreślają, że jest to pokojowa forma modlitwy i świadectwa w obronie najmniejszych i najsłabszych.

Wydarzenia te stanowią przypomnienie, że troska o życie ludzkie – od poczęcia aż do naturalnej śmierci – nie jest jedynie kwestią światopoglądu, lecz fundamentem etyki, medycyny i odpowiedzialności społecznej.

jb
Źródło: opoka.org.pl, olesnicainfo.pl, wyborcza.pl

Artykuł Czy Lubań stanie się nową Oleśnicą? pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Ministerstwo Edukacji planuje wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej w szkołach. Projekt przewiduje naukę o zdrowiu fizycznym i psychicznym, ale budzi pytania o zakres treści i rolę rodziców w procesie wychowania.

Ministerstwo Edukacji, kierowane przez Barbarę Nowacką, ponownie zapowiedziało wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej. Projekt zakłada utworzenie nowego przedmiotu szkolnego, który ma obejmować zagadnienia związane ze zdrowiem fizycznym i psychicznym uczniów oraz profilaktyką zdrowotną.

Zmiana ta wpisuje się w szerszy proces przekształcania szkoły z instytucji formacyjnej w narzędzie realizujące określone cele administracyjne i społeczne. Edukacja coraz częściej traktowana jest jako mechanizm kształtowania postaw i zachowań zgodnych z odgórnie przyjętymi założeniami programowymi.

Deklaracje a mechanizmy prawne

Ministerstwo deklaruje, że wychowanie seksualne nie będzie częścią obowiązkowego zakresu edukacji zdrowotnej. Jednocześnie projekt nie zawiera rozwiązań, które trwale wykluczałyby możliwość wprowadzenia tych treści w przyszłości. Zmiany w polskim systemie oświaty dokonywane są bowiem nie tylko poprzez ustawy, lecz także poprzez: modyfikacje podstaw programowych, rozporządzenia wykonawcze, treść podręczników, system szkoleń nauczycieli.

Oznacza to, że zakres nowego przedmiotu może być rozszerzany bez ponownej, szerokiej debaty publicznej.

Konsultacje społeczne pod znakiem zapytania

Projekt podstawy programowej edukacji zdrowotnej został poddany konsultacjom społecznym trwającym siedem dni. Tak krótki termin znacząco ogranicza możliwość merytorycznej analizy dokumentu przez rodziców, nauczycieli i środowiska eksperckie.

W praktyce skrócone konsultacje utrudniają realny udział społeczeństwa w procesie stanowienia prawa oświatowego i zmniejszają transparentność wprowadzanych reform.

Jaką wizję człowieka zakłada projekt?

Założenia edukacji zdrowotnej opierają się na modelu skoncentrowanym głównie na biologicznym i funkcjonalnym wymiarze człowieka. Program kładzie nacisk na zachowania, procedury i schematy postępowania, pomijając kwestie związane z moralnym, duchowym i relacyjnym rozwojem osoby.

W efekcie wychowanie zostaje sprowadzone do zarządzania zachowaniami uczniów, a nie do kształtowania trwałych kompetencji moralnych, odpowiedzialności i zdolności do samodzielnego rozeznania.

Rola rodziny w nowym modelu edukacji

Rodzina pozostaje pierwszym i podstawowym środowiskiem wychowawczym dziecka. Przenoszenie kluczowych obszarów wychowania do szkoły oznacza zmianę naturalnego porządku odpowiedzialności między rodzicami a państwem. Ograniczanie wpływu rodziców na treści nauczania może prowadzić do: napięć społecznych, osłabienia zaufania do instytucji edukacyjnych, spadku autorytetu szkoły jako miejsca formacji. Warto podkreślić, że wiele zagadnień zdrowotnych było dotychczas realizowanych w ramach istniejących przedmiotów szkolnych.

Międzynarodowe rekomendacje a autonomia państwa

Projekt edukacji zdrowotnej odwołuje się do międzynarodowych wytycznych formułowanych przez organizacje ponadnarodowe. Rekomendacje te często przedstawiane są jako neutralne standardy, mimo że wynikają z określonych założeń antropologicznych i społecznych.

Ich bezrefleksyjne wdrażanie sprzyja centralizacji programowej i ogranicza możliwość kształtowania edukacji zgodnie z lokalnym kontekstem kulturowym i społecznym.

Możliwe konsekwencje reformy

W dłuższej perspektywie nowy model edukacji zdrowotnej może prowadzić do: przekazywania wiedzy pozbawionej szerszego kontekstu aksjologicznego, osłabienia roli rodziny w wychowaniu, obciążenia szkoły zadaniami wykraczającymi poza jej podstawową funkcję.

Zamiast wspólnoty wychowawczej szkoła może stać się instytucją realizującą zewnętrzne projekty programowe.

Alternatywnym podejściem pozostaje edukacja ukierunkowana na integralny rozwój człowieka – obejmująca rozum, wolę, sferę emocjonalną oraz odpowiedzialność moralną. Taki model zakłada wyraźne granice ingerencji państwa i realne poszanowanie roli rodziny.

Celem wychowania nie jest wyłącznie kształtowanie pożądanych zachowań, lecz przygotowanie człowieka do odpowiedzialnego życia, podejmowania decyzji i rozumienia własnego celu.

jb
Źródło: ordoiuris.pl

Artykuł Złudny kompromis edukacyjny pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Prezydent Donald Trump podpisał nowe przepisy znacznie rozszerzające ochronę życia w ramach polityki Mexico City, zakazując wszelkiego bezpośredniego i pośredniego finansowania aborcji za granicą z pieniędzy amerykańskich podatników.

Nowe regulacje dotyczą wszystkich programów pomocy zagranicznej, zarówno cywilnej, jak i wojskowej, obejmując około 30 miliardów dolarów, w tym 14 miliardów na działania humanitarne. To trzykrotne zwiększenie zakresu w porównaniu z pierwszą kadencją Trumpa.

Dlaczego teraz?

Wiceprezydent J.D. Vance określił rozszerzenie polityki jako „historyczne” podczas March for Life w Waszyngtonie. Podkreślił, że rząd Trumpa przywraca odpowiedzialność w polityce zagranicznej, powstrzymując eksport aborcji i ideologii gender do krajów rozwijających się.

Vance stwierdził:

„To nie nasza rola, by promować radykalną ideologię gender. Naszym zadaniem jest wspieranie rodzin i dobra człowieka.”

Administracja Trumpa, poprzez nową politykę, przywraca priorytet ochronie życia i podkreśla, że każde państwo ma obowiązek chronić najbardziej bezbronnych.

Co obejmują nowe przepisy

Nowe regulacje, zbiorczo nazwane Promoting Human Flourishing in Foreign Assistance (PHFFA) Policy, wprowadzają trzy główne dyrektywy:

1. Zakaz wspierania aborcji. Organizacje otrzymujące fundusze od USA nie mogą wykonywać ani promować aborcji.
2. Ograniczenia wobec ideologii gender. Zakaz poradnictwa lub działań promujących „procedury zmiany płci” dla dzieci i dorosłych, a także wszelkich działań edukacyjnych czy medialnych, w tym występów drag queen.
3. Regulacje DEI (diversity, equity, inclusion). Zakaz traktowania ludzi jako członków „preferowanych lub dyskryminowanych grup” zamiast indywidualnych osób, na podstawie zdolności i zasług.

Zasady te dotyczą zarówno organizacji amerykańskich, które wcześniej były zwolnione, jak i grantów finansowanych nie-amerykańskimi źródłami. Dotyczą również pomocy dwustronnej oraz wkładu w organizacje wielostronne, takie jak ONZ.

Globalny wpływ polityki pro-life

Rozszerzenie polityki Mexico City pokazuje, że USA mogą realnie wpływać na ochronę życia na całym świecie. Poprzez wyeliminowanie finansowania aborcji i powstrzymanie promocji ideologii gender zagranicznym organizacjom, administracja Trumpa przywraca moralny kierunek amerykańskiej pomocy zagranicznej.

Nowe przepisy nie tylko ograniczają finansowanie działań sprzecznych z wartościami życia, ale także wymagają od organizacji zagranicznych, aby ich programy szanowały godność człowieka i wspierały rodziny. To sygnał, że ochrona życia powinna iść w parze z edukacją i pomocą dla kobiet w trudnej sytuacji, tak aby każda decyzja była podejmowana w duchu poszanowania każdego ludzkiego życia.

jb
Źródło: www.lifenews.com

Artykuł USA: Donald Trump rozszerza ochronę życia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Argentynie odnotowano wyraźny spadek liczby aborcji. Według dostępnych statystyk liczba dzieciobójstw nienarodzonych zmniejszyła się w ciągu roku o ponad jedną czwartą. Dane pochodzą z raportów organizacji proaborcyjnych. Między 2024 a 2025 rokiem liczba aborcji spadła ze 107 tysięcy do około 80 tysięcy przypadków. To ważna zmiana, choć wciąż niewystarczająca, by mówić o realnej ochronie życia.

Prezydent Argentyny Javier Milei od początku swojej działalności publicznej wyraża sprzeciw wobec aborcji. W swoich wypowiedziach jednoznacznie określa ją jako moralnie niedopuszczalną.

Podczas kampanii wyborczej mówił wprost, że dziecko poczęte nie jest ciałem kobiety, a aborcja jest zabójstwem, pogłębionym przez całkowitą bezbronność dziecka.

Mimo tych deklaracji rząd nie zdecydował się na zmianę prawa w kierunku pełnej ochrony życia nienarodzonego dziecka.

Historia, działania rządu i wyzwania dla państwa

Aborcja w Argentynie przez wiele lat była ściśle zabroniona, z wyjątkiem sytuacji zagrożenia życia matki lub ciężkiego uszkodzenia płodu. W 2020 roku kraj zalegalizował aborcję do 14. tygodnia ciąży, co wywołało szeroką debatę społeczną i polityczną.

Choć formalne prawo pozostało niezmienione, rząd Milei wprowadził decyzje administracyjne ograniczające dostęp do aborcji. Cofnięto państwową dystrybucję środków poronnych i zlikwidowano publiczne wsparcie finansowe dla instytucji wykonujących aborcję. Dzięki temu liczba przeprowadzanych aborcji spadła znacząco, mimo braku zmian legislacyjnych.

Stawką nie jest wyłącznie statystyka

Chodzi o pytanie, czy państwo ma odwagę chronić najsłabszych, nawet wbrew presji społecznej. Jak podaje portal razonmasfe.com, partia prezydenta zaproponowała projekt ustawy przewidujący ściganie zarówno medyków, jak i kobiet dokonujących dzieciobójstwa, lecz nie został on przyjęty z powodu sprzeciwu opinii publicznej.

Jednocześnie widać, że samych ograniczeń nie wystarczy. Aby realnie chronić życie i wspierać rodziny, państwo potrzebuje także edukacji, wsparcia psychologicznego i pomocy kobietom w trudnej sytuacji życiowej.

Dane

Spadek liczby aborcji o około 26 procent w ciągu jednego roku to fakt, który zasługuje na uwagę. Co istotne, statystyki te publikują organizacje popierające aborcję, a nie środowiska pro-life.  Statystyka pokazuje, że ograniczenie dostępności środków poronnych realnie wpływa na liczbę odebranych istnień ludzkich.

Co dalej – między skutecznością a odpowiedzialnością

Przykład Argentyny pokazuje, że nawet półśrodki administracyjne mogą realnie ratować życie. Jednocześnie ujawnia on granice politycznej odwagi: spadek liczby aborcji nie oznacza jeszcze pełnej ochrony życia, a ograniczenia bez wsparcia kobiet w trudnej sytuacji nie rozwiązują problemu w całości.

Każde ograniczenie zła ma znaczenie, nawet jeśli nie jest jeszcze całkowitym zwycięstwem. Państwo stoi przed wyzwaniem, by nie tylko redukować statystyki, ale także wprowadzać edukację i realną pomoc dla rodzin w potrzebie, chroniąc życie od poczęcia w duchu odpowiedzialności i miłości bliźniego.

Pytanie pozostaje otwarte: czy rząd zdecyduje się iść dalej, nazwać dzieciobójstwo po imieniu i konsekwentnie je zakazać, czy ograniczyć się wyłącznie do półśrodków.

jb
Źródło: razonmasfe.com

Artykuł Aborcja w Argentynie spada. Decyzje rządu Milei przynoszą efekt pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Dołącz do modlitwy za życie. Zapisz się by otrzymywać informacje o przygotowaniach i jak włączyć się w promocję Tygodnia Modlitw o Ochronę Życia.

Chcę otrzymywać wiadomości o Tygodniu Modlitw o Ochronę Życia

Tydzień Modlitw o Ochronę Życia to czas szczególnej refleksji, okazja do wspólnej modlitwy i duchowego umocnienia dla wszystkich, którzy stoją na straży godności ludzkiego życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci. W dzisiejszych realiach, gdy tak często kwestionuje się tak podstawowe wartości, nasza troska o najsłabszych jest wyrazem miłości bliźniego i wierności Ewangelii.

„Z Maryją i Józefem bronimy życia” – tegoroczne hasło Tygodnia Modlitw – kieruje nasze myśli w stronę rodzin. Chcemy prosić dla nich o odwagę dawania świadectwa w świecie, który często deprecjonuje wartość ludzkiego życia. Najświętsza Maryja Panna, która z odwagą przyjęła życie Zbawiciela w swoim łonie, i Święty Józef, Opiekun Syna Bożego, są dla nas wzorem troski o drugiego człowieka, zwłaszcza tego najbardziej bezbronnego. Ich postawa przypomina, że obrona życia nie jest jedynie jakąś bliżej nieokreśloną ideą, a konkretną postawą służby, u podstaw której leży ewangeliczna miłość bliźniego.

W styczniu tego roku Ojciec Święty Leon XIV po raz kolejny podniósł temat godności ludzkiego życia i społecznej roli rodziny. W swoim przemówieniu do korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej przypomniał, że „powołanie do miłości i do życia, które przejawia się w istotny sposób w wyłącznym i nierozerwalnym związku między kobietą i mężczyzną, wiąże się z fundamentalnym imperatywem etycznym, aby umożliwić rodzinom przyjęcie nienarodzonego życia i pełną nad nim opiekę”. Tym samym podkreślił, że troska o rodziny jest niczym innym, jak troską o społeczeństwa.

Leon XIV odniósł się także do zła aborcji. „Kategorycznie odrzucamy wszelkie praktyki, które zaprzeczają początkowi życia lub wykorzystują jego rozwój. Wśród nich znajduje się aborcja, która przerywa rozwijające się życie i odrzuca przyjęcie daru życia” – mówił Ojciec Święty. I dodał: „W tym względzie Stolica Apostolska wyraża głębokie zaniepokojenie projektami mającymi na celu finansowanie mobilności transgranicznej w celu uzyskania dostępu do tak zwanego «prawa do bezpiecznej aborcji»”.

Papież zwrócił uwagę na problem wykorzystywania finansów publicznych do tego, by opłacać proceder zabijania nienarodzonych. Podkreślił, że świat musi dążyć do tego, by życie poczęte wspierać, a nie unicestwiać. „Głównym celem musi pozostać ochrona każdego nienarodzonego dziecka oraz skuteczne i konkretne wsparcie każdej kobiety, aby mogła ona przyjąć życie” – mówił Leon XIV.

Niech tegoroczny Tydzień Modlitw o Ochronę Życia będzie więc dla nas czasem pogłębionej refleksji nad słowami Ojca Świętego, okazją do odnowy zaangażowania w dzieło obrony życia i szansą na dawanie świadectwa miłości wobec tych, którzy sami nie potrafią się obronić. Niech Maryja i Józef staną się naszymi przewodnikami i orędownikami na pięknej, ale wymagającej drodze służby.

Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w VI Tygodniu Modlitw o Ochronę Życia. Rozpocznie się 19 marca br., w uroczystość Św. Józefa i potrwa do 25 marca br., uroczystości Zwiastowania Pańskiego – Dnia Świętości Życia.

Zachęcamy, aby zamówić bezpłatne modlitewniki-broszury i zaprosić do wspólnej modlitwy członków rodziny, przyjaciół, znajomych ze wspólnot.

Jak włączyć się w Tydzień Modlitw w swojej parafii?

Tydzień Modlitw o Ochronę Życia to inicjatywa, która żyje dzięki zaangażowaniu lokalnych wspólnot. Jeśli chcesz, aby Twoja parafia włączyła się w modlitwę w intencji ochrony życia – możesz to zaproponować swojemu proboszczowi lub wikariuszowi. Poniżej znajdziesz konkretne pomysły, które możesz podsunąć.

Broszury trafią do każdej parafii

W połowie lutego rozpoczynamy wysyłkę broszur-modlitewników do wszystkich parafii w Polsce. Twoja parafia również otrzyma przesyłkę – warto upewnić się, że dotrze ona do rąk księdza i zostanie wykorzystana.

Co możesz zaproponować księdzu?

Wspólna modlitwa podczas Mszy św.

Ksiądz może w dniach 19–25 marca poprowadzić krótką modlitwę z broszury:

• na zakończenie Mszy świętej (przed błogosławieństwem),
• bezpośrednio po Mszy świętej,
  jako osobne nabożeństwo lub rozważanie.

Wystarczy odczytać intencję i modlitwę przypisaną do danego dnia – zajmuje to zaledwie kilka minut.

Broszury dla wiernych do domu

Można zamówić dodatkowe egzemplarze broszur i udostępnić je wiernym – np. przy wyjściu z kościoła lub w gablocie parafialnej. Warto wcześniej ogłosić w ogłoszeniach parafialnych, że broszury będą dostępne i zachęcić do indywidualnej modlitwy w domach.

Zamów bezpłatne broszury
na Tydzień Modlitw o Ochronę Życia

Osoba

Pan Pani Ksiądz Brat Siostra

Imię

Nazwisko

E‑mail

Zamawiam bezpłatne broszury o „Tygodniu modlitw o ochronę życia”. W przypadku większej liczby egzemplarzy, prosimy o kontakt telefoniczny: 12 421–08-43.

Broszury

Ulica

Numer

Kod pocztowy

Miejscowość

Uwagi

RODO

Zapoznałem (-am) się z Klauzulą o przetwarzaniu danych osobowych i akceptuję jej treść. *

Zamawiam bezpłatne broszury

Materiały do pobrania:

• Broszura A5 – e‑wydanie
• Broszura A5 do druku
• Broszura A4 do samodzielnego wydruku
• Plakat A3 PDF
• Plakat JPG

Bannery do pobrania:

• Pakiet wszystkich bannerów do pobrania ZIP

Dzień 1. Czwartek, 19 marca

Za rodziców i wychowawców – o przyjęcie każdego dziecka z miłością, mądre naśladowanie Świętej Rodziny z Nazaretu: Maryi i Józefa − oraz o gotowość szukania u Nich rady w trudnościach wychowawczych.

Bycie rodzicem − ojcem, matką − to sprawa wielkiej wagi. Zarówno przyjęcie nowego życia, jak i poprowadzenie dziecka ścieżkami świata, aby dojrzewało i czyniło postępy w ludzkiej i nadprzyrodzonej mądrości, nie są łatwymi zadaniami. Tu nic nie „zrobi się samo”, „spontanicznie”, „tak jakoś”, „po prostu”. Rodzicielstwo wymaga zaangażowania – to trud i ofiara, ale jeszcze bardziej: piękno miłości.

Czy Maryja i Józef zmagali się z trudnościami wychowawczymi? Nie, ale to nie znaczy, że bycie rodzicami było dla nich łatwe. Po przytoczeniu proroczej wypowiedzi Symeona o małym Jezusie Ewangelista Łukasz zanotował: „A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono” (Łk 2, 33). Gdy z kolei po trzech dniach poszukiwań Maryja i Józef odnaleźli 12-letniego Jezusa w świątyni i usłyszeli: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” (Łk 2, 49), nie zrozumieli tej odpowiedzi.

Już wtedy, gdy Jezus był małym dzieckiem, Maryja i Józef nosili w sercach pytania bez odpowiedzi. Jednak choć zamysły Boże w dużej mierze były przed nimi zakryte, nie żądali od Boga uzasadnień dla tego, co się działo. Po prostu szli za Nim. Z ufnością. Krok za krokiem − i dalej, aż wypełni się Boży plan. Gdy bezgraniczne zaufanie Bogu mieszało w nich się ze zdumieniem, wiedzieli to, co najważniejsze: że nic nad miłość i nic prócz miłości.

Skoro Józef i Maryja – tak bardzo święci i wybrani do misji zupełnie wyjątkowych − nie wszystko wiedzieli i rozumieli, to tym bardziej nie dziwi nas, że także w normalnym życiu trud rodzicielskiej troski napotyka na pytania, na które trudno odnaleźć odpowiedź. Drugi człowiek, nawet ten najbliższy, pozostaje dla nas tajemnicą. Tym bardziej jest dla nas tajemnicą Boży zamiar wobec niego. Tym więcej potrzeba, by pośród spraw małych i wielkich, doczesnych i duchowych, żaden rodzic nie poprzestawał wyłącznie na swoich własnych „metodach” czy „intuicjach” wychowawczych, ale szukał światła prawdy i miłości u Tego, który „Jeden tylko jest Dobry” (por. Mt 19, 17).

Prośmy dzisiaj za rodziców i wychowawców – aby każde dziecko przyjmowali z miłością i mądrze prowadzili je po Bożych drogach; i aby w tym trudzie otwarci byli na Boże natchnienia, tak bardzo potrzebne, gdy z bliska dotyka się tajemnicy drugiego człowieka.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 2. Piątek, 20 marca

Za dzieci i młodzież – o dobre życiowe decyzje, wierność chrześcijańskim wartościom i umiejętność odróżniania prawdy, dobra i piękna od tego, co jest ich zaprzeczeniem.

Mówił kiedyś św. Jan Paweł II do młodzieży: „Pamiętam, że kiedy byłem młody, tak jak wy, i czytałem Ewangelię, to dla mnie najsilniejszym argumentem za prawdziwością tego, co czytam, było to, że tam nie ma żadnej taniej obietnicy”. Zwykle to, co najpiękniejsze i najbardziej wartościowe, wymaga najwięcej wysiłku. Dojrzały, uformowany człowiek, z bagażem życiowego doświadczenia, dobrze to rozumie. Młody człowiek potrzebuje pomocy, aby stopniowo odkryć tę niełatwą prawdę.

Świat jako supermarket tanich przyjemności kusi złudną wizją pseudoszczęścia. Co ma być jego źródłem? Szybkie, intensywne, zmysłowe życie zgodne z ideologią natychmiastowości: po co się trudzić, formować, czekać, dorastać, skoro niemal wszystko można mieć już, teraz, natychmiast? Wielu młodych ludzi ulega pokusie sięgania po to, co jest na wyciągnięcie ręki. I czasami płaci za to wysoką cenę.

Z drugiej jednak strony w wielu młodych sercach jest pragnienie czegoś wielkiego i pięknego. Nasi młodzi przyjaciele pragną prawdy. Nie cierpią obłudy i nie chcą być oszukiwanymi. Odkrywają – jak św. Augustyn – że „niespokojne jest ludzkie serce, dopóki nie spocznie w Bogu”. Nie przeraża ich trud ewangelicznych wymagań − o ile tylko spotkają na swej drodze dobrych przewodników. Mogą być nimi ludzie o sercach silnych i czułych zarazem, którzy pokażą, że nauka Jezusa, tak bardzo nieprzystająca do oczekiwań świata, nie jest tylko po to, aby ją głosić, ale że prawdziwie można nią żyć. Autentycznymi świadkami dla młodego pokolenia mogą być małżonkowie, kapłani, siostry zakonne, osoby żyjące samotnie – słowem: wszyscy, którzy żyją swym powołaniem na 100% i mają przy tym pokój i radość – taką radość i taki pokój, jakich świat dać nie może. Świadectwo takich ludzi – kobiet i mężczyzn, którzy kochają mądrze i wiernie – jest dla młodych jak światło, które pomaga odnaleźć drogę. A szczególnie potrzebne i cenne dla młodego pokolenia są dziś przykłady dzielnych i delikatnych, mądrych i skromnych kobiet, które ufają – jak Maryja – że każde „tak” wypowiedziane Bogu przynosi światu życie.

Prośmy dziś za dzieci i młodzież − aby spotykali na swojej drodze autentycznych świadków Chrystusa. Prośmy też, byśmy sami byli dla młodego pokolenia wiarygodnymi świadkami wartości, o których mówimy.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 3. Sobota, 21 marca

Za matki i ojców spodziewających się narodzin dziecka – o przyjęcie go z miłością także wtedy, gdy z ludzkiego punktu widzenia wydaje się, że pojawiło się nie w porę.

Żadna ciąża w historii świata nie była tak bardzo nieplanowana jak ciąża Maryi. Nawet Ona sama, pomimo swojej całkowitej nieskazitelności, nie rozumiała, jak zamysł Boga mógł się ziścić: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” − pyta (Łk 1, 34). Ale pomimo zdziwienia i niezrozumienia odpowiada Gabrielowi: „Niech się tak stanie” (por. Łk 1, 38). Te słowa nie wyrażają rezygnacji, biernego poddania się temu, co nieuniknione, ale żarliwe pragnienie, by wypełnić wolę Boga.

Patrząc po ludzku, Boży plan nie był dla Maryi łatwy. Niektórzy twierdzą, że złożyła Ona wcześniej ślub dziewictwa; inni przypuszczają, że zamierzała prowadzić z Józefem normalne życie małżeńskie; niezależnie jednak od wszystkiego, Zwiastowanie zmieniło wszystko. A właściwie prawie wszystko – bo nadal z całych swych sił i z całego serca kochała Boga.

A Józef? Dla niego tym bardziej ciąża Maryi była trudna do przyjęcia. Czy podejrzewał zdradę? Nawet jeśli tak, to nie przestał troszczyć się o tę, którą pokochał. Usłyszawszy we śnie pouczenie od anioła, przyjął Maryję do siebie (zob. Mt 1, 20). Wziął na siebie wielką odpowiedzialność − tak różną od każdej, którą sam by dla siebie wybrał.

Maryja i Józef – dwa czyste serca, które wobec nowiny przekraczającej wszelkie ich plany i przewidywania zachowują ufność Bogu i podejmują w pełni wielką odpowiedzialność, którą On im powierza. Mogą być wzorem dla wszystkich ojców i matek, dla których wiadomość o rozwijającym się w matczynym łonie dziecku jest po ludzku trudna do przyjęcia.

Wiele żydowskich kobiet marzyło, by zostać matką Mesjasza. Po przyjściu Zbawiciela takie oczekiwania są już nieuzasadnione, ale przecież tenże Zbawiciel powiedział: „Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mk 9, 39). Czy zatem podobne historie nie wydarzają się i dziś? Owszem, przecież każde maleńkie dziecko jest powierzone rodzicom przez samego Boga. Każde jest Jego darem.

Módlmy się za matki i ojców, dla których przyjęcie tego daru nie jest łatwe − aby wzorem Maryi i Józefa otoczyli bezbronne dziecko troskliwą miłością.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 4. Niedziela, 22 marca

Za lekarzy i farmaceutów – o wierność zasadom etyki chrześcijańskiej, by swoją wiedzę i doświadczenie zawsze wykorzystywali dla służby życiu.

Spośród wszystkich ludzi, którzy pokłonili się Dzieciątku Jezus, najbardziej znaczącymi postaciami – w ziemskich kategoriach – byli Mędrcy ze Wschodu. Dotarli do Betlejem za gwiazdą, która „zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię, weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon” (por. Mt 2, 9–11).

To piękna scena: gdy ci, którzy w świecie coś znaczą – uczeni, myśliciele, ludzie wpływu – klękają przed Dzieckiem, które w oczach świata zdaje się nie znaczyć nic. W Nim jednak rozpoznają prawdę większą niż wszystkie prawdy, które dotąd zgłębiali. Mądrość ludzka klęka przed Bogiem, który jest samą Mądrością. To obraz każdego autentycznego poszukiwania prawdy: rozum bowiem znajduje swoje spełnienie wtedy, gdy dochodzi do pokornego uznania, że źródłem wszelkiej prawdy jest Bóg.

Mędrcy stają również przed Maryją − i w Niej, którą nazywamy Stolicą Mądrości, mogą dostrzec wzór do naśladowania w całym swoim życiu. W Maryi mądrość i czułość spotykają się w doskonałej harmonii − harmonii, której tak często dziś brakuje tam, gdzie prym wiodą władza i pieniądze. Zatem w pięknej scenie Narodzenia sławie towarzyszy skromność, bogactwu – prostota, mądrości książkowej – ta życiowa.

Dziś myślimy o rozwoju nauki i techniki. Nie jest on celem samym w sobie. Ostatecznie bowiem prawdziwy rozwój człowieka ma miejsce wówczas, gdy wzrasta on i dojrzewa w miłości do Boga i bliźniego. Wszystko inne ma tej miłości służyć lub ją wyrażać. Sens ludzkich poszukiwań prawdy spełnia się dopiero wtedy, gdy służą one dobru człowieka – gdy pomagają leczyć, chronić i bronić życia. Zgodnie z Bożym zamysłem, który nie ogranicza ludzkiego rozumu, lecz go prowadzi.

Prośmy dziś za lekarzy, farmaceutów i wszystkich, których zawodową misją jest troska o ludzkie życie: aby swoją wiedzę łączyli z mądrością serca; aby w świecie, w którym nawet medycyna bywa podporządkowana logice zysku lub ideologii, pozostali wierni prawemu sumieniu; aby mieli odwagę sprzeciwiać się wszystkiemu, co godzi w godność człowieka – od manipulacji genetycznych po eutanazję. Niech ich praca stanie się znakiem tej samej pokory, z jaką Mędrcy ze Wschodu uklękli przed Boskim Dziecięciem. Bo kto klęka przed Bogiem, potrafi też z miłością stanąć przy człowieku.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 5. Poniedziałek, 23 marca

Za polityków, aby stanowione przez nich prawo stało na straży małżeństwa i rodziny zgodnej z prawem naturalnym oraz szanowało nienaruszalność i świętość ludzkiego życia.

Ucieczka Świętej Rodziny do Egiptu porusza nas do głębi. Anioł budzi Józefa w nocy i mówi: „Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu (…)” (Mt 2, 13). Szybko, prędko!

Ale jak to? Dlaczego? Czy gniew Heroda mógłby dosięgnąć Syna Boga? To niemożliwe, może więc lepiej zostać tu, w Betlejem…

Co wtedy myślała Maryja? Nie wiemy. Widzimy jednak, że w pełni zaufała Józefowi. Teraz nie ma czasu na tłumaczenie. W tym momencie za wyjaśnienie wystarczy więź miłości, która ich łączy: więź przeniknięta obecnością Boga.

Życie Małego Zbawiciela było realnie zagrożone. A ochrona tego życia wymagała wielkiego wysiłku. Patrzymy jednak na ten wysiłek: na trud drogi, zmęczenie, obawę przed oprawcami, niepewność jutra − i mimo wszystko widzimy tu piękno: widzimy piękne serce Maryi, która nie traci ufności pokładanej w Bogu, i doceniamy zatroskanie Józefa, który za swoją Żonę i przybrane Dziecko bierze odpowiedzialność do końca.

Miarą człowieczeństwa jest troska o tego, który z ludzkiego punktu widzenia nie może mi nic dać: ma mniej sił, mniej pieniędzy, mniej zdolności, mniej układów – a może po prostu mniej szczęścia. Choć w oczach świata tacy ludzie czasem niewiele znaczą, to właśnie tego intuicyjnie pragniemy, nawet niezależnie od wyznawanej wiary: by silniejszy ochraniał słabszego; by bogaty nie patrzył obojętnie na ubogiego; by umiejętny był przewodnikiem dla zagubionego; by ten, kto ma wiele możliwości, wykorzystywał je w służbie bezbronnego. By rodzice zawsze stawali po stronie swych dzieci; lekarze – po stronie swoich pacjentów; politycy – po stronie obywateli.

Wiemy, że świat nigdy nie będzie do końca taki – zawsze będzie w nim wiele krzywdy, bólu i niesprawiedliwości. Dla nikogo nie powinien to być jednak pretekst do ucieczki od odpowiedzialności: zarówno w życiu prywatnym, jak i społecznym. Bo choć nie leży w naszej mocy przemiana całego świata, to jednak każdy z nas może być sługą królestwa Bożego w tym wszystkim, co jest od niego zależne.

Herod dla zachowania władzy zdecyduje o rzezi betlejemskich Młodzianków. Silniejszy zabije słabszego – to jedna z największych ludzkich niesprawiedliwości. Żądza zachowania władzy to pokusa polityków wszystkich czasów – także tych obecnych.

Tym bardziej módlmy się za sprawujących władzę: aby wzorem św. Józefa odważnie stawali w obronie tych, którzy sami siebie obronić nie mogą, i nie uciekali od odpowiedzialności nawet wtedy, gdy wierność prawdzie nie przynosi sondażowych korzyści.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 6. Wtorek, 24 marca

O sprawiedliwość społeczną, która przejawia się m.in. w realnej pomocy państwa osobom z niepełnosprawnościami, a także o rozwój i promocję hospicjów perinatalnych.

Gdy czytamy Ewangelię, widzimy wyraźnie, że nasz Pan nikogo nie wyklucza: naucza elity i zwykłych ludzi; czyni cuda wśród Żydów i pogan; jest razem z bogatymi i z biednymi; uzdrawia trędowatych, ale też bierze na ręce dzieci i błogosławi im. Wobec nikogo nie jest obojętny, ale wszystkich chce obdarzyć swoją miłością.

Naśladowanie Chrystusa często polega na przyjściu z pomocą temu, kto o tę pomoc prosi − ale nie tylko na tym. Bo są też nasi bracia i siostry, których wołania o pomoc z różnych powodów nie usłyszymy. Dostrzec ich, uprzedzić ich nieme wołanie o miłość – także do tego jako uczniowie Chrystusa jesteśmy wezwani.

Dzieci przed i po narodzinach, nastolatki, dorośli, a także ludzie w podeszłym wieku; dotknięci kryzysem, chorobą, niepełnosprawnością fizyczną czy intelektualną − w nich wszystkich Bóg woła o miłość. Ich wszystkich chce nią obdarzyć przez nasze ręce i usta − przez nasze serca.

Piękno miłości wyraża się w jej bezwarunkowości. W sposób szczególny widzimy to w miłości matki, która kocha swoje dziecko niezależnie od trudności, z jakimi się spotyka. A choć miłość często wymaga ofiary, nieraz cichej i niedocenionej, to Ten, który nie zapomina nawet o podanym z miłości „kubku świeżej wody” (Mt 10, 42), nie zapomni również o trudzie opieki nad życiem, które potrzebuje troski i obecności.

Panie, który z miłości do nas stałeś się małym, bezbronnym Dzieckiem, prosimy Cię, aby każde życie kruche i słabe było otoczone opieką. A tam, gdzie Ci się to spodoba, uczyń i nas Twoimi współpracownikami w tym dziele.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Dzień 7. Środa, 25 Marca

Za dziennikarzy i ludzi mediów – o to, by dostępne im narzędzia wykorzystywali do odważnego głoszenia prawdy o życiu i godności człowieka.

Możemy powiedzieć, że w pewnym sensie prawdziwy prorok, gdy mówi – milczy. Bo jeśli głosi prawdę Boga, to sam nie jest jej źródłem, lecz jedynie przekazicielem. Jest głosem – ale nie Logosem, któremu służy.

Taki był poprzednik Pana, największy z proroków – św. Jan Chrzciciel. Mówił o sobie: „Jam głos wołającego na pustyni: prostujcie drogę Pańską” (J 1, 23). Wcześniej jego ojciec, Zachariasz, powiedział o nim: „Pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogi” (Łk 1, 76).

Jan całym sobą służył prawdzie. I w tej służbie prawdzie – służbie Chrystusowi – oddał życie. Wolał raczej umrzeć, niż sprzeniewierzyć się misji głoszenia prawdy. A przecież, by zachować życie, nie musiał nazywać zła dobrem czy fałszu prawdą – wystarczyłoby, gdyby uciekł w milczenie.

Jakże wielka to pokusa: droga tchórzliwego milczenia, którą tak łatwo usprawiedliwić przerzuceniem odpowiedzialności na innych albo dążeniem do praktycznej skuteczności. Ta sama pokusa obecna jest i dziś.

Jest taki sposób świadczenia o prawdzie, który bardziej niż ze słowami związany jest z czynami. Tak w szczególności ofiarna troska matek o swoje dzieci jest niemym krzykiem w obronie prawdy o wartości i godności ludzkiego życia. Każdego życia. I w każdych okolicznościach. Jest znakiem sprzeciwu wobec cywilizacji śmierci. To głoszenie prawdy przez życie nią w konkrecie codzienności – ono jest i zawsze będzie konieczne i kluczowe. To droga Maryi, Elżbiety i wielu innych, znanych i nieznanych świętych kobiet na przestrzeni dziejów.

Ale potrzeba także ludzi jak Jan – tych, którzy prawdę głoszą słowem: odważnie, bez kompromisów, a zarazem z miłością. Bo bez niej głoszenie prawdy bardziej jej szkodzi, niż pomaga.

Prośmy dziś za ludzi mediów: aby, wzorem św. Jana Chrzciciela, odważnie głosili prawdę – nawet jeśli w ludzkich kategoriach nie będzie im się to opłacało. Prośmy szczególnie, aby w kulturze naznaczonej przez hedonizm i relatywizm nie bali się mówić o życiu i godności człowieka.

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae oraz Litania do Świętej Rodziny (str. 17–18)

Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae

O Maryjo, jutrzenko nowego świata, Matko żyjących, Tobie zawierzamy sprawę życia: spójrz, o Matko, na niezliczone rzesze dzieci, którym nie pozwala się przyjść na świat, ubogich, którzy zmagają się z trudnościami życia, mężczyzn i kobiet – ofiary nieludzkiej przemocy, starców i chorych zabitych przez obojętność albo fałszywą litość. Spraw, aby wszyscy wierzący w Twojego Syna potrafili otwarcie i z miłością głosić ludziom naszej epoki Ewangelię życia.

Wyjednaj im łaskę przyjęcia jej jako zawsze nowego daru, radość wysławiania jej z wdzięcznością w całym życiu oraz odwagę czynnego i wytrwałego świadczenia o niej, aby mogli budować, wraz z wszystkimi ludźmi dobrej woli, cywilizację prawdy i miłości na cześć i chwałę Boga Stwórcy, który miłuje życie. Amen.

Litania do Świętej Rodziny

Kyrie eleison – Chryste eleison, Kyrie eleison.
Chryste, usłysz nas – Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże,
Duchu Święty, Boże,
Święta Trójco, Jedyny Boże,
Jezu, Synu Boga żywego, który stając się człowiekiem z miłości ku nam, uświęciłeś więzy rodzinne,

Święta Rodzino, obrazie Trójcy Przenajświętszej na ziemi – wspomagaj nas.
Święta Rodzino, doskonały wzorze wszelkich cnót,
Święta Rodzino, wzgardzona w Betlejem od ludzi,
ale uczczona śpiewem aniołów,
Święta Rodzino, odbierająca hołd pasterzy i mędrców,
Święta Rodzino, wysławiona przez starca Symeona,
Święta Rodzino, prześladowana i wygnana do obcej ziemi – wspomagaj nas.
Święta Rodzino, żyjąca w ukryciu i nieznana,
Święta Rodzino, wierna przepisom prawa Pańskiego,
Święta Rodzino, której Opiekun jest wzorem miłości ojcowskiej,
Święta Rodzino, której Matka jest wzorem miłości macierzyńskiej,
Święta Rodzino, której Dziecię jest wzorem posłuszeństwa i miłości synowskiej,
Święta Rodzino, patronko i opiekunko wszystkich rodzin,
Święta Rodzino, ucieczko nasza w życiu i nadziejo w godzinę śmierci,

Od wszystkiego, co by mogło zakłócać spokój i jedność serc – zachowaj nas, Święta Rodzino.
Od rozproszenia umysłu i serca,
Od oziębłości w służbie Bożej,
Od szukania przyjemności i wygód światowych,
Od przywiązania do dóbr ziemskich,
Od pragnienia próżnej chwały,
Od złej śmierci,

Przez najdoskonalsze złączenie serc Waszych – wysłuchaj nas, Święta Rodzino.
Przez Wasze ubóstwo i pokorę,
Przez Wasze doskonałe posłuszeństwo,
Przez smutki i bolesne przejścia Wasze,
Przez prace i trudy Wasze,
Przez modlitwy i milczenie Wasze,
Przez doskonałość czynów Waszych,
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – zmiłuj się nad nami.

K. Rodzino święta i czcigodna, uciekamy się do Ciebie z miłością i nadzieją.
W. Daj nam poznać skutki Twej zbawiennej opieki.

Módlmy się: Boże, Ty w Świętej Rodzinie dałeś nam wzór życia. Spraw, abyśmy złączeni wzajemną miłością naśladowali w naszych rodzinach jej cnoty i doszli do wiecznej radości w Twoim domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Zobacz materiały z poprzednich edycji:

V Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2025)

IV Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2024)

III Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2023)

II Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2022)

Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2021)

Patronat honorowy:

Partnerzy:

Współpraca medialna:

Artykuł VI Tydzień Modlitw o Ochronę Życia (2026) pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

25 stycznia kardynał Grzegorz Ryś, Metropolita Krakowski, skierował do wszystkich wiernych prośbę o wsparcie finansowe dla Ukrainy. Jest to wynikiem rozmowy z arcybiskupem kijowsko-halickim Swiatosławem Szewczukiem. „Przeżyliśmy kolejną piekielną noc. W Kijowie jest ‑10. Najbardziej ucierpiał nasz Lewy Brzeg… Walka o życie, ciepło i światło trwa” – napisał duchowny ukraiński. Jak podkreślił  kardynał Ryś, nie możemy pozostać obojętni. Dlatego w całej archidiecezji cała składka z niedzieli 1 lutego została przeznaczona na pomoc dla Kijowa.

W odpowiedzi na wezwanie arcybiskupa Rysia, nasze Stowarzyszenia przekazało na konto Caritas Archidiecezji Krakowskiej darowiznę celową na zakup generatorów prądotwórczych dla Kijowa.

„Chciałbym dokładnie wyjaśnić, dlaczego odpowiedzieliśmy na apel Metropolity Krakowskiego i przekazaliśmy na ten cel 100 000 zł. Wiem, że część z nas jest już zmęczona trwającą od czterech lat wojną, część oburza się brakiem postępów w upamiętnieniu Polaków pomordowanych w rzezi na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, część chciałaby większej wdzięczności za świadczoną pomoc, a część jest zniesmaczona aferami korupcyjnymi na Ukrainie. Wiem, że problemów za naszą wschodnią granicą jest wiele, ale postawmy się w sytuacji ludności cywilnej, która przy mrozach sięgających –15–20^OC musi żyć w zamarzających blokach bez wody, prądu, gazu i kanalizacji. Co z ludźmi w podeszłym wieku? Co z kobietami w ciąży i noworodkami? Pomimo nieodwracalnych krzywd i zawiedzionych oczekiwań, nie możemy przejść obojętnie wobec dzisiejszej tragedii mieszkańców Kijowa. Uważam, że musimy pomóc ludności Ukrainy ochronić się przed skutkami rosyjskiej agresji i zapewnić osobom bezbronnym choć trochę ciepła, światła czy dać możliwość przygotowania ciepłego posiłku. Uważam, że to obrona życia człowieka w czystej formie, dlatego podjęliśmy decyzję o przekazaniu tak dużych środków na ten cel. Liczę na zrozumienie naszych intencji i wsparcie tego działania” – podkreśla Wojciech Zięba, prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka.

Arcybiskup kijowsko-halicki Swiatosław Szewczuk podziękował w liście wiernym krakowskim za błyskawiczną reakcję i wielki gest solidarności z mieszkańcami Kijowa. „Apel Eminencji do wiernych Archidiecezji Krakowskiej o datki na generatory dużej mocy i mobilne kotłownie, aby ogrzać tych, którzy cierpią z powodu zimna, współbrzmi ze słowami apostoła Pawła o jednym ciele, jednym duchu i jednej nadziei (por. Ef 4,4), budząc falę życzliwości w całej Polsce i innych krajach świata. W jednej chwili oczy chrześcijan zwróciły się w stronę Kijowa, dokąd poprzez ludzką troskę i empatię podąża ciepło miłości Chrystusa, aby ogrzać przemarzniętych i dodać im otuchy” – napisał w liście.

Artykuł 100 000 zł na agregaty dla Kijowa pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2026 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Poznajcie Jagodę – dziewczynkę, która przyszła na świat w 24. tygodniu ciąży, ważąc zaledwie 600 gramów. Lekarze mówili: „dziecko nie przeżyje”. Rodzice słyszeli to zdanie wiele razy. A jednak Jagoda żyje. I jest światłem.

Ten film to opowieść o rodzinie Państwa Tomickich, która od początku chciała tylko jednego – być razem. O małżeństwie, które marzyło o pięknej rodzinie i dziś może powiedzieć, że mimo bólu i lęku, zrobiło wszystko najlepiej, jak potrafiło. O matce, która w chwili całkowitej bezradności oddała swoje życie i życie córki Bogu. O ojcu, który zrozumiał, że czasem jedyne, co można zrobić, to po prostu być – i kochać.

To także historia rodzeństwa, które od pierwszych dni uczyło się, że miłość nie dzieli się na „więcej” i „mniej”. Że każdy w rodzinie jest tak samo ważny. Że choroba nie odbiera godności, radości ani prawa do bycia kochanym.

To także prawdziwe świadectwo walki: o każdy oddech, o każdy kolejny dzień, o życie dziecka, które dla świata mogłoby wydawać się „za słabe”, „za chore”, „zbyt trudne”.

Jagoda przeszła operacje serca, zmaga się z ciężką niepełnosprawnością, komunikuje się wzrokiem, nie mówi, nie siedzi samodzielnie. A mimo to uczy wszystkich wokół, czym jest radość życia. Jej uśmiech leczy. Jej obecność przemienia. Jej istnienie daje nadzieję innym rodzinom stojącym przed dramatycznymi decyzjami.

Jeśli jesteś w trudnym momencie. Jeśli boisz się diagnozy. Jeśli szukasz sensu, nadziei albo odpowiedzi, czy „warto” – ta historia jest dla Ciebie.

Bo każde życie ma wartość. Bo miłość naprawdę ma moc. Bo nawet najmniejsze światło potrafi rozświetlić największy mrok.

„Kwiat Jagody” – wyjątkowa książka inspirowana życiem

Wisia jest pogodną dziewczynką, dla której każdy dzień jest okazją do przygód z przyjaciółmi. Razem z bratem i innymi dziećmi z ulicy, wśród beztroskich wiejskich krajobrazów, wymyśla wciąż nowe zabawy.

Pewnego dnia dziewczynka dowiaduje się, że jej rodzina ma się powiększyć! Nie wszystko jednak układa się tak sielankowo, a w spokojną codzienność domu wkracza coś zupełnie nowego i nieoczekiwanego – szpital i wcześniactwo jej siostrzyczki. „Kwiat Jagody” to wzruszająca opowieść, w której dziecięce przygody przeplatają się z ważnymi życiowymi lekcjami.

Książka w delikatny sposób opowiada o tym, co trudne, a jednocześnie uczy, że miłość wygrywa z tęsknotą i lękiem. „Kwiat Jagody” to wyjątkowa publikacja – Autorka wspiera nie tylko emocje dziecka, lecz pamięta także o rodzicach, dla których dodatkowo przygotowała treści wirtualne – dorosły czytelnik odnajdzie je na końcu książki w postaci kodów QR.

Informacje o książce:

Autorka: Agnieszka Tomicka, Wydawnictwo Berry, cena: 47,50 zł.

Artykuł Premiera filmu „Światło Jagody” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Ważne, by nie zmarnować życia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

– Trud dźwigania choroby czy niepełnosprawności jednego z członków rodziny sprawia, że wyostrzają się zmysły pozostałych domowników na dostrzeganie potrzeb i na naukę bezwarunkowej miłości. To, co niszczy rodzinę to brak miłości, czasu i więzi. To są prawdziwi mordercy rodzin, a nie choroba dziecka – mówią Agnieszka i Maciej Tomiccy, tegoroczni laureaci Nagrody „Przyjaciel Życia – Cichy Bohater”.

 Jak zaczyna się historia Waszej miłości?

Maciej Tomicki: Szczerze mówiąc, to ja już po pierwszych pięciu minutach wiedziałem, że Agnieszka będzie matką moich dzieci. Później trzeba było „tylko” ten plan zrealizować. Ja byłem chłopcem z bloków, trochę łobuzem i chuliganem, a Agnieszka była grzeczną dziewczyną z najlepszego liceum w Poznaniu. Lubię mówić, że to trochę jak mezalians.

Czym Agnieszka Cię urzekła, że tak szybko się zakochałeś?

MT: Jest szalenie inteligentna, od razu zaimponowała mi swoją wiedzą. Kiedy spotyka się piękną i mądrą kobietę, która na dodatek świetnie gotuje, chce mieć dużą rodzinę i dzieli te same wartości, no to nie ma sensu szukać kogoś innego. Musiałem więc zrobić wszystko, żeby księżniczka chciała wyjść za mąż za takiego pazia, jak ja.

Udało się. Jesteście małżeństwem od ponad osiemnastu lat.

MT: I zjedliśmy razem beczkę soli. A raczej kilka beczek. Każdego dnia przekonuję się, że dobrze wybrałem, bo Agnieszka jest wspaniałą mamą i żoną.

Agnieszka Tomicka: Ja z kolei cieszę się, że Maciej jest przy mnie, że jest dla mnie wsparciem. W całej naszej historii walki o życie Jagody, kiedy psychikę zajmuje lęk o dziecko, zakopywałam swoje potrzeby. A Maciej przypomina mi o tym, że jestem nie tylko mamą, ale też żoną. Często mi mówi, że mnie kocha, adoruje mnie, czuję, że jestem dla niego ważna. Jest też po prostu odpowiedzialnym człowiekiem i dobrym tatą.

Jesteście rodzicami czwórki dzieci: Oli, Stasia, Franka i Jagódki. To rodzicielstwo naznaczone prenatalną stratą Stasia i chorobą Jagody.

AT: Rodzicielstwo było dla nas spełnieniem marzeń. Kiedy się poznaliśmy, planowaliśmy dużą rodzinę. Ja od zawsze widziałam się w roli mamy. Chciałam tę miłość, która we mnie kipi, przelewać na dzieci.

Opowiedzcie, proszę, jak przebiegała ciąża z Jagodą? Kiedy dowiedzieliście się, że coś jest nie tak?

MT: Ja od początku wiedziałem, że nie będzie lekko, bo podczas każdej poprzedniej ciąży były mniejsze lub większe problemy. Ale od początku kochałem tak samo mocno i Jagodę, i Agnieszkę. I o każdą się bałem.

AT: W osiemnastym tygodniu ciąży zaczęłam krwawić i miałam silne skurcze. Bardzo się bałam, że poronię, ale udało się tę ciążę utrzymać jeszcze przez kilka tygodni. Lekarze robili kolejne i kolejne badania i mówili, że nie widzą nic niepokojącego. Jednak mój stan się pogarszał, musiałam mieć przetaczaną krew. W końcu lekarze zaczęli bać się także o moje życie. Mówili, że Jagoda tego nie przeżyje. To był trudny czas, bo miałam świadomość, że w domu jest dwójka małych dzieci. To, co było najgorsze w tej ciąży, to tak naprawdę czekanie na śmierć. Mieliśmy wtedy z Maciejem po dwadzieścia dziewięć lat i rozmawialiśmy o tym, gdzie będziemy pochowane z Jagodą i kto zajmie się pozostałymi dziećmi… W dwudziestym czwartym tygodniu doszło do całkowitego odklejenia się łożyska i trzeba było rozwiązać ciążę.

MT: Nikt nie jest gotowy na coś takiego. Stres, strach i poczucie bezradności to dla faceta coś najtrudniejszego. Chciałbym zrobić wszystko, a nie mogłem zrobić nic. I wtedy doszedłem do wniosku, że jedyne, co mogę zrobić, to po prostu być oparciem dla Agnieszki i dzieci. Tylko tyle i aż tyle. 

Trudno mi sobie wyobrazić, przez co przechodziliście. Lęk o Jagodę, o własne życie…

AT: To było bardzo trudne… Pamiętam bardzo dobrze moment jej porodu. Jechałam szpitalnym korytarzem i wiedziałam, że być może za chwilę spotkam się z Bogiem. Zaczęłam odmawiać „Ojcze nasz”, bo wiedziałam, że nic już ode mnie nie zależy. To mi przyniosło ogromny spokój. Wiedziałam, że Pan Bóg jest tak dobry, że tutaj na ziemi poukłada życie mojej rodziny, jeśli mnie i Jagody zabraknie…

Co czułaś, kiedy się obudziłaś?

AT: Maciej był obok. Zapytałam, czy Jagoda sobie poradziła, czy przeżyła. I gdy on odpowiedział, że córka żyje, to ogarnęło mnie uczucie niesamowitej łaski i wdzięczności za to, że obie jeszcze tutaj jesteśmy. Te pierwsze dni i tygodnie to był czas takiego zawieszenia między życiem a śmiercią. Jagoda walczyła z całych sił, a my mogliśmy tylko patrzeć na jej małe ciałko i na jej walkę o każdy kolejny dzień z nami.

Jakie diagnozy postawili wtedy lekarze? Co mówili?

 MT: Jagódka przy porodzie ważyła sześćset gramów. Kiedy ją zobaczyłem pierwszy raz, była zawinięta w różnych kocykach, leżała w inkubatorze. Lekarze odsłonili mi jej piętę i powiedzieli, że mogę ją dotknąć moim małym palcem. Zabrali ją na intensywną terapię noworodka, założyli wkłucia, po prostu ją ratowali.

AT: Po dwóch czy trzech tygodniach Jagoda miała przejść pierwszą operację, która miała umożliwić jej dalsze życie. Kiedy zapytałam lekarza o to, czego on się najbardziej boi, odpowiedział mi, że w zasadzie ona ma pięć procent szans i że właściwie to powinniśmy się pożegnać z córką. Schyliłam się wtedy do inkubatora, otworzyłam drzwiczki i zaczęłam się modlić: „Panie Boże, widzę, że wszystko, co po ludzku jest możliwe, jest robione, ale Ty tym zarządzasz. Ty możesz dołożyć dni do naszego życia, Ty możesz je zabrać”. I wtedy bardzo świadomie zgodziłam się na Jego wolę. Wiedziałam, że jeśli On postanowi zabrać Jagodę do siebie, to to będzie dla niej najlepsze. Wtedy też postanowiłam, że jeśli Pan Bóg nam ją zostawi, to każdy dzień będzie na Jego chwałę, a życie Jagody postaramy się uczynić najpiękniejszym, jak to tylko możliwe. Chcieliśmy, żeby ona była świadkiem Bożej miłości.

Jagoda skończyła dziesięć lat. Jej historię, Agnieszko, opisujesz na blogu oraz w mediach społecznościowych. Wypełniasz Twoją obietnicę, żeby uczynić Jagodę świadkiem i światłem w życiu innych ludzi.

AT: Wierzę, że życie Jagody to Boży plan. Dla mnie to historia o tym, jak Pan Bóg wybiera malutkie narzędzie, które dla innych, dla świata, mogłoby się wydawać zepsute i uszkodzone… A to narządzie jest zarzewiem dobrych historii. Przez te wszystkie lata, kiedy pisałam bloga Jagody, spotkaliśmy na swojej drodze bardzo wiele osób, którym Jagoda pomogła podjąć ważne decyzje.

 To znaczy?

AT: Zwracają się do mnie kobiety w trudnych momentach swojego życia: w zagrożonej ciąży, po stracie, z niepomyślną diagnozą prenatalną. Potrzebują rozmowy, obecności. I chociaż się nie znamy, to w takim kryzysowym momencie nie to jest ważne. Ważne jest to, żeby po prostu z kimś być, poświęcić mu czas. Bo czasem w sercach ludzi rodzą się takie pytania, które boją się zadać swoim bliskim. Czasem łatwiej jest porozmawiać z nieznajomym. Łatwiej jest też powiedzieć to, co w sercu, komuś, kto przeszedł podobną drogę i może podzielić się swoim doświadczeniem.

Czasem to towarzyszenie sprawia, że ktoś zmienia swoją decyzję o aborcji i postanawia urodzić dziecko i choć początkowo myślał o oddaniu go do adopcji, to jednak przyjmuje to maleńkie życie w stu procentach, zabiera je do domu i tworzy piękną rodzinę…

Myślę, że kiedyś Jagoda zabierze wszystkie te historie i zaniesie je w koszu Panu Bogu. Jagódka pomaga ludziom przełamywać lęki, otwierać serce na miłość, doprowadza do wielu przemian i wewnętrznych uzdrowień…

A czego uczy Was bycie rodzicem dziecka z niepełnosprawnością?

AT: Pierwsze dwa lata jej życia wykuły w nas pokorę i cierpliwość. Nauczyliśmy się wtedy, że nigdy nie poznamy odpowiedzi na pytanie o to, ile czasu nam zostało. To właśnie Jagoda nauczyła nas, że skoro nie wiemy, ile czasu mamy, to trzeba w każdej minucie życia dawać miłość, mówić, jak bardzo się kocha bliskich, przytulać ich, być obok. Bo tak naprawdę tylko to się w życiu liczy.

Nierzadko słyszy się, że niepełnosprawność jest przyczyną rozpadu rodzin. Wy pokazujecie coś zupełnie innego.

AT: Trud dźwigania choroby czy niepełnosprawności jednego z członków rodziny sprawia, że wyostrzają się zmysły pozostałych domowników na dostrzeganie potrzeb i na naukę bezwarunkowej miłości. To, co niszczy rodzinę to brak miłości, czasu i więzi. To są prawdziwi mordercy rodzin, a nie choroba dziecka.

MT: Świat często nas zwodzi i próbuje nam pokazać, że szczęście jest gdzie indziej. Ludziom się wydaje, że wiedzą wszystko. Mamy badania, naukę, leki, psychiatrów. A mimo to coraz więcej ludzi jest nieszczęśliwych… Nie potrzebujemy do szczęścia ogromu pieniędzy, wyjazdów, wakacji. Jagoda, jej szczera radość, czystość i wewnętrzne światło sprawia, że wszystkie trudy życia znikają, a jej szczęście jest naszym szczęściem.

Co, Waszym zdaniem, znaczy być przyjacielem życia?

 AT: Przyjaciel życia to ktoś, kto dostrzega w drugim człowieku szansę i potencjał. Widzi w człowieku człowieka i wie, że życie jest darem i łaską. Taka osoba nigdy nie odbierze drugiemu szansy, nie zgasi nadziei i nie pogrąży go w ciemności.

MT: Ja bym dodał, że przyjaciel życia dba także o godność człowieka. Nie definiuje nikogo przez jego słabość, chorobę czy wartość, jaką ktoś może wnieść do społeczeństwa. Najważniejsze jest to, by nie odzierać drugiego człowieka z godności. 

„Kwiat Jagody” – wyjątkowa książka inspirowana życiem

Wisia jest pogodną dziewczynką, dla której każdy dzień jest okazją do przygód z przyjaciółmi. Razem z bratem i innymi dziećmi z ulicy, wśród beztroskich wiejskich krajobrazów, wymyśla wciąż nowe zabawy.

Pewnego dnia dziewczynka dowiaduje się, że jej rodzina ma się powiększyć! Nie wszystko jednak układa się tak sielankowo, a w spokojną codzienność domu wkracza coś zupełnie nowego i nieoczekiwanego – szpital i wcześniactwo jej siostrzyczki. „Kwiat Jagody” to wzruszająca opowieść, w której dziecięce przygody przeplatają się z ważnymi życiowymi lekcjami.

Książka w delikatny sposób opowiada o tym, co trudne, a jednocześnie uczy, że miłość wygrywa z tęsknotą i lękiem. „Kwiat Jagody” to wyjątkowa publikacja – Autorka wspiera nie tylko emocje dziecka, lecz pamięta także o rodzicach, dla których dodatkowo przygotowała treści wirtualne – dorosły czytelnik odnajdzie je na końcu książki w postaci kodów QR.

Informacje o książce:

Autorka: Agnieszka Tomicka, Wydawnictwo Berry, cena: 47,50 zł.

Artykuł Jagódka, która jest światłem pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Według rządowego sprawozdania z wykonania ustawy o planowaniu rodziny i ochronie płodu ludzkiego, w 2024 roku w polskich szpitalach przeprowadzono aż 885 aborcji, niemal wszystkie ze wskazań zdrowotnych. To niemal dwukrotny wzrost w porównaniu z rokiem poprzednim i najwyższy wynik od czasu zmian w prawie po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 2020 roku.

Pod koniec grudnia 2025 r. do Sejmu wpłynęło Sprawozdanie Rady Ministrów z wykonywania ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575). Dokument zawiera między innymi informacje o liczbie aborcji wykonanych w 2024 r. oraz o przyczynach ich przeprowadzenia.

Od wyroku TK w 2020 r. aborcja w Polsce jest dopuszczalna wyłącznie w dwóch przypadkach:

• gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia matki,
• gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego.

Jak pokazują dane z rządowych sprawozdań, liczba aborcji z powodu czynu zabronionego utrzymuje się od lat na poziomie kilku przypadków rocznie. Znacząco rośnie natomiast liczba aborcji wykonywanych na podstawie tzw. przesłanki zdrowotnej, która w 2024 r. osiągnęła wartość zbliżoną do liczby aborcji wykonywanych wcześniej z powodu przesłanki eugenicznej. Wniosek jest prosty, przesłanka zagrożenia zdrowia coraz częściej zastępuje uchyloną przesłankę eugeniczną, a kluczową rolę w tym odgrywa Ministerstwo Zdrowia.

Potężny wzrost liczby zabijanych dzieci nienarodzonych

Ze sprawozdania RM wynika, że w 2024 r. w polskich szpitalach miało miejsce 882 przypadki aborcji „gdy ciąża stanowiła zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej”. Dla porównania: w 2023 r. było ich 423, a w 2022 r. – 159.

Dane te pokazują, że od czasu zmiany rządu mamy do czynienia z wyraźnym wzrostem aborcji motywowanych „zagrożeniem zdrowia”. W praktyce do takich zabiegów zaliczane są często deklarowane przez kobiety zaburzenia psychiczne, na podstawie których lekarze psychiatrzy wystawiają zaświadczenia umożliwiające aborcję. Rządowe sprawozdania nie podają szczegółowych przyczyn, ograniczając się do ogólnej kategorii „zagrożenie życia lub zdrowia”.

Szpital w Oleśnicy – przykład praktyki masowej

Przykładem może być szpital w Oleśnicy, gdzie w 2024 r. wykonano 159 aborcji ze wskazań psychiatrycznych. Z tego aż 144 procedury dotyczyły dzieci z diagnozami chorób lub wad. Podstawą zabiegów były wyłącznie skierowania do poradni specjalistycznych i zaświadczenia lekarskie od psychiatrów z rozpoznaniem F.43.2 – zaburzenia adaptacyjne. Dane te pokazują, że przesłanka zdrowotna, a w szczególności problemy psychiczne kobiet w ciąży, stały się dominującym powodem wykonywania aborcji w niektórych placówkach.

Skutki polityki rządu

Nagły wzrost aborcji motywowanych zagrożeniem zdrowia psychicznego kobiet wynika m.in. z proaborcyjnej polityki Ministerstwa Zdrowia. W 2024 r. wydano „Wytyczne w sprawie obowiązujących przepisów prawnych dotyczących dostępu do procedury przerwania ciąży”, które sugerowały, że wystarczającą podstawą do aborcji jest zaświadczenie od psychiatry, niezależnie od rodzaju schorzenia. Wytyczne nie mają mocy prawnej, jednak groźba sankcji finansowych skłania szpitale i lekarzy do ich stosowania.

Zmiana ministra zdrowia nie zmieniła sytuacji, nowa minister nie uchyliła wytycznych, a w odpowiedzi na apel prawników Ordo Iuris resort zdrowia powielił wcześniejsze błędne wskazania, ograniczając się do powtórzenia tez wytycznych.

Skala aborcji przeprowadzanych w 2024 roku na podstawie tzw. przesłanki zdrowotnej obnaża głęboką patologię obecnego systemu ochrony zdrowia. W państwie prawa życie nienarodzonego dziecka może zostać odebrane na podstawie zaświadczenia lekarskiego, często dotyczącego przejściowego lub potencjalnie uleczalnego dyskomfortu psychicznego. To sytuacja, która nie ma nic wspólnego ani z rzetelną medycyną, ani z autentyczną troską o kobietę.

Zamiast realnego leczenia, długofalowej terapii i wsparcia, system proponuje najszybsze i najbardziej radykalne „wyjście” – eliminację dziecka. Nie uzdrawia się w ten sposób kobiet, lecz pogłębia ich dramat, a jednocześnie pozbawia życia tych, którzy są całkowicie bezbronni. Aborcja staje się substytutem opieki zdrowotnej, a zaświadczenie psychiatryczne – narzędziem omijania prawa i sumienia.

Takie podejście jest zaprzeczeniem autentycznej troski o człowieka. Prawdziwa pomoc polega na leczeniu, towarzyszeniu i ochronie życia, a nie na zadawaniu śmierci w imię fałszywie rozumianego „komfortu psychicznego”. Państwo, które pozwala zabijać dzieci nienarodzone zamiast inwestować w realne wsparcie dla kobiet w kryzysie, samo wystawia sobie świadectwo systemowej choroby.

Jeżeli celem ma być rzeczywista ochrona zdrowia kobiet i życia dzieci, konieczna jest gruntowna zmiana myślenia: więcej terapii, więcej pomocy, więcej odpowiedzialności, a nie więcej zaświadczeń prowadzących do śmierci.

jb
Źródło: ordoiuris.pl, niedziela.pl

Artykuł Dramatyczny wzrost aborcji z „przesłanki zdrowotnej” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W ubiegłym roku polskie apteki wystawiły niemal 53 tysiące recept na pigułkę „dzień po”, a według szacunków liczba wszystkich recept, łącznie z lekarskimi, mogła sięgnąć 300 tysięcy. Popularność preparatu rośnie, szczególnie wśród kobiet w wieku 19–40 lat i wzbudza poważne pytania o wartość życia, zdrowie reprodukcyjne i przyszłość demograficzną Polski.

Dane Centrum e‑Zdrowia pokazują wyraźny trend wzrostu zainteresowania antykoncepcją awaryjną. Kobiety w wieku 19–40 lat odpowiadają za 69 proc. wszystkich recept, co pokazuje, że preparat najczęściej trafia do osób w okresie największej aktywności rozrodczej.

Pilotażowy program, wprowadzony w maju 2024 roku, pozwala farmaceutom wydawać recepty bez wizyty u lekarza – nawet 15-latkom, bez zgody rodziców. Co miało być ułatwieniem, w praktyce stało się masowym dostępem do preparatu, który w wielu przypadkach kończy życie już poczętego człowieka.

Skutki zdrowotne i etyczne

Tabletka „dzień po”, zawierająca lewonorgestrel lub octan uliprystalu, działa różnie w zależności od dnia cyklu miesiączkowego, w którym zostanie zażyta. Może opóźniać lub hamować owulację, działając antykoncepcyjnie. Jednak jeśli zapłodnienie już nastąpiło, preparat uniemożliwia zagnieżdżenie się zarodka w macicy. W praktyce oznacza to przerwanie życia, które dopiero się zaczęło – działanie wczesnoporonne.

Preparat może również powodować szereg skutków ubocznych. Nawet niewielkie dawki syntetycznych hormonów lub substancji je hamujących mogą wpływać na funkcjonowanie całego organizmu. Najczęstsze dolegliwości to nudności, wymioty, ból brzucha, zawroty głowy, bóle mięśni i kości, bolesne miesiączki, bóle miednicy, zmęczenie i wahania nastroju. Rzadziej występują biegunka, nieprawidłowe krwawienia, zapalenie pochwy, gorączka, zaburzenia widzenia, trądzik czy zaburzenia emocjonalne.

Ewa Kowalewska, prezes Human Life International Polska, wskazuje na dramatyczne konsekwencje:

„Jeżeli założymy, że połowa z tych recept działała poronnie, to mamy 150 tysięcy dzieci. A ile nam brakuje do reprodukcji prostej? Dokładnie tyle samo.”

Jej słowa nie są przesadą, bo współczynnik dzietności w Polsce w 2024 roku wyniósł 1,099 dziecka na kobietę, a przyrost naturalny w ostatnich miesiącach 2025 roku spadł do około ‑4,7 na 1000 mieszkańców. Każde pokolenie staje się coraz mniejsze od poprzedniego. To nie chwilowy kryzys, to powolne wymieranie narodu.

Demograficzne implikacje

Polska należy do krajów o najniższym wskaźniku dzietności w Europie. Aby utrzymać naturalny   przyrost ludności, każda kobieta powinna mieć średnio co najmniej 2,1 dziecka. W takich warunkach każde poczęte życie, które nie ma szansy się rozwijać, realnie wpływa na przyszłość kraju. Każdy przypadek stosowania pigułki „dzień po” w okresie największej płodności oznacza mniej nowych pokoleń Polaków.

Dostępność i konsekwencje stosowania pigułki „dzień po”

Pilotażowy program recept farmaceutycznych pozwala na uzyskanie pigułki w aptece bez wizyty u lekarza. Choć preparat przedstawiany jest jako antykoncepcja awaryjna, w wielu przypadkach kończy życie, które już się zaczęło. Każde poczęte życie, które nigdy nie ma szansy się rozwinąć, to utracona przyszłość dla naszego narodu.

Tabletka „dzień po” nie jest „bezpiecznym planem B”. Często oznacza koniec życia, które właśnie się zaczęło. Każde poczęte dziecko ma prawo żyć, nawet jeśli poczęło się w trudnej, nieplanowanej sytuacji.

Jeżeli trend masowego stosowania środka nie zostanie zatrzymany, za kilkanaście lat Polska zmierzy się z brakiem młodych pokoleń, niedoborem pracowników, podatników i opiekunów dla seniorów. Chroniąc życie od poczęcia, dbamy nie tylko o dzieci, ale o przyszłość całego narodu.

jb
Źródło: www.radiomaryja.pl

Artykuł Pigułka „dzień po” w Polsce: popularność i demografia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Od 1 lutego w Wadowicach ma zostać zawieszona działalność oddziałów ginekologiczno-położniczego oraz noworodków i wcześniaków. Decyzja lokalnego szpitala wpisuje się w ogólnopolski trend zamykania porodówek, który coraz wyraźniej pokazuje skalę kryzysu demograficznego w Polsce.

Powiatowy szpital w Wadowicach poinformował, że w ciągu ostatnich czterech lat oddziały te wygenerowały blisko 40 mln zł strat. Jak podkreślono w komunikacie przekazanym PAP, decyzja była trudna, ale zdaniem dyrekcji, konieczna.

„Jest to decyzja trudna, ale niezbędna, aby umożliwić sprawne prowadzenie inwestycji, a później zapewnić dalszy rozwój szpitala w obszarach, które są dziś najbardziej potrzebne lokalnej społeczności” – wskazano w stanowisku placówki.

Drastyczny spadek liczby urodzeń

Jeszcze dziesięć lat temu w Wadowicach rodziło się niemal 1,5 tys. dzieci rocznie. W 2020 r. było to około 1 tys., a w 2025 r. – już tylko 566 porodów. To właśnie demografia, obok problemów finansowych i prowadzonych inwestycji, stała się jednym z kluczowych argumentów za zawieszeniem działalności porodówki.

Szpital zwrócił uwagę, że obecnie realizuje inwestycje w ramach programu „dekarbonizacja pawilonu C”, co wymaga opuszczenia części pomieszczeń, w których działa ginekologia. Jednocześnie podkreślono, że świadczenia stacjonarne z zakresu ginekologii i położnictwa mają przejąć ościenne placówki – m.in. w Suchej Beskidzkiej, Chrzanowie, Oświęcimiu czy Myślenicach. W Wadowicach pozostanie jedynie poradnia ginekologiczno-położnicza z opieką ambulatoryjną.

Polska mapa bez porodówek

Wadowice nie są wyjątkiem. Z danych GUS wynika, że tylko w 2024 r. na oddziałach ginekologiczno-położniczych ubyło 585 łóżek, czyli ponad 4 proc. Jeszcze większy spadek dotknął neonatologię. Trend ten nie zatrzymał się w 2025 r. i jak wskazują eksperci, nic nie zapowiada jego odwrócenia.

W skali kraju liczba urodzeń spada od lat. W 2024 r. urodziło się blisko 252 tys. dzieci, podczas gdy w 2022 r. było ich ponad 305 tys. Dla porównania, w latach 80. XX wieku rodziło się w Polsce ponad 700 tys. dzieci rocznie. Współczynnik dzietności w 2024 r. wyniósł zaledwie 1,099, a przyrost naturalny był ujemny.

„Izby porodowe” zamiast oddziałów

W odpowiedzi na zamykanie porodówek Ministerstwo Zdrowia zaproponowało rozwiązanie awaryjne. W szpitalach bez oddziałów położniczych, ale posiadających izbę przyjęć lub SOR, mają powstać tzw. izby porodowe, w których poród mógłby zostać odebrany przez położną w nagłych sytuacjach.

„Miejsce ma być doraźne w przypadku nagłych sytuacji, gdyby ciężarna transportowana przez zespół ratownictwa medycznego (…) nie mogła bezpiecznie dojechać do szpitala położniczo-ginekologicznego” – mówił wiceminister zdrowia Tomasz Maciejewski.

Resort zdrowia podkreśla, że takie porody zdarzają się w Polsce sporadycznie – od pięciu do dziewięciu rocznie – jednak projekt budzi kontrowersje.

Spór o bezpieczeństwo i odpowiedzialność

Część środowisk krytykuje pomysł „porodów na SOR-ach”. Fundacja Ogólnopolski Strajk Kobiet ostrzega przed przerzucaniem odpowiedzialności systemowej na położne i wskazuje na zagrożenia dla kobiet rodzących.

Z kolei ekspertka Związku Powiatów Polskich Bernadeta Skóbel zaznacza, że takie rozwiązanie należy traktować jako zabezpieczenie awaryjne.

„Lepiej, żeby w szpitalu była położna na wszelki wypadek, niż żeby jej nie było. Tak trzeba czytać przepisy resortu zdrowia” – podkreśliła w rozmowie z PAP.

Kryzys, którego nie da się przemilczeć

Zamykanie porodówek to nie tylko problem organizacyjny czy finansowy. To także widoczny znak głębokiego kryzysu demograficznego, w którym dzieci rodzi się coraz mniej, a całe regiony tracą infrastrukturę związaną z narodzinami nowego życia.

Decyzje takie jak ta podjęta w Wadowicach pokazują, że spadek liczby urodzeń ma realne konsekwencje – dla rodzin, lokalnych społeczności i przyszłości systemu ochrony zdrowia. W tle pozostaje pytanie, czy państwo jest dziś gotowe nie tylko reagować na skutki demografii, ale realnie wspierać życie ludzkie od samego początku.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Porodówki znikają z mapy Polski pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Ochrona prawa do życia jest fundamentem wszystkich innych praw człowieka – bez niej nie ma ani prawdziwej wolności, ani autentycznego rozwoju społeczeństw. To jedno z kluczowych przesłań, jakie Papież Leon XIV skierował do członków Korpusu Dyplomatycznego akredytowanych przy Stolicy Apostolskiej.

Wystąpienie, określone przez polskiego ambasadora przy Watykanie jako „programowe”, mimo swojej jednoznaczności i wagi, przeszło niemal bez echa w większości światowych mediów.

„Społeczeństwo jest zdrowe i naprawdę się rozwija tylko wtedy, gdy chroni świętość życia ludzkiego i aktywnie działa na rzecz jego promowania” – podkreślił Ojciec Święty. Wskazał jednocześnie, że dziś, w imię tak zwanych „nowych praw”, ogranicza się wolność sumienia, wolność religijną, a nawet samo prawo do życia. W efekcie – jak ostrzegł – struktura praw człowieka traci swoją żywotność, tworząc przestrzeń dla przemocy i ucisku.

Papież Leon XIV nie poprzestał na diagnozie. Wskazał bardzo konkretną drogę dla państw i wspólnot międzynarodowych: ochronę życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci oraz troskę o rodzinę jako fundament społeczeństw. W centrum tej wizji znajduje się życie rozumiane jako bezcenny dar, który rozwija się w stabilnym, wiernym i odpowiedzialnym związku kobiety i mężczyzny.

„Powołanie do miłości i do życia (…) wiąże się z fundamentalnym imperatywem etycznym, aby umożliwić rodzinom przyjęcie i pełną opiekę nad nienarodzonym życiem” – tłumaczył Papież, zwracając uwagę na dramatyczny spadek liczby urodzeń w wielu krajach. W tym kontekście stanowczo odrzucił praktyki, które zaprzeczają początkowi życia lub je instrumentalizują. Wprost wymienił aborcję, wskazując, że „przerywa rozwijające się życie i odrzuca przyjęcie daru życia”.

Szczególne zaniepokojenie Stolicy Apostolskiej – jak zaznaczył Papież Leon XIV – budzą projekty finansowania tzw. mobilności transgranicznej w celu uzyskania dostępu do „prawa do bezpiecznej aborcji”. Papież uznał za godne ubolewania przeznaczanie środków publicznych na niszczenie życia, zamiast inwestowania ich we wsparcie matek i rodzin.

„Głównym celem musi pozostać ochrona każdego nienarodzonego dziecka oraz skuteczne i konkretne wsparcie każdej kobiety, aby mogła ona przyjąć życie” – podkreślił.

Dlaczego tak jednoznaczne słowa nie zostały nagłośnione? O komentarz Nasz Dziennik poprosił familiologa dr. Piotra Guzdka z Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka. Jego zdaniem mamy do czynienia z systemowym milczeniem.

„Żyjemy w kulturze głęboko przenikniętej relatywizmem i chaosem aksjologicznym. Leon XIV jest zmuszony przypominać najbardziej podstawowe aksjomaty etyczne i antropologiczne, co paraliżuje światową opinię publiczną” – ocenił ekspert. Jak dodał, przejrzystość i jednoznaczność papieskiego nauczania sprawiły, że liberalne środowiska – także kościelne – zdecydowały się to wystąpienie izolować.

Dr Piotr Guzdek zwraca uwagę, że kolejne enuncjacje Leona XIV obalają próby przedstawiania go jako papieża realizującego postulaty progresywne.

„Mamy do czynienia z Papieżem, który silnie koncentruje uwagę Kościoła na Chrystusie i broni ortodoksyjnego nauczania moralnego, w tej samej linii, jak Jan Paweł II i Benedykt XVI występowali przeciwko dyktaturze relatywizmu.” – podkreśla.

Papieskie wystąpienie ma również istotne znaczenie dla Kościoła w Polsce. Umacnia Episkopat w przekonaniu, że ma on prawo i obowiązek zabierać głos w debacie publicznej, także w kwestii aborcji, w tym tej uzasadnianej przesłankami psychiatrycznymi. Jednocześnie wskazuje na potrzebę mocniejszego akcentowania nauczania bioetycznego w przepowiadaniu duszpasterskim, bo bez formowania sumień wiernych zmiany legislacyjne nie uzyskają społecznego poparcia.

Papież Leon XIV przypomniał także o obowiązku promowania autentycznej solidarności z osobami starszymi, samotnymi i chorymi, podkreślając konieczność rozwoju opieki paliatywnej i jednoznacznie odrzucając eutanazję jako „fałszywą formę współczucia”. Ostrzegł również przed „orwellowskim” językiem, który w imię inkluzywności wypiera prawdę i realnie ogranicza wolność słowa.

Odwołując się do De Civitate Dei św. Augustyna, Papież zauważył, że choć zmieniły się czasy, to pozostają podobne wyzwania: kryzysy humanitarne, konflikty i zagrożenie pokoju. Dlatego, każdy naród ma prawo żyć w pokoju, a polityka musi wrócić do służby człowiekowi.

Przemówienie Leona XIV jest jasnym sygnałem: w centrum nauczania Kościoła pozostaje życie ludzkie – każde, od poczęcia do naturalnej śmierci. Milczenie wokół tych słów nie zmienia ich wagi. Przeciwnie – pokazuje, jak bardzo są one dziś potrzebne.

jb
Źródło: Nasz Dziennik

Artykuł Papież Leon XIV: prawo do życia fundamentem wszystkich praw pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W ciągu zaledwie trzech dekad problem niepłodności na świecie urósł do rozmiarów, które trudno zignorować. Najnowsze badanie opublikowane na łamach „Chinese Medical Journal” pokazuje, że od 1990 r. liczba przypadków niepłodności wzrosła globalnie o 82 proc. wśród kobiet i o 74 proc. wśród mężczyzn. To sygnał głębokiego kryzysu, który dotyka małżeństwa, rodziny i przyszłość całych społeczeństw.

Niepłodność – jak przypominają autorzy publikacji – definiuje się jako brak możliwości zajścia w ciążę po co najmniej roku regularnego współżycia. Z tym dramatem mierzą się dziś miliony par na całym świecie, często w ciszy i poczuciu bezradności.

Przyczyny są złożone i różnią się w zależności od płci. U kobiet lekarze wskazują m.in. na zaburzenia hormonalne, niedrożność jajowodów, zapalenie endometrium czy zespół policystycznych jajników. U mężczyzn problemem bywają zaburzenia hormonalne wpływające na funkcjonowanie jąder, wady wrodzone, uszkodzenia pourazowe lub powikłania po zakażeniach. Skutkiem jest zbyt mała liczba plemników albo ich nieprawidłowa budowa i czynność.

Zespół naukowców pod kierunkiem prof. Zhibina Hu z Uniwersytetu Medycznego w Nankinie przeanalizował dane z lat 1990–2021, pochodzące z globalnego projektu Global Burden of Disease. Wnioski są jednoznaczne: w 2021 r. na niepłodność cierpiało na świecie ponad 198 mln osób. W tej liczbie było ponad 143 mln kobiet oraz przeszło 55 mln mężczyzn.

Badacze zwracają uwagę na moment przełomowy – około 2010 r. To wtedy, po okresie względnej stabilizacji, w większości regionów świata skala problemu zaczęła gwałtownie rosnąć. Szczególnie dotkliwie niepłodność dotyka kobiet oraz mieszkańców krajów słabiej rozwiniętych. W 2021 r. liczba przypadków niepłodności kobiecej była aż 2,6 razy wyższa niż męskiej.

Zdaniem autorów publikacji wynika to m.in. z większej liczby czynników wpływających na płodność kobiet, takich jak ograniczona rezerwa jajnikowa. Istotną rolę odgrywają też uwarunkowania społeczno-kulturowe. Niepłodność u kobiet jest częściej diagnozowana, podczas gdy u mężczyzn wiele przypadków wciąż pozostaje niewykrytych.

Nie bez znaczenia jest także wiek. Najwyższe wskaźniki niepłodności wśród kobiet odnotowano w grupie 35–39 lat. Naukowcy łączą to z odkładaniem decyzji o małżeństwie i macierzyństwie oraz z niezdrowym stylem życia. W przypadku mężczyzn szczególnie niepokojące dane napłynęły z Europy Wschodniej, gdzie wskaźniki niepłodności okazały się najwyższe.

Na tle globalnych trendów wyróżniają się Chiny. Od 2019 r. liczba przypadków niepłodności w tym kraju zaczęła spadać zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Badacze wiążą tę zmianę z lepszą edukacją w zakresie zdrowia rozrodczego oraz poprawą dostępu do leczenia. Mimo tego w 2021 r. niemal co czwarty przypadek niepłodności kobiecej na świecie dotyczył Chinek, a ponad jedna piąta – chińskich mężczyzn.

Te dane każą postawić pytania wykraczające poza medycynę. Kryzys płodności to wyzwanie cywilizacyjne, które dotyka samego serca wspólnoty – rodziny. To wezwanie do większej troski o zdrowie kobiet i mężczyzn, do odpowiedzialnego stylu życia, rzetelnej edukacji oraz do tworzenia warunków sprzyjających małżeństwu i otwarciu na życie. Bo każde nowe życie jest darem, a zdolność do jego przekazywania – dobrem, którego nie wolno nam lekceważyć.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Niepłodność narasta w alarmującym tempie pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Przekazuję 1,5% podatku na dzieło obrony życia – KRS: 0000140437 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Parlament Europejski przyjął rezolucję, która – zdaniem Konferencji Episkopatu Polski – stanowi próbę obejścia kompetencji państw członkowskich i narzucenia ideologicznej wizji prawa do aborcji. Zespół Ekspertów KEP ds. Bioetycznych nie pozostawia wątpliwości: dokument jest bezprawny, a jego język fałszuje rzeczywistość dotyczącą ochrony życia.

Chodzi o rezolucję „My Voice, My Choice: For Safe and Accessible Abortion” („Mój głos, mój wybór: za bezpieczną i dostępną aborcją”), przyjętą przez Parlament Europejski 17 grudnia 2025 roku. Europosłowie wezwali w niej Komisję Europejską do utworzenia dobrowolnego mechanizmu finansowego z budżetu UE, który miałby umożliwić państwom członkowskim zapewnienie dostępu do aborcji osobom, dla których jest on ograniczony lub niemożliwy.

Według autorów rezolucji dostęp do „bezpiecznej” i legalnej aborcji ma być elementem praw seksualnych i reprodukcyjnych, uznawanych za prawa podstawowe. Dokument ponownie wzywa także do wpisania prawa do aborcji do Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

„UE nie ma takich kompetencji”

Zespół Ekspertów KEP ds. Bioetycznych stanowczo sprzeciwia się tej narracji. W opublikowanym 7 stycznia 2026 roku stanowisku przypomina, że kwestie związane z aborcją nie należą do kompetencji Unii Europejskiej, lecz pozostają wyłączną domeną państw członkowskich.

Eksperci powołują się m.in. na Traktat o Funkcjonowaniu UE, Kartę Praw Podstawowych oraz Traktat Akcesyjny Polski, podkreślając, że żaden z tych dokumentów nie uznaje aborcji za prawo podstawowe ani nie daje instytucjom unijnym możliwości jej finansowania czy regulowania w sposób wiążący. Rezolucje Parlamentu Europejskiego w tej sprawie mają wyłącznie charakter polityczny i niewiążący.

Z uznaniem odnotowano również fakt, że większość polskich europosłów nie poparła rezolucji, wyrażając sprzeciw lub wstrzymując się od głosu.

„Aborcja nigdy nie jest bezpieczna”

W dokumencie KEP pojawia się także zdecydowana krytyka języka używanego w rezolucji. Zdaniem ekspertów określenia takie jak „bezpieczna aborcja” prowadzą do zakłamywania rzeczywistości i pomijają podstawowy fakt: istotą aborcji jest odebranie życia nienarodzonemu dziecku.

„Próbuje się odebrać dziecku jego ludzki, osobowy status, posługując się eufemizmami, które mają ukryć moralny ciężar tego czynu”

– podkreślają autorzy stanowiska. Zwracają również uwagę, że jest to ingerencja nie tylko w życie dziecka, ale także w organizm i psychikę matki.

Jednoznaczne stanowisko Kościoła

Episkopat przypomina, że Kościół katolicki od początku swojego istnienia konsekwentnie stoi na straży nienaruszalności życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci. Bezpośredni zamach na życie dziecka nienarodzonego uznawany jest za poważne zło moralne, czemu towarzyszą argumenty medyczne, etyczne, prawne i teologiczne.

Eksperci przywołują również nauczanie św. Jana Pawła II, który przestrzegał przed relatywizmem prowadzącym do sytuacji, w której podstawowe prawo do życia staje się przedmiotem głosowań i decyzji większości. Taki model – jak podkreślono – podważa fundamenty demokracji i godności osoby ludzkiej.

„Ukochajcie życie, każde życie”

W końcowej części stanowiska Zespół Ekspertów KEP apeluje do polityków, instytucji publicznych i wszystkich ludzi dobrej woli o realną ochronę życia najsłabszych – zwłaszcza dzieci nienarodzonych. Przypomina przy tym o konkretnych formach wsparcia realizowanych przez Kościół, takich jak okna życia, domy samotnej matki, ośrodki adopcyjne czy pomoc ofiarom przemocy.

„To jest nasz głos, to jest nasza powinność, to jest nasz wybór i nasze zadanie, by ochronić każde ludzkie życie”

– podkreśla Zespół Ekspertów KEP ds. Bioetycznych.

Stanowisko podpisane przez bp. Józefa Wróbla SCJ zostało ogłoszone w Warszawie 7 stycznia 2026 roku – zaledwie kilka dni po przyjęciu rezolucji przez Parlament Europejski.

jb
Źródło: KEP

Artykuł Parlament Europejski chce finansować aborcję pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Nie wszystko jest stracone. Nawet po zażyciu tabletki aborcyjnej życie dziecka może zostać ocalone. Amerykański lekarz od lat ratuje nienarodzonych i apeluje, by nie odwracać wzroku od kobiet, które zmieniły decyzję.

Często słyszymy, że po przyjęciu pigułki aborcyjnej „nie ma już odwrotu”. Tymczasem doświadczenie amerykańskiego lekarza pokazuje coś zupełnie innego.

Dr George Delgado od kilkunastu lat pomaga kobietom, które po zażyciu pierwszej tabletki, nie chcą już zabijać swojego dziecka. I co najważniejsze: w wielu przypadkach to się udaje.

Jak działa metoda ratowania życia?

Jak wyjaśnia dr Delgado, mifepriston zawarty w pigułce aborcyjnej powoduje odklejanie się łożyska od ściany macicy. W efekcie dziecko zostaje pozbawione tlenu i substancji odżywczych.

Lekarz podaje kobiecie dodatkowy progesteron. Dzięki temu łożysko może ponownie zacząć prawidłowo przylegać do macicy, a życie dziecka zostaje podtrzymane.

Terapia trwa co najmniej dwa tygodnie, ponieważ mifepriston i jego metabolity utrzymują się w organizmie kobiety przez kilka dni.

Skuteczność

Dr Delgado podkreśla, że skuteczność metody APR wynosi od 56 do 68 procent. Największe szanse są wtedy, gdy pomoc zostanie udzielona w ciągu 24 godzin od zażycia mifepristonu, ale zdarzały się także przypadki uratowania dziecka nawet po 72 godzinach. To nie są teorie. To są realne, ocalone ludzkie życia.

„Proszę, róbcie wszystko, co w waszej mocy”

Lekarz zwraca się z apelem do świata medycznego i opinii publicznej:

„Proszę, róbcie wszystko, co w waszej mocy, aby pomagać tym kobietom, które zmieniły zdanie”.

Ten głos wybrzmiewa szczególnie mocno dziś – w czasach, gdy kobietom często wmawia się, że nie mają prawa się zatrzymać, zawahać czy żałować.

Bezpieczeństwo i ataki ze strony środowisk proaborcyjnych

Dr Delgado zaznacza, że metoda APR jest bezpieczna. Nie zwiększa ryzyka poronienia, przedwczesnego porodu ani wad wrodzonych. Progesteron stosowany jest w ciąży od dziesięcioleci.

Mimo to metoda APR jest ostro atakowana przez zwolenników aborcji. W niektórych stanach USA kliniki i organizacje informujące o tej możliwości są pozywane. Sam dr Delgado wraz ze swoją placówką prowadzi proces sądowy przeciw władzom Kalifornii, które – jak wskazuje – ograniczają wolność słowa i dostęp do pomocy medycznej.

Jest też inna droga

Poza metodą APR istnieje jeszcze jedna możliwość: kobieta może po prostu nie zażywać drugiej pigułki, czyli mizoprostolu, który bezpośrednio wywołuje poronienie. W tym przypadku szansa na uratowanie dziecka wynosi jednak około 25 procent. To pokazuje jedno: każda godzina i każda decyzja mają znaczenie.

Życie ludzkie nie jest procedurą ani „procesem”, który można wyłączyć jednym kliknięciem czy tabletką. Życie to osoba – krucha, bezbronna. Nigdy nie wolno odbierać nadziei. Kobieta ma prawo się zatrzymać. Ma prawo zmienić zdanie. A dziecko ma prawo do życia – od samego początku.

Jeśli istnieje możliwość ratunku, naszym moralnym obowiązkiem jest o niej mówić. Głośno. Wyraźnie. Bo każde ocalone życie jest zwycięstwem prawdy, sumienia i ludzkiej godności.

jb
Źródło: pch24.pl

Artykuł Po pigułce aborcyjnej dziecko wciąż można uratować pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Kiedy grób staje się znakiem miłości pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Fundacja Życie i Rodzina alarmuje, że w szpitalu św. Wojciecha w Gdańsku na Zaspie dochodzi do uśmiercania dzieci nienarodzonych z tzw. przesłanki psychicznej, także w bardzo zaawansowanym etapie ciąży. Według przekazanych danych, dzieci były zabijane m.in. w 25. tygodniu życia płodowego przy użyciu zastrzyków dosercowych z chlorku potasu.

Fundacja Życie i Rodzina poinformowała o dramatycznych praktykach w szpitalu św. Wojciecha w Gdańsku na Zaspie. Jak wynika z przekazanych informacji, w tej placówce dzieci nienarodzone są abortowane z tzw. przesłanki psychicznej, nawet na bardzo zaawansowanym etapie ciąży.

Kaja Godek alarmuje, że dzieci są uśmiercane „potwornie bolesnymi” zastrzykami z chlorku potasu podawanymi bezpośrednio do serca.

„Niestety mam złe wiadomości: kolejny szpital zabija dzieci chlorkiem potasu. Tym razem to szpital św. Wojciecha w Gdańsku na Zaspie (zarządzany przez Copernicus sp. z o.o.)” – napisała Kaja Godek na portalu ratujzycie.pl.

Najpierw zabójstwo, potem „procedura”

Dostępne dane pokazują kolejność działań, która nie pozostawia miejsca na wątpliwości co do charakteru tych praktyk.

„Liczby nie kłamią: od lipca do października bieżącego roku w pomorskiej placówce przeprowadzono 7 aborcji, z czego dwoje dzieci zabito najpierw zastrzykiem dosercowym z trucizną – po to, aby nie urodziły się z aborcji żywe – aby następnie rozpoczęło się faktyczne „przerywanie ciąży”. Tak naprawdę najpierw miało miejsce celowe zabójstwo, a dopiero potem procedura aborcji przewidziana obowiązującymi w Polsce przepisami – takie są realia egzekucji z użyciem soli potasowej”.

Ten opis odsłania brutalną sekwencję zdarzeń: najpierw śmierć dziecka, a dopiero później formalne działania określane mianem „procedury”.

Siódmy miesiąc życia. To nie „tkanka”

Z ujawnionych informacji wynika również, w jak zaawansowanym stadium rozwoju były dzieci, których dotyczyły te działania.

„Abortowane maluchy miały 8, 14, 17, 20, 21 i dwukrotnie 25 tygodni życia płodowego – czyli najstarsze były już w siódmym miesiącu od poczęcia…”.

Mówimy o dzieciach, które rozwijały się przez wiele miesięcy, których organizmy były daleko poza wczesnym etapem życia prenatalnego.

„Dyskomfort psychiczny” jako uzasadnienie

Z dostępnych informacji wynika, że w zdecydowanej większości tych przypadków nie chodziło o bezpośrednie zagrożenie życia kobiety. Decyzje o pozbawieniu życia dzieci zapadały z powodu problemów określanych jako psychiczne trudności matek. W dokumentacji medycznej wskazywano m.in. na zaburzenia adaptacyjne oraz ostrą reakcję na silny stres.

To właśnie te rozpoznania stały się podstawą do uśmiercenia dzieci, także na bardzo zaawansowanym etapie rozwoju prenatalnego.

Praktyka, która przestaje być wyjątkiem

Szczególny niepokój budzi fakt, że tego rodzaju działania nie są już incydentem ograniczonym do jednej placówki. Zabijanie dzieci nienarodzonych w brutalny sposób przenosi się do następnych szpitali, a granice tego, co jeszcze niedawno wydawało się nie do pomyślenia, są systematycznie przekraczane.

Oznacza to stopniowe przyzwyczajanie nas do przemocy wobec najbardziej bezbronnych – dzieci, które nie mogą się bronić ani upomnieć o swoje prawo do życia.

Publiczny sprzeciw

W odpowiedzi na ujawnione informacje zapowiedziano publiczną pikietę, która ma się odbyć w niedzielę 21 grudnia o godz. 12 pod szpitalem św. Wojciecha w Gdańsku. Jej celem ma być wyrażenie sprzeciwu wobec opisywanych praktyk oraz wołanie o realną ochronę życia dzieci nienarodzonych.

jb
Źródło: fronda.pl, ratujzycie.pl

Artykuł Gdańsk. Dzieci zabijane z „przesłanki psychicznej” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Sprawa śmierci 9‑miesięcznego nienarodzonego Felka w szpitalu w Oleśnicy nie została zamknięta. Po decyzji prokuratury o umorzeniu postępowania wobec ginekolog Gizeli Jagielskiej interweniowała I Prezes Sądu Najwyższego. Złożyła formalne zażalenie na decyzję śledczych.

I Prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Manowska podjęła formalne kroki po decyzji śledczych o umorzeniu postępowania wobec Gizeli Jagielskiej. O jej działaniu poinformowała rzecznik Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu. Jak przekazała prok. Karolina Stocka-Mycek, Małgorzata Manowska złożyła do Prokuratury Rejonowej w Oleśnicy wniosek o odpis decyzji o umorzeniu śledztwa oraz zażalenie na tę decyzję. „Wniosek i zażalenie nie zostały jeszcze rozpatrzone” – poinformowała rzecznik.

Jak widać sprawa nie została zamknięta definitywnie, a głos sprzeciwu wobec decyzji prokuratury wybrzmiał na najwyższym szczeblu.

„Wbiła w serce dziecka igłę z zastrzykiem chlorku potasu”

Sprawa dotyczy uśmiercenia 9‑miesięcznego nienarodzonego Felka, do którego doszło w szpitalu w Oleśnicy. To dziecko było gotowe do narodzin. Żyło. Miało imię. Początkowo matka chciała dokonać aborcji w jednym z łódzkich szpitali. Lekarze odmówili wykonania aborcji. Zamiast tego zaproponowali rozwiązanie, które chroni życie: cesarskie cięcie oraz pomoc dla dziecka i matki. Planowano udzielenie chłopcu – u którego podejrzewano wrodzoną łamliwość kości – specjalistycznej opieki pediatrycznej oraz terapii pourodzeniowej. Jednak – jak informował „Nasz Dziennik”:

„Ta jednak za namową aktywistek aborcyjnych udała się do Oleśnicy, gdzie lekarz Gizela Jagielska, ginekolog, wicedyrektor tamtejszego szpitala, wbiła w serce dziecka igłę z zastrzykiem chlorku potasu i w ten sposób je zabiła”.

Prokuratura: „Nie doszło do popełnienia przestępstwa”

Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie wykonania nielegalnej aborcji. Lekarka od początku twierdziła, że nie ma sobie nic do zarzucenia i nie zamierza zaprzestać swoich działań. 2 grudnia Prokuratura Rejonowa w Oleśnicy umorzyła postępowanie. Decyzję podjęła prokurator Beata Ciesielska. Śledczy badali trzy wątki: zabicie 9‑miesięcznego Felka, pomoc w nielegalnym dokonaniu aborcji, nakłanianie do nielegalnej aborcji. W żadnym z tych wątków – według prokuratury – nie doszło do popełnienia przestępstwa. To stwierdzenie jest wstrząsające. Mówimy o dziecku w dziewiątym miesiącu ciąży. O dziecku, które mogło się urodzić. O dziecku, któremu odebrano życie.

Sprawa Felka wciąż domaga się prawdy, sprawiedliwości i jednoznacznego uznania, że życie człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci ma wartość nienaruszalną.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Nieoczekiwany zwrot w sprawie zabicia nienarodzonego Felka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Nie „materiał biologiczny”. Nie anonimowość. 48 dzieci martwo urodzonych zostało pochowanych, bo – jak przypominamy – godność osoby ludzkiej trwa od poczęcia aż po naturalną śmierć.

Na Cmentarzu Komunalnym w Zakopanem odbył się zbiorowy pochówek 48 dzieci martwo urodzonych z okresu od 26 marca do 30 października br. Uroczystość miała charakter kościelny i została zorganizowana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. To wydarzenie stało się czytelnym znakiem sprzeciwu wobec wieloletniego milczenia i dehumanizacji strat prenatalnych.

„Podnoszą świadomość godności osobowej dziecka nienarodzonego”

Znaczenie takich ceremonii jednoznacznie podkreśla dr Piotr Guzdek z Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka.

„Takie pochówki mają istotne znaczenie społeczne. Podnoszą świadomość godności osobowej dziecka nienarodzonego oraz normy pietyzmu wobec jego zwłok i szczątków”.

To właśnie ten aspekt – pietyzm wobec ciała dziecka – jest konkretnym sprawdzianem naszego stosunku do życia prenatalnego. Jak zaznacza ekspert: afirmacja godności człowieka w okresie prenatalnym „implikuje okazanie szacunku dziecku poronionemu i martwo urodzonemu także po jego śmierci”.

Rodzice muszą zostać uznani – także w żałobie

Dr Guzdek wyraźnie wskazuje, że zbiorowe pogrzeby nie są tylko gestem symbolicznym, ale realną odpowiedzią na dramat rodzin po stracie.

„Wskazują na konieczność uznania tożsamości rodzicielskiej oraz empatycznego towarzyszenia małżonkom w żałobie okołoporodowej, a także adekwatnego wsparcia starszego rodzeństwa”.

Przez dziesięciolecia żałoba po dziecku utraconym przed narodzeniem była wypierana, bagatelizowana lub wręcz negowana. Tymczasem – jak podkreśla rozmówca PAP – takie uroczystości: „pełnią funkcję psychicznego i społecznego wsparcia”.

„Forma interwencji kryzysowej” – słowa, które trzeba usłyszeć

Ekspert nie pozostawia złudzeń co do charakteru tych pochówków:

„Należy je traktować jako formę interwencji kryzysowej oraz wezwanie do tworzenia kultury otwartości, która pozwala rodzinom godnie pożegnać dziecko i bezpiecznie przeżyć żałobę okołoporodową”.

To jednocześnie apel do rodzin, wspólnot i parafii, by nie zamykały się na cierpienie rodziców, ale tworzyły przestrzeń, w której strata prenatalna może zostać nazwana, opłakana i powierzona Bogu.

Jedyna możliwa droga godnego pożegnania

Dla wielu rodzin zbiorowy pochówek jest jedyną dostępną formą pogrzebu.

„Pochówki zbiorowe są często jedyną możliwą formą godnego pożegnania dziecka dla rodzin, które z różnych względów nie są w stanie zorganizować pogrzebu indywidualnego”.

Jak dodaje dr Guzdek – to rozwiązanie gwarantuje, że:

„każde dziecko utracone przed narodzeniem, niezależnie od etapu ciąży, może mieć zapewniony godny pochówek”.

To szczególnie istotne w kontekście historii, w której przez lata dzieci poronione były pozbawiane nie tylko imienia, ale nawet grobu.

Prawo i Kościół po stronie dziecka

Obowiązujące przepisy jasno potwierdzają obowiązek pochówku także dzieci martwo urodzonych. Gdy rodzice nie odbiorą szczątków ze szpitala, pogrzeb – najczęściej zbiorowy – organizuje gmina. Kościół katolicki pozostawia decyzję o formie pogrzebu rodzicom i dopuszcza pogrzeb dzieci zmarłych przed chrztem, jeśli istniało pragnienie jego udzielenia.

Cmentarz, który woła głośniej niż protesty

Zbiorowy pochówek 48 dzieci w Zakopanem jest milczącym, ale potężnym wołaniem sumienia. Pokazuje, że prawda o godności osoby ludzkiej nie potrzebuje ideologii ani sporów politycznych.

Jak podkreśla dr Piotr Guzdek, to „pozytywna komunikacja pro-life” – taka, w której nie krzyczy się hasłami, ale oddaje cześć zmarłemu dziecku.

My wiemy jedno: naród, który potrafi pochylić się nad grobem najmniejszego człowieka, ma jeszcze sumienie. I właśnie o to sumienie dziś walczymy.

jb
Źródło: PAP, rmf24.pl, krakow.tvp.pl, wiadomosci.wp.pl

Artykuł Zbiorowy pochówek 48 dzieci martwo urodzonych w Zakopanem pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Kursy dla Rady ds. Rodziny KEP pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W podręczniku „Historia i Teraźniejszość” autorstwa prof. Wojciecha Roszkowskiego znalazł się passus odnoszący się do zjawiska określanego jako „fabryki dzieci”. Ten fragment wywołał sprzeciw u rodziców dziecka poczętego metodą in vitro. Sąd stwierdził, że zarzuty wobec Profesora nie mają podstaw.

Fragment, który wywołał burzę

Wszystko zaczęło się od treści, którą przeciwnicy profesora okrzyknęli sporną. Słynny fragment brzmiał:

„Wraz z postępem medycznym i ofensywą ideologii gender wiek XXI przyniósł dalszy rozkład instytucji rodziny. Lansowany obecnie inkluzywny model rodziny zakłada tworzenie dowolnych grup ludzi czasem o tej samej płci, którzy będą przywodzić dzieci na świat w oderwaniu od naturalnego związku mężczyzny i kobiety, najchętniej w laboratorium. Coraz bardziej wyrafinowane metody odrywania seksu od miłości i płodności prowadzą do traktowania sfery seksu jako rozrywki, a sfery płodności jako produkcji ludzi, można powiedzieć hodowli. Skłania to do postawienia zasadniczego pytania: kto będzie kochał wyprodukowane w ten sposób dzieci? Państwo, które bierze pod swoje skrzydła tego rodzaju „produkcję”? Miłość rodzicielska była i pozostanie podstawą tożsamości każdego człowieka, a jej brak jest przyczyną wszystkich prawie wynaturzeń natury ludzkiej”.

Rodzice dziecka poczętego metodą in vitro uznali te słowa za obraźliwe. Złożyli pozew przeciwko autorowi, a fragment ostatecznie usunięto z podręcznika.

Proces, który miał uciszyć pytania o naturę życia

Sprawa trafiła do Sądu Okręgowego w Krakowie i toczyła się nieprzerwanie od 2023 r. Widzimy w niej coś więcej niż zwykły spór prawny – to była próba wyciszenia głosu, który odważył się postawić fundamentalne pytania o to, czym jest ludzkie życie i jaka jest rola rodziny w jego przekazywaniu. Ten proces wpisuje się w szersze zjawisko: w wysiłki, by z przestrzeni publicznej usunąć refleksję nad moralnymi konsekwencjami technik rozrodu oderwanych od naturalnego porządku.

Wyrok, który oddaje sprawiedliwość

9 grudnia 2025 r. sąd wydał decyzję: zarzuty wobec prof. Roszkowskiego są bezpodstawne.

O sprawie poinformował pełnomocnik Profesora, mec. Krzysztof Wąsowski:

„Być może niektórzy z Państwa pamiętają, jak było głośno w związku z wystąpieniem na drogę sądową przeciwko mojemu Mandantowi – panu prof. Wojciechowi Roszkowskiemu – za treści w słynnym jego podręczniku „Historia i Teraźniejszość”. Pan Profesor został pozwany za rzekome obrażanie dzieci poczętych tzw. metodą in vitro”.

I dalej:

„Sprawa toczyła się przed krakowskim Sądem Okręgowym (…), który teraz „po cichu” – na posiedzeniu niejawnym – wydał wyrok… całkowicie oczyszczający pana profesora Wojciecha Roszkowskiego”.

To ważny moment nie tylko dla samego profesora, ale również dla wszystkich, którzy bronią prawa do wolnego, odpowiedzialnego głosu w debacie o ludzkim życiu i rodzinie.

Nie pierwszy atak na prawdę o rodzinie

Był to kolejny z wielu ataków na podręcznik prof. Roszkowskiego. Wcześniej, w październiku 2024 r., minister Barbara Nowacka mówiła o publikacji:

„Pamiętacie, co oni robili? Oni uczyli kłamstwa. Przypomnijcie sobie, że do szkół wprowadzili taki przedmiot Historia i Teraźniejszość. Tam kłamstwo było na każdej stronie podręcznika. (…) Oni uczyli tam, jak kłamać i manipulować”.

Słowa te pokazują, jak mocno środowiska lewicowe próbowały delegitymizować każdy przekaz stojący na straży tradycyjnego modelu rodziny i nienaruszalnej godności osoby ludzkiej od poczęcia.

jb
Źródło: wpolityce.pl, opoka.org.pl

Artykuł Prof. Roszkowski oczyszczony z zarzutów pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Śledztwo w sprawie aborcji przeprowadzonej przez Gizelę Jagielską zostało umorzone. Dziecko nie żyje, a prokuratura stwierdza, że „nie ma znamion czynu zabronionego”. Jednocześnie to Grzegorz Braun, który próbował reagować, broniąc życia nienarodzonego dziecka – wciąż ma prowadzone wobec siebie postępowanie. Jak to możliwe?

Rzeczniczka Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu, prok. Karolina Stocka-Mycek, poinformowała, że „śledztwo w sprawie przeprowadzenia w oleśnickim szpitalu aborcji z naruszeniem prawa przez lekarkę Gizelę Jagielską zostało umorzone”.

Postępowanie dotyczyło zdarzenia z 29 października 2024 r., kiedy w Powiatowym Zespole Szpitali w Oleśnicy dokonano „indukcji asystolii płodu” – procedury polegającej na wbiciu igły w serce dziecka i podaniu chlorku potasu. Według prokuratury działania lekarki „nie miały znamion czynu zabronionego”. To właśnie w tej sprawie – po doniesieniach medialnych – rozpoczęto śledztwo na początku roku.

Umorzenie śledztwa w sprawie przerwania ciąży przez lekarza Powiatowego Zespołu Szpitali w Oleśnicy
https://t.co/D0Z9XadjjZ

— Prokuratura Okręgowa we Wrocławiu (@Prok_Okreg_WRO)
December 10, 2025

Braun próbował zatrzymać lekarkę

16 kwietnia europoseł Grzegorz Braun, reagując na medialne relacje dotyczące bestialskiej aborcji, pojawił się w szpitalu i jak sam mówił – próbował dokonać „zatrzymania obywatelskiego” lekarki.
Jagielska relacjonowała później, że Braun „wtargnął do działu administracyjnego, zagrodził jej drogę i zamknął w pomieszczeniu administracyjnym”.
Dziś to jednak nie sprawa aborcji i zabicia dziecka jest przedmiotem dalszych czynności, lecz postępowanie przeciw Braunowi, w którym po uchyleniu immunitetu, może usłyszeć zarzuty. Prokuratura ocenia, że zarzuty mają dotyczyć m.in.: bezprawnego pozbawienia wolności lekarki, naruszenia jej nietykalności cielesnej („popychanie i przytrzymywanie rękoma”), znieważenia słownego, pomówienia jej o działania podważające zaufanie do zawodu lekarza.
W śledztwie postawiono już zarzuty działaczce Konfederacji Korony Polskiej, Marcie Cz., która – według prokuratury – uniemożliwiła lekarce opuszczenie gabinetu podczas próby „zatrzymania obywatelskiego”.

Jagielska traci pracę, ale nie z własnej woli

Jagielska opublikowała nagranie, w którym przyznała:

„Nie jest to moja decyzja, bo gdyby była moja, to kontynuowałabym to, co robię.”

Szpital nie przedłużył kontraktu ani z nią, ani z jej mężem – kierownikiem oddziału.
Jagielska zapewnia, że od 1 stycznia planuje rozpocząć pracę w innym szpitalu, gdzie będzie mogła spokojnie kontynuować swoją „praktykę medyczną” – jakby zabijanie niewinnych dzieci było zwykłym, rutynowym obowiązkiem zawodowym.
Jagielska w swoich publicznych wypowiedziach traktuje śmierć dziecka w łonie matki jak zwykły zabieg, jakby nie była to ludzka istota, a jedynie procedura do wykonania. Jej chłodne, bezrefleksyjne słowa i nagrania pokazują brak skrupułów i całkowite oderwanie od rzeczywistości, od moralnej prawdy: to przecież żywe, niewinne dziecko, które zasługuje na ochronę.

https://twitter.com/MrJohnBingham/status/1912890275308978526

Kiedy prawo przestaje chronić najsłabszych

To, co się wydarzyło w Oleśnicy, uderza w samo serce podstawowej prawdy o człowieku: życie dziecka w łonie matki jest święte, nienaruszalne i niepodważalne.
Gdy słyszymy, że śledztwo po przerwaniu życia małego, całkowicie zależnego człowieka zostaje umorzone, a jednocześnie to osoba reagująca ma odpowiadać przed sądem, rodzi się pytanie o moralny fundament naszego państwa.
Nie możemy przyzwyczajać się do świata, w którym „indukcja asystolii płodu” staje się suchym terminem, pozbawionym świadomości, że chodzi o serce dziecka. Nie możemy milczeć, gdy prawo przestaje widzieć człowieka tam, gdzie on naprawdę jest – w łonie matki, żywy, obecny, czekający na narodziny. Każde takie życie jest powierzone naszej trosce i ochronie.

jb

Źródło: wroclaw.tvp.pl/ wpolsce24.tv

Artykuł Umorzone śledztwo Jagielskiej po śmierci dziecka w 9. miesiącu pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Szpital Powiatowy w Oleśnicy – jedna z najważniejszych placówek ginekologiczno-położniczych regionu – nie przedłużył umowy z Gizelą Jagielską, lekarką kojarzoną z najbardziej dramatycznymi aborcjami ostatnich lat. To sama Jagielska poinformowała media, że to szpital zrezygnował ze współpracy. Placówka nie ujawniła powodów decyzji, co rodzi pytania o przyszły kierunek oddziału i o to, czy nie pojawią się w nim inni lekarze o podobnych poglądach.

Gizela Jagielska stała się postacią rozpoznawalną przede wszystkim za sprawą późnych aborcji, które wykonywała. W efekcie – w kwietniu 2025 roku – do prokuratury trafiło zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa (zgodnie z art. 152 Kodeksu karnego). Jednak prokuratura umorzyła postępowanie, uznając, że przeprowadzone aborcje nie wykazały znamion czynu zabronionego.

Pół roku temu Gizela Jagielska odeszła ze stanowiska wicedyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali w Oleśnicy. Z końcem grudnia wraz z nią straci pracę jej mąż, Łukasz Jagielski, ordynator oddziału położniczo-ginekologicznego.

Jak przyznawała Jagielska w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, małżeństwo przygotowało oferty przedłużenia kontraktów, ale ich zastępcy złożyli własne propozycje dyrekcji.

„Z premedytacją wysadzili nas w ten sposób ze stanowisk. (…) Osoby, które wszystkiego nauczyliśmy, przejęły to, co praktycznie od zera tworzyliśmy przez 10 lat. Sama czegoś takiego nigdy bym nie zrobiła” – mówiła lekarka.

Jagielska zapewnia, że od 1 stycznia planuje rozpocząć pracę w innym szpitalu, gdzie będzie mogła kontynuować swoją praktykę medyczną. Odejście Jagielskich nie oznacza zakończenia budzących głębokie zastrzeżenia moralne praktyk w Oleśnicy. Wręcz przeciwnie: kadra, którą sami wychowali i przeszkolili, wciąż pozostaje w szpitalu, co będzie skutkować kontynuacją aborcji.

Dla Jagielskiej i jej męża rozpoczęcie pracy w nowej placówce może oznaczać dalsze rozwijanie kariery, co znów może wiązać się z kolejnymi wyzwaniami etycznymi i medialnymi. Nie rozwiązuje problemu fundamentalnego – ochrony życia najmniejszych, najbardziej bezbronnych pacjentów.

Każde życie jest darem – delikatnym, niepowtarzalnym i świętym. Każda decyzja w szpitalu, każdy zabieg, każda chwila spędzona przy pacjencie mają realny wpływ na ten dar. Dlatego tak bardzo potrzebne jest, aby w każdej placówce medycznej szanowano wartości życia i godności człowieka, od pierwszych chwil istnienia aż do naturalnego końca.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Szpital w Oleśnicy kończy współpracę z Jagielską pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Główny Urząd Statystyczny opublikował w listopadzie nową symulację demograficzną do roku 2060, która znacząco różni się od prognoz przedstawionych zaledwie dwa lata wcześniej. Najważniejszy wniosek jest prosty i niepokojący. W Polsce rodzi się znacznie mniej dzieci niż przewidywano, jednocześnie wydłuża się przeciętna długość życia.

W przygotowanych przez GUS wariantach uwzględniono różne kombinacje niskiej lub nieco wyższej dzietności oraz dalszego wydłużania życia. Analizy wskazują, że najbardziej prawdopodobna dziś jest sytuacja, w której dzietność utrzyma się na niskim poziomie około jednego dziecka na kobietę, a długość życia będzie dalej rosnąć. To połączenie oznacza dla Polski szybsze niż wcześniej przewidywano kurczenie się populacji i gwałtowne starzenie społeczeństwa.

Dzietność spada szybciej, niż pozwala to wyjaśnić statystyczny błąd

Choć GUS w swoich analizach przedstawia kilka scenariuszy, eksperci podkreślają, że najbardziej prawdopodobny jest ten, w którym dzietność pozostaje bardzo niska, na poziomie około jednego dziecka na kobietę. Tendencja spadkowa jest wyraźna i trwała. W 2017 roku w Polsce urodziło się ponad 400 tys. dzieci, w 2020 roku liczba ta spadła do 355 tys., w 2022 roku wyniosła 305 tys., a w 2024 roku tylko 252 tys. Prognoza na 2025 rok przewiduje mniej niż 230 tys. urodzeń. Nawet po uwzględnieniu nieujętych w statystykach emigrantek ogólny spadek pozostaje jednoznaczny.

Polska się kurczy

Znaczący spadek liczby urodzeń oznacza, że populacja Polski zacznie maleć szybciej, niż przewidywały to wcześniejsze analizy. Według obecnych symulacji liczba mieszkańców może spaść poniżej 35 milionów jeszcze przed 2035 rokiem. Około połowy stulecia zbliży się do 30 milionów, a w roku 2060 wyniesie mniej niż 28 milionów. Jednocześnie struktura wieku zmieni się w sposób, jakiego w historii Polski jeszcze nie obserwowano. Już teraz liczba osób w wieku dziewięćdziesięciu lat przewyższa liczbę noworodków. W perspektywie kilkudziesięciu lat udział osób starszych będzie tak wysoki, że dzieci i młodzież staną się jedną z najmniej licznych grup w całym społeczeństwie.

Decyzja o rodzicielstwie stała się projektem, a nie oczywistością

Demografowie zwracają uwagę, że spadek liczby urodzeń nie wynika wyłącznie z sytuacji ekonomicznej. Coraz wyraźniej widać zmianę kulturową. Dziecko przestało być naturalnym etapem życia i stało się jednym z wielu możliwych projektów, o który trzeba konkurować z pracą, hobby i indywidualną wolnością. Wiele kobiet deklaruje chęć posiadania potomstwa, ale często ogranicza się do jednego dziecka, ponieważ łączy to z ogromnym kosztem emocjonalnym, czasowym i finansowym. Współczesne rodzicielstwo odbywa się w warunkach wyższych oczekiwań i większej presji niż kilkadziesiąt lat temu.

Potrzebne jest wsparcie realne, a nie jednorazowe

Eksperci zgodnie podkreślają, że współczesna polityka prorodzinna musi iść w stronę rozwiązań systemowych, które odciążą rodzinę, a nie tylko ją dofinansują. Najważniejsze są stabilność mieszkaniowa i zawodowa, dostępność żłobków i przedszkoli, elastyczność pracy, a także wsparcie psychologiczne i społeczne dla młodych rodziców. Narodzin dziecka nie da się „zachęcić” wyłącznie dodatkowymi transferami, jeśli codzienność rodziny pozostaje zbyt trudna i nieprzewidywalna.

Mówiąc krótko, Polska stoi przed wyzwaniem wielowarstwowym. Liczby GUS to alarm. To nie tylko problem demografów i ekonomistów. To kwestia kształtu naszej codzienności, sposobu opieki nad starszymi, organizacji rynku pracy i przyszłości edukacji. Im szybciej podejmiemy trafne i skoordynowane działania, tym większa szansa, że negatywne konsekwencje spadku urodzeń będą możliwe do złagodzenia.

jb
Źródło: forsal.pl

Artykuł GUS ujawnia: w 2060 roku będzie nas mniej niż 28 mln pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Stany Zjednoczone szykują finansowy „prezent na start” dla najmłodszych obywateli. W ramach programu „Konta Trumpa” każde dziecko urodzone w latach 2025–2028 ma otrzymać 1000 dolarów na specjalne konto inwestycyjne, z dostępem do pieniędzy po ukończeniu 18 lat.

Zgodnie z przedstawionymi założeniami, każde dziecko będące obywatelem USA, urodzone między styczniem 2025 r. a końcem 2028 r., otrzyma od państwa 1000 dolarów. Pieniądze trafią na indywidualne konto inwestycyjne, prowadzone przez Departament Skarbu USA. Dostęp do środków będzie możliwy dopiero po ukończeniu przez dziecko 18 lat.

Władze zapowiadają, że program ruszy w 2026 r. i ma stanowić narzędzie budowania stabilniejszego startu finansowego dla młodego pokolenia. Jego konstrukcja przypomina model tzw. „child trust accounts”, ale na skalę znacznie bardziej ambitniejszą.

Ogromna darowizna od Michaela i Susan Dell

Równolegle do programu federalnego ogłoszono dużą inicjatywę filantropijną. Miliarder Michael Dell i jego żona Susan zapowiedzieli przekazanie 6,25 miliarda dolarów na konta dla 25 milionów dzieci poniżej 11. roku życia, które nie spełniają kryteriów rządowego programu. Każde z tych dzieci ma otrzymać 250 dolarów.

Michael Dell, założyciel i szef koncernu Dell Technologies, według indeksu Bloomberga jest 11. najbogatszym człowiekiem na świecie, a jego majątek szacowany jest na 148 mld dolarów. Skala darowizny – jedna z największych w historii prywatnej filantropii w USA – od razu przyciągnęła uwagę światowych mediów.

Trump: „Jeden z najbardziej hojnych gestów w historii Ameryki”

Prezydent Donald Trump, komentując działania Dellów podczas wystąpienia w Białym Domu, podkreślił ich wyjątkową skalę. Jak zaznaczył:

„To naprawdę jeden z najbardziej hojnych gestów w historii Ameryki” – powiedział.

Trump wezwał przy tym innych przedsiębiorców i filantropów do angażowania się w podobne inicjatywy wspierające dzieci i rodziny w USA.

Cel programu: „silniejszy finansowy start” i „nowa era kapitalizmu”

Według administracji program ma dać dzieciom „silniejszy finansowy start”, pomagając im wejść w dorosłość z pierwszym realnym kapitałem. Sekretarz skarbu Scott Bessent określił projekt jako fundamentalną zmianę podejścia do budowania finansowej przyszłości najmłodszych Amerykanów.

Bessent stwierdził, że inicjatywa zapoczątkuje w USA „nową erę kapitalizmu”, w której inwestowanie ma stać się standardem już od pierwszych miesięcy życia dziecka.

Nowy rozdział w amerykańskiej polityce rodzinnej

Jeśli program zostanie wdrożony zgodnie z zapowiedziami, będzie jednym z najgłośniejszych i najbardziej odważnych projektów socjalno-inwestycyjnych ostatnich dekad w USA. Połączenie wsparcia publicznego i prywatnej filantropii tworzy model, który ma szansę zmienić sposób myślenia o finansowej przyszłości milionów dzieci.

Stany Zjednoczone chcą zbudować system, w którym każdy młody obywatel startuje w dorosłość z minimalnym, ale realnym kapitałem – i możliwością jego pomnażania przez lata.

Czy w Polsce, mimo rozbudowanej polityki prorodzinnej, nie brakuje właśnie elementu, który budowałby długoterminowy kapitał dla przyszłych dorosłych? Program inwestycyjny startujący od narodzin mógłby stać się wartościowym uzupełnieniem obecnych świadczeń – nie jako ich zastępstwo, lecz jako sposób na zapewnienie dzieciom realnego finansowego fundamentu w czasach, gdy koszty edukacji i wejścia w dorosłość rosną szybciej niż kiedykolwiek.

jb
Źródło: rmf24.pl

Artykuł USA uruchamia program „Konta Trumpa” dla najmłodszych pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Najnowsze badania naukowe ponownie kierują uwagę opinii publicznej na dramatyczny wymiar aborcji – nie tylko jako zabójstwa dziecka, ale także jako doświadczenia niosącego głęboki ciężar psychiczny dla wielu kobiet. Duża część kobiet, które dokonały aborcji, mierzy się z bolesnymi emocjami nawet kilkadziesiąt lat.

W jesiennym numerze czasopisma International Journal of Women’s Health Care ukazała się analiza autorstwa dr. Paula Sullinsa z Instytutu Ruth oraz Catholic University of America. Jej wnioski są jednoznaczne: duża część kobiet, które dokonały aborcji, mierzy się z bolesnymi emocjami nawet kilkadziesiąt lat.

Badanie obejmujące lata ludzkich doświadczeń

W odróżnieniu od wcześniejszych analiz, tym razem skoncentrowano się wyłącznie na kobietach w wieku 41–45 lat. Oznacza to, że od momentu ich aborcji średnio minęło już około dwudziestu lat – okres wystarczająco długi, by dostrzec trwałe skutki decyzji podejmowanych w młodości.

Dr Sullins wykorzystał dane z reprezentatywnej ankiety internetowej obejmującej tysiąc kobiet z całych Stanów Zjednoczonych. Jak wskazał, ponad 22% uczestniczek ma za sobą doświadczenie aborcji – odsetek zgodny z wcześniejszymi badaniami populacyjnymi.

Statystyka, za którą kryją się ludzkie historie

Wyniki nie pozostawiają wątpliwości. Aż 37% kobiet po aborcji mówi o „wysokim” lub „bardzo wysokim” poziomie negatywnych emocji związanych z jej dokonaniem. Co więcej, prawie połowa doświadczyła poważnego stresu psychicznego w przynajmniej jednym z kluczowych obszarów zdrowia emocjonalnego. Łącznie 24,1% respondentek deklaruje wyraźne symptomy długotrwałego stresu poaborcyjnego.

Najwyższe wskaźniki stresu odnotowano u kobiet rasy białej, z wyższym wykształceniem oraz mieszkających w północno-wschodniej części USA. Wynika z tego jasno, że konsekwencje psychiczne aborcji nie dotyczą wyłącznie środowisk szczególnie narażonych na trudności – dotykają różnych grup społecznych.

Uczucia, o których rzadko się mówi

Zwolennicy legalnej aborcji zazwyczaj podkreślają, że kobiety odczuwają po niej ulgę, a trudności psychiczne mają być rzekomo rzadkie. Tymczasem coraz więcej rzetelnych badań obala ten mit. Emocjonalne reperkusje pojawiają się u znacznej części kobiet, nierzadko po wielu latach, kiedy doświadczenia życiowe lub dojrzalsza refleksja skłaniają do powrotu pamięcią do tamtej decyzji.

W świetle tych danych szczególnie bolesny jest fakt, że kliniki aborcyjne nie przekazują kobietom pełnej informacji o możliwych długotrwałych skutkach psychicznych. A przecież – zgodnie z rozumieniem godności osoby – każda kobieta ma prawo do prawdy i do pełnej troski o swoje zdrowie, zarówno fizyczne, jak i duchowe.

Potrzeba większej odpowiedzialności i wsparcia

Badacze apelują o dalsze analizy, aby jeszcze lepiej zrozumieć przyczyny tych długotrwałych trudności. Jednak już dziś wiadomo, że aborcja nie jest rozwiązaniem „bez konsekwencji”. Zbyt wiele kobiet nosi w sercu ciężar, z którym pozostają same – często bez wsparcia, bez przestrzeni do rozmowy, bez świadomości, że ich ból jest realny i nie powinien być bagatelizowany.

Dla środowisk pro-life jest to jasny sygnał do działania: trzeba z jeszcze większą empatią i odwagą mówić prawdę o aborcji, a jednocześnie otaczać kobiety czułą, mądrą i odpowiedzialną pomocą. Obrona nienarodzonego ludzkiego życia zawsze idzie bowiem w parze z troską o matkę – jej sumienie, jej serce i jej przyszłość.

Źródło: LifeNews.com

Artykuł Coraz więcej dowodów na długotrwałe skutki emocjonalne aborcji pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

20 listopada 2025 roku Departament Stanu USA ogłosił decyzję, która natychmiast wywołała poruszenie w środowiskach dyplomatycznych, organizacjach praw człowieka oraz ruchu pro-life na całym świecie. Po raz pierwszy w historii tego kraju amerykańskie placówki dyplomatyczne otrzymały wytyczne nakazujące traktować aborcję jako naruszenie praw człowieka.

Nie jest to symboliczny gest ani deklaracja bez konsekwencji. Dokument precyzyjnie instruuje dyplomatów, jak zbierać dane, jak raportować i jak oceniać działania rządów, które finansują aborcję z pieniędzy podatników. To moment przełomowy – moralna jasność w miejscu, gdzie przez dekady panowała kalkulacja i ideologiczna mgła.

Co nakazuje nowa instrukcja Departamentu Stanu?

Okólnik wysłany do ambasad i konsulatów zawiera szczegółowe polecenia dotyczące dokumentowania praktyk aborcyjnych w państwach goszczących. Dyplomaci mają:

• prowadzić badania terenowe oraz wywiady,
• ustalać czy i w jaki sposób rządy finansują aborcję lub środki poronne z pieniędzy podatników,
• szacować roczną liczbę aborcji,
• włączać te dane do corocznych raportów o prawach człowieka, przygotowywanych przez USA.

Wytyczne obejmują także dodatkowe obszary uznane przez administrację za kwestie naruszeń praw człowieka, m.in. finansowanie zabiegów zmiany płci u nieletnich, część polityk DEI, regulacje mowy nienawiści oraz formy dyskryminacji w zatrudnieniu.

Tak szeroki zakres raportowania ma sprawić, że państwa deklarujące obronę praw człowieka będą musiały zmierzyć się z pytaniem o spójność własnej polityki – zwłaszcza jeśli jednocześnie finansują działania prowadzące do pozbawienia życia najsłabszych.

Mocne wsparcie obrońców życia i zdecydowany sprzeciw grup międzynarodowych

Środowiska pro-life określają decyzję jako przełom, podkreślając, że prawo do życia zostaje wreszcie umieszczone w centrum debaty o prawach człowieka. Zwracają uwagę, że administracja prezydenta Donalda Trumpa oraz sekretarz stanu Marco Rubio wzmacniają głos tych, którzy od lat zabiegają o zauważenie losu nienarodzonych w polityce międzynarodowej.

Zapowiadana zmiana nie pozostaje jednak bez krytyki. Znane organizacje praw człowieka – takie jak Human Rights Watch czy Amnesty International – oceniają ją jako „upolitycznianie” tematów związanych z prawami człowieka oraz wyraz niechęci wobec środowisk LGBTQ+.

Decyzja o wielkim znaczeniu

Ta decyzja jest dla obrońców życia sygnałem budującym. Po latach, w których kolejne rządy USA unikały tematu aborcji w raportach praw człowieka, kierunek został odwrócony.

W praktyce może to oznaczać większą presję dyplomatyczną na kraje finansujące aborcję, możliwe konsekwencje w zakresie współpracy i pomocy międzynarodowej, a także uwidocznienie skali aborcji również w państwach europejskich, gdzie liczby sięgają setek tysięcy przypadków rocznie.

To narzędzie „miękkiej siły”, ale potencjalnie bardzo skuteczne – szczególnie wobec państw, które odwołują się do języka praw człowieka, a jednocześnie nie podejmują realnych działań w obronie życia nienarodzonych.

Dlaczego ta decyzja jest ważna?

W czasach, gdy definicje praw człowieka często dopasowuje się do interesów politycznych lub ideologicznych, jasne wskazanie, że życie dziecka w fazie prenatalnej zasługuje na ochronę, zmienia reguły rozmowy. To sygnał, że nie można dalej pomijać kwestii aborcji w globalnych raportach o prawach człowieka. Nie można traktować jej jak zabiegu pozbawionego konsekwencji moralnych. To także przypomnienie, że w centrum tej debaty stoją konkretne osoby – dzieci, ich matki, rodziny.

jb
Źródło: pl.aleteia.org

Artykuł USA: Aborcja oficjalnie uznana za naruszenie praw człowieka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Zapraszamy serdecznie na IX edycję międzynarodowych konferencji naukowych „Profilaktyka zaburzeń zdrowia prokreacyjnego”, które odbędą się 6 grudnia 2025 (sobota) na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w Auli im. Jana Pawła II, Kampus Dewajtis.

Tegorocznym tematem przewodnim jest: Zdrowie prokreacyjne wieku rozwojowego – zagrożenia i profilaktyka.

W tym roku sympozjum jest poświęcone zdrowiu młodego pokolenia; jak je kształtować jeszcze przed przyjściem na świat – prenatalnie? Co może sprzyjać profilaktyce chorób i problemów zwłaszcza przyszłej prokreacji? Jak zdrowo wychowywać młodych, czego unikać i kiedy podejmować diagnostykę lub terapię? Jakie zadania stoją wobec kadry medycznej oraz Nauczycieli naturalnego planowania rodziny by twórczo, wspólnie budować i integrować środowisko zaangażowane w troskę o zdrowie prokreacyjne młodych ludzi? Być może to będzie wstępem do kolejnych spotkań w tej tematyce. Wydarzenie ma wymiar międzynarodowy bowiem będziemy gościć eksperta w zakresie endometriozy dr. Annę Stępniewską z Werony oraz prof. dr. hab. n. med. Roka Čivljaka, Prezydenta Europejskiego Stowarzyszenia Lekarzy Katolickich.

To także okazja do świętowania jubileuszu 35-lecia Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Naturalnego Planowania Rodziny (PSNNPR).

Wyjątkowa atmosfera, wysoki poziom merytoryczny i etyczny, międzypokoleniowa akademicka przestrzeń wymiany wiedzy oraz troska o kształcenia w trosce o życie, zdrowie i godność każdej osoby.

Serdecznie zapraszamy studentów zwłaszcza kierunków medycznych, pedagogicznych i psychologicznych, położne, pielęgniarki, nauczycieli oraz lekarzy i wszystkich zainteresowanych tą tematyką.

Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka jest partnerem tego wyjątkowego wydarzenia.

Więcej informacji i zapisy www.psnnpr.com/konferencja2025

Artykuł Konferencja „Profilaktyka zaburzeń zdrowia prokreacyjnego” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W nadchodzące niedziele Adwentu Telewizja Trwam ponownie pochyli się nad tematem szczególnie trudnym i delikatnym – doświadczeniem rodzin, które straciły dziecko na wczesnym etapie życia. Cykl rozważań, będący inicjatywą Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, poprowadzi dr Piotr Guzdek, famililog.

Jak podkreśla dr Piotr Guzdek, tegoroczne spotkania adresowane są przede wszystkim do rodziców, którzy zetknęli się z dramatem poronienia, martwego urodzenia bądź ciąży pozamacicznej.

„W niedziele tegorocznego Adwentu pragniemy w sposób szczególny towarzyszyć rodzinom doświadczającym śmierci dziecka na skutek poronienia samoistnego, martwego urodzenia i ciąży pozamacicznej. Kierujemy się przesłaniem nadziei Roku Jubileuszowego, które w kontekście śmierci wczesno prenatalnej dziecka chcemy wyrazić zawołaniem – ‘Odeszły, aby żyć wiecznie…’, otwierającym perspektywę nadziei na szczęśliwe życie wieczne zmarłych dzieci”

– zaznacza prelegent.

Adwentowe refleksje mają nie tylko wspierać osieroconych rodziców, ale również uwrażliwiać wszystkich odbiorców na wartość kruchości i daru ludzkiego życia. To spojrzenie ma stać się duchowym przygotowaniem do świąt Bożego Narodzenia – czasu, w którym cały chrześcijański świat pochyla się nad tajemnicą narodzin Jezusa.

Czas radości i czas bólu

Okres Bożego Narodzenia, choć dla wielu jest czasem radości, dla rodzin po stracie dziecka bywa szczególnie bolesny. Dr Piotr Guzdek zwraca uwagę, że świąteczne symbole mogą wzmagać poczucie pustki i tęsknoty. Jak podkreśla:

„Okres Świąt Narodzenia Pańskiego, koncentrujący naszą uwagę na kołysce nowo narodzonego dziecka, jest niezwykle trudnym czasem żałoby dla rodzin, które – podobnie jak święta Rodzina – oczekiwały narodzin dziecka, ale doświadczyły jego utraty w okresie prenatalnym. Pragniemy te rodziny zauważyć, uwrażliwić wspólnoty parafialne na ich cierpienie oraz naświetlić je z perspektywy biblijno-teologicznej i antropologiczno-etycznej.”

Tematy kolejnych adwentowych spotkań

Rozważania będą emitowane w Telewizji Trwam o godz. 11.40 przez cztery kolejne niedziele Adwentu. Każde spotkanie poświęcone zostanie innemu wymiarowi przeżywania żałoby po dziecku utraconym przed urodzeniem:

• 30 listopada – Ewangeliczne dzieciństwo Jezusa jako przypomnienie o godności życia prenatalnego.
• 7 grudnia – Wiara wystawiona na próbę po utracie dziecka.
• 14 grudnia – Śmierć prenatalna a błędnie interpretowana idea tzw. grzechów międzypokoleniowych.
• 21 grudnia – Rodzinny pogrzeb dziecka zmarłego w okresie prenatalnym – sens, duchowość i praktyka.

W jednym z rozważań dr Piotr Guzdek odnosi się do częstej obawy rodziców, że śmierć dziecka jest karą za winy przodków. Odpowiada stanowczo:

„Choć istnieją społeczne struktury zła sprzyjające popełnianiu grzechów, to jednak nie możemy mówić o grzechach międzypokoleniowych dotyczących rodzin. Bóg nie karze nas za winy naszych przodków. Każda wina moralna ma charakter osobisty i nie podlega dziedziczeniu, każda osoba indywidualnie ponosi odpowiedzialność za zaciągniętą winę moralną wyrządzonym złem lub zaniedbanym dobrem. Przy czym ekspiacja również wspólnotowa za grzechy, zwłaszcza te popełnione przeciwko życiu człowieka, jest oczywiście bardzo potrzebna, aby przepraszać Pana Boga za zło. Jednocześnie też nigdy śmierć dziecka, niezależnie na jakim etapie życia nastąpiła, nie może być postrzegana jako następstwo ‘grzechów międzypokoleniowych’.”

Nawiązując do tych słów, prelegent podkreśla, że choć modlitwa przebłagalna za zło popełnione wobec życia ma sens i wartość, nie wolno jej łączyć z cierpieniem rodzin, które utraciły dziecko, ponieważ takie interpretacje niesłusznie obciążają rodziców i fałszują obraz Boga.

Ostatnia niedziela Adwentu: o godności pożegnania

Kulminacją cyklu będzie temat rodzinnych pogrzebów dzieci zmarłych w okresie prenatalnym. Dr Piotr Guzdek jest autorem „Kompendium pastoralnego o rodzinnym pogrzebie dziecka martwo urodzonego i towarzyszeniu w żałobie”, dokumentu opracowanego dla Konferencji Episkopatu Polski. Od lat angażuje się także w organizację godnych pochówków dzieci martwo urodzonych, współdziałając z Polskim Stowarzyszeniem Obrońców Życia Człowieka.

jb
Źródło: Nasz Dziennik

Artykuł „Odeszły, aby żyć wiecznie…” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Rekolekcje „Odeszły, aby żyć wiecznie… Rozważania adwentowe dla rodzin dzieci utraconych” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Podczas środowej audiencji generalnej w Watykanie papież Leon XIV skierował do Polaków jedno z najbardziej jednoznacznych i poruszających apeli od początku swojego pontyfikatu – „Niech w waszych rodzinach nie zabraknie odwagi do podejmowania decyzji o macierzyństwie i ojcostwie” – mówił.

Papież zwrócił uwagę, że współczesny świat często zmaga się z kryzysem zaufania do życia. W tym kontekście odwaga rodziców, gotowych przyjąć nowe życie, jest nie tylko aktem osobistej odpowiedzialności, ale także fundamentem zdrowego społeczeństwa.

„Nie lękajcie się przyjmować i bronić każdego poczętego dziecka – głoście i służcie Ewangelii życia”

– podkreślił Leon XIV.

Miłość i troska jako podstawy życia

Ojciec Święty przypomniał również, że życie jest darem, który należy otaczać troską i miłością.

„Bóg jest ‘miłującym życie’, dlatego zawsze otaczajcie je troską i miłością. Wszystkim wam błogosławię!”

– mówił.

To przesłanie, choć skierowane do Polaków, niesie uniwersalną prawdę: w obliczu niepewności i wyzwań współczesnego świata rodzicielstwo wymaga odwagi, ale przynosi także największą radość i sens życia.

Znaczenie przesłania w dzisiejszych czasach

Apel Leona XIV przychodzi w momencie, gdy wiele państw, w tym Polska, zmaga się z wyzwaniami demograficznymi i społecznymi. Spadająca liczba urodzeń oraz narastający strach przed odpowiedzialnością sprawiają, że każde wezwanie do odwagi w podejmowaniu decyzji o rodzicielstwie jest wyjątkowo istotne.

Papież przypomniał, że odwaga w przyjmowaniu życia nie jest tylko wyborem jednostki – jest świadectwem wiary i nadziei, które buduje wspólnotę i społeczeństwo oparte na szacunku dla każdego człowieka.

jb
Źródło: vaticannews.va

Artykuł Papież Leon XIV apeluje do Polaków pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty zapowiedział, że rozmowy o aborcji ruszą dopiero na początku przyszłego roku. W wywiadzie dla PAP otwarcie przyznał, że rząd chce najpierw zająć się ustawą o związkach partnerskich i statusem tzw. osoby najbliższej. Dopiero po zakończeniu tych prac posłowie wrócą do kwestii aborcji.

Choć nadzwyczajna komisja ds. projektów aborcyjnych nie zebrała się od ponad roku, marszałek nie zamierza na razie interweniować. Podkreślił, że koalicja rządząca chce „dogadać się” w kwestii związków partnerskich, bo uzgodnienia w tej sprawie już zapadły i czekają na formalną realizację.

Chodzi o ustawę, która ma dać osobom żyjącym w związkach nieformalnych m.in.: dostęp do informacji medycznej, uregulowanie wspólności majątkowej, kwestie dziedziczenia i alimentów, prawo do wspólnego mieszkania.

Według Czarzastego projekt trafi do Sejmu do końca roku – tak wynika z rozmów z minister Katarzyną Kotulą i ministrem Maciejem Berkiem.

Cztery projekty aborcyjne czekają w kolejce

Gdy Komisja ostatni raz spotkała się w lipcu ubiegłego roku, trafiły tam aż cztery skrajnie różne projekty:

Lewica: dekryminalizacja aborcji. Projekt już raz odrzucony – głosami PiS, Konfederacji i większości PSL. Mimo to Lewica złożyła go ponownie.

Lewica + KO: aborcja na życzenie do 12. Tygodnia. To najbardziej liberalna propozycja, oznaczająca dopuszczenie aborcji z dowolnego powodu.

Polska 2050 + PSL: powrót do kompromisu. Projekt przewiduje powrót do zasad obowiązujących przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 2020 r.

Tymczasem obecne przepisy pozwalają na aborcję jedynie:

• gdy zagrożone jest życie lub zdrowie kobiety,
• gdy ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego (do 12. tygodnia).

Po wyroku TK z 2021 r. usunięto możliwość aborcji z powodu ciężkich wad płodu, co wywołało masowe protesty.

Czy przesunięcie debaty to strategia, czy ucieczka?

Co naprawdę stoi za decyzją Czarzastego? Przesunięcie rozmów o aborcji na początek przyszłego roku rodzi pytania o motywacje stojące za decyzją marszałka Sejmu. Choć Włodzimierz Czarzasty przedstawia ją jako kwestę porządku legislacyjnego, polityczne kulisy mogą być bardziej złożone.

Aborcja pozostaje jednym z najgorętszych tematów polskiej polityki, a każda próba jej liberalizacji natychmiast wywołuje silne emocje. Odkładanie debaty może być więc chłodną kalkulacją, mającą uchronić koalicję przed wewnętrznymi napięciami. Czarzasty nie ukrywa też, że nie chce prowadzić dwóch światopoglądowych sporów jednocześnie – równoległe prace nad związkami partnerskimi i projektami aborcyjnymi mogłyby sparaliżować prace Sejmu. W tle jest również próba wyciszenia nastrojów społecznych. Już sama ustawa o związkach partnerskich wzbudza ożywioną dyskusję; dołożenie do niej tematu aborcji mogłoby tylko spotęgować protesty.

Życie nie jest punktem w harmonogramie

Trudno pozbyć się wrażenia, że kwestia aborcji bywa w Sejmie traktowana jak element układanki politycznej – przesuwany, zamrażany i wyciągany wtedy, gdy jest to wygodne. A przecież stawką nie są punkty w sondażach, lecz ludzkie życie.

Wobec prób powrotu do ustaw, które umożliwiałyby aborcję do 12. tygodnia „na życzenie”, a także ponownej dyskusji nad dekryminalizacją aborcji, konieczne jest przypomnienie, że każde dziecko – także chore, słabsze, jeszcze nienarodzone – ma niezbywalną godność, której państwo powinno strzec z najwyższą troską. W tym kontekście przyszłoroczne rozmowy nie mogą być jedynie politycznym targiem, lecz muszą stać się okazją do ochrony tych, którzy sami bronić się nie mogą.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Czarzasty odkłada debatę o aborcji. Najpierw związki partnerskie pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

ETPC nie unieważnił zakazu aborcji eugenicznej w Polsce. Uznał jedynie, że wyrok TK z 2020 r. został ogłoszony w chaotyczny i niejasny sposób. Sam zakaz aborcji nie został podważony – Trybunał przypomniał, że państwa mają prawo chronić życie nienarodzonych dzieci, bo Konwencja nie gwarantuje „prawa do aborcji”.

W polskim życiu publicznym od lat trwa pewien rytuał: każde orzeczenie zagranicznego trybunału staje się pretekstem do krajowej burzy, której temperatura rośnie proporcjonalnie do poziomu niezrozumienia treści wyroku. Wystarczył jeden komunikat prasowy, by część mediów ogłosiła, że w Strasburgu „obalono zakaz aborcji eugenicznej”. Prawda jest jednak zupełnie inna.

Europejski Trybunał Praw Człowieka nie zakwestionował zakazu aborcji eugenicznej w Polsce. Ani wprost, ani pośrednio. Zakwestionował jedynie sposób, w jaki ten zakaz został ogłoszony. To rozróżnienie jest kluczowe. I bardzo niewygodne dla tych środowisk, które od lat próbują wmówić Polakom, że Europa wymaga legalizacji aborcji. Nie wymaga – a ten wyrok to kolejny dowód.

Skąd wzięła się sprawa? Historia kobiety, chaosu i polityki

W 2020 roku – roku, który Polacy pamiętają zarówno ze względu na pandemię, jak i wielotysięczne protesty uliczne – Trybunał Konstytucyjny orzekł, że tzw. przesłanka eugeniczna jest niezgodna z Konstytucją. Innymi słowy, nie można odebrać życia dziecku tylko dlatego, że podejrzewa się u niego chorobę lub niepełnosprawność.

Wyrok ten, oparty na zasadzie ochrony ludzkiego życia od poczęcia, wciąż pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć polskiego systemu prawnego w ostatnich trzydziestu latach. Ale był jeden problem: został opublikowany dopiero trzy miesiące po jego wydaniu. W międzyczasie kobiety w cięży, lekarze, szpitale – wszyscy żyli w prawnym zawieszeniu, nie wiedząc, czy przepis obowiązuje już, czy dopiero będzie obowiązywał.

Właśnie z tego powodu skargę złożyła kobieta, która w chaosie informacyjnym zrezygnowała z aborcji w Polsce i wyjechała do Holandii, gdzie zabieg wykonano w prywatnej klinice. Jej skarga nie dotyczyła tego, czy Polska ma obowiązek zezwalać na aborcję. Dotyczyła tego, czy państwo działało w sposób przewidywalny i zgodny z prawem.

Co naprawdę powiedział Strasburg?

1. Aborcja nie jest prawem człowieka. Kto czekał na rewolucję, ten się nie doczekał. ETPC po raz kolejny potwierdził swoje dotychczasowe stanowisko: Europejska Konwencja Praw Człowieka nie gwarantuje prawa do aborcji. Ani jako wolności, ani jako roszczenia, ani jako uprawnienia.

2. Państwa mają pełną swobodę w regulowaniu ochrony życia nienarodzonego. Od Irlandii po Maltę, od Polski po Finlandię – każde państwo ma prawo ustalać zakres ochrony życia według własnych standardów. A więc: zakaz aborcji eugenicznej jest zgodny z europejskim prawem.
3. Problem tkwi w procedurze, nie w treści. ETPC uznał, że: wyrok TK z 2020 r. zapadł z udziałem sędziów, których wybór budził zastrzeżenia prawne, premier zwlekał z publikacją orzeczenia, co stworzyło niepewność prawną, ta niepewność wpłynęła na życie skarżącej i naruszyła jej prawo do prywatności (art. 8 EKPC).

Czego w tym wyroku zabrakło? Głosu dziecka

W całym orzeczeniu – chłodnym, prawniczym, technicznym – brak jednego elementu: refleksji, że w tej sprawie istniała jeszcze jedna osoba. Najmniejsza. Najbardziej bezbronna. Człowiek, który żył naprawdę, choć nie zdążył się bronić. Jego historia nie zmieściła się w aktach, choć to właśnie on był najbardziej dotknięty decyzją o aborcji. To przypomnienie dla nas, ludzi sumienia: każde orzeczenie dotykające kwestii aborcji ma zawsze drugiego bohatera, choć nigdy nie ma go na sali sądowej.

W Polsce nadal obowiązuje ochrona życia nienarodzonego dziecka i wyrok ETPC tego nie zmienia. Należy przypomnieć, że prawo do życia zasługuje na powagę państwa, a nie na jego bałagan.

jb
Źródło: dorzeczy.pl, Centrum Prawa Medycznego i Bioetyki Ordo Iuris

Artykuł ETPC nie obalił zakazu aborcji eugenicznej pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

2 grudnia w Parlamencie Europejskim odbędzie się wysłuchanie publiczne dotyczące Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej, która postuluje finansowanie wyjazdów na aborcję dla kobiet z krajów UE. Bruksela nazywa to „rozszerzeniem dostępu do świadczeń zdrowotnych”. Tylko czy rzeczywiście chodzi o zdrowie – czy raczej o sposób na obejście krajowych przepisów chroniących życie?

Komisja Europejska już 1 października spotkała się z autorami inicjatywy, co wskazuje, że nie traktuje jej wyłącznie jako teoretycznego postulatu. Po wysłuchaniu w PE będzie miała czas do 1 marca 2026 roku na podjęcie decyzji, czy i w jaki sposób realizować propozycję.

Proponowane rozwiązania mogą w praktyce ominąć polskie prawo chroniące życie. Jak zaznacza Jakub Bałtroszewicz z Fundacji „Jeden z nas”, ewentualne decyzje Unii mogłyby doprowadzić do sytuacji, w której:

„Polka, która będzie chciała dokonać aborcji, będzie mogła wyjechać do Niemiec, Francji czy Holandii i zrobić to na koszt podatnika europejskiego, czyli każdego z nas.”

To w gruncie rzeczy zapowiedź mechanizmu, w którym prawo obowiązujące w Polsce staje się jedynie zapisem w kodeksie, a faktyczne decyzje zapadają poza granicami państwa.

Nie chodzi więc wyłącznie o wymiar finansowy, choć także on jest istotny. Kluczowy jest problem znacznie głębszy: czy instytucje unijne mogą podejmować działania, które w praktyce unieważniają decyzje demokratycznie wybranego parlamentu krajowego?

Wysłuchanie, które może wyznaczyć kierunek

Samo wysłuchanie publiczne nie jest głosowaniem, ale w praktyce pełni rolę testu nastrojów politycznych. Komisja Europejska uważnie obserwuje przebieg takich wydarzeń – im silniejsze poparcie dla inicjatywy dostrzeże, tym śmielej będzie mogła podejmować dalsze działania.

Właśnie dlatego tak duże znaczenie ma aktywność europosłów z państw, w których prawo chroniące życie ma szczególne znaczenie. Od ich obecności i jednoznacznej postawy zależy, czy w debacie pojawi się wyraźny sprzeciw wobec wykorzystania unijnych środków do finansowania działań związanych z aborcją. Oczekuje się, że przedstawią oni stanowisko jasno pokazujące, iż środki europejskich podatników nie mogą być używane w sposób sprzeczny z wartościami wielu obywateli.

Trzeba również przypominać, że europosłowie nie pełnią roli biernych obserwatorów. Są reprezentantami społeczeństwa – także tych, dla których ochrona życia stanowi fundament porządku moralnego i prawnego. Właśnie w takich momentach ich głos ma realną wagę.

Mobilizacja obywateli

Coraz częściej pojawia się pytanie o granice integracji europejskiej i o to, czy finansowanie wyjazdów na aborcję można traktować jako formę wsparcia, czy raczej jako nacisk na państwa mające własne, odmienne regulacje. Dyskusja nie jest głośna w mainstreamowych mediach, dlatego w przestrzeni społecznej pojawiają się wezwania do większej aktywności obywateli.

Zachęcamy, by przypominać europosłom o wadze nadchodzącej debaty. Warto podkreślić, że potrzebna jest wyraźna reakcja – zarówno obecność na wysłuchaniu, jak i zajęcie jednoznacznego stanowiska. Masowe wysyłanie wiadomości do eurodeputowanych może pomóc unaocznić, iż Polacy są świadomi zbliżających się decyzji i oczekują od swoich reprezentantów realnego działania.

Tego rodzaju mobilizacja nie ma charakteru czysto symbolicznego. To forma nacisku, ale jednocześnie przypomnienie, że decyzje podejmowane w Brukseli wpływają bezpośrednio na porządek prawny i wartości, którymi kierują się państwa członkowskie – także Polska.

Polska nie traci swoich kompetencji wprost. Nikt nie każe nam zmieniać prawa. Jednak jeśli Unia zdecyduje się finansować aborcję poza granicami państw, w których obowiązują przepisy chroniące życie ludzkie, to w praktyce może dojść do ich obejścia. Zasada jest prosta: prawo, którego można łatwo uniknąć, przestaje działać. To właśnie budzi niepokój.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł UE testuje granice swoich kompetencji pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło, że jeszcze w tym roku szkolnym może zapaść decyzja o wprowadzeniu obowiązkowej edukacji zdrowotnej. Choć dla resortu to krok w stronę zwiększenia profilaktyki, wielu rodziców zadaje poważne pytania o charakter treści, granice wychowania i poszanowanie sumienia.

Dla rodzin, które pragną wychowywać dzieci w duchu własnych, zakorzenionych w wierze wartości, nie jest to jedynie kwestia kolejnego punktu w szkolnym planie. To sprawa fundamentalna – dotycząca tożsamości młodego człowieka, jego duchowego wzrastania oraz niezbywalnego prawa rodziców do wychowania, które gwarantuje Konstytucja.

30 proc. uczniów chodzi na zajęcia. To nie przypadek – rodzice świadomie bronią prawa do wychowania

Na edukację zdrowotną uczęszcza dziś około 920 tysięcy uczniów, czyli niecałe 30 proc. uprawnionych. MEN wskazuje wiele przyczyn niskiej frekwencji, ale milczy o najważniejszej: rodzice masowo wypisali dzieci, bo nie mają pewności, czy nowe treści będą zgodne z ich wartościami.

Niechęć do zajęć nie wynika z niechęci do troski o zdrowie. Problem pojawia się wtedy, gdy zdrowie staje się pretekstem do przekazywania treści: niezgodnych z antropologią chrześcijańską, budujących wizję człowieka oddzielonego od wiary i moralności, podważających rolę rodziny jako pierwszego i najważniejszego środowiska wychowawczego.

Rodzice są pierwszymi i najważniejszymi wychowawcami swoich dzieci. Właśnie to prawo – nie statystyki – powinno być punktem wyjścia dla każdej reformy edukacyjnej.

Co naprawdę ma znaleźć się w programie? Rodzice chcą przejrzystości, nie deklaracji

Słowa wiceminister, która winą za niską frekwencję obarcza „negatywną kampanię pewnych środowisk”, wielu rodziców odbiera jako uproszczenie. Argumentują, że ich decyzje nie wynikają z manipulacji czy polityki, lecz z autentycznej troski o wychowanie własnych dzieci, zwłaszcza po zamianie dotychczasowego WDŻ – przedmiotu mocno zakorzenionego w koncepcji rodziny – na edukację zdrowotną w nie do końca znanym kształcie.

Rodzice podkreślają, że program wprowadzony w pośpiechu, z niejasnymi treściami i bez realnej konsultacji, budzi naturalne pytania:

Jaki obraz człowieka będzie na tych zajęciach prezentowany? Czy uwzględni się wartości, które dla wielu rodzin – także katolickich – są fundamentem wychowania? Czy szkoła uszanuje prawo rodziców do decyzji zgodnych z sumieniem?

Wiceminister: edukacja zdrowotna jest potrzebna. Rodzice: potrzebna, ale przejrzysta

Wiceminister Piechna-Wieckiewicz mówi o konieczności obowiązkowego charakteru przedmiotu, by zapewnić „działania profilaktyczne docierające do każdego dziecka”.

To słowa ważne, bo profilaktyka – zarówno fizyczna, jak i psychiczna – to przestrzeń, którą rodzice popierają.

Jednocześnie przypominają, że profilaktyka nie może oznaczać domyślnego prawa szkoły do wkraczania w obszary, które tradycyjnie należą do rodziny. Szczególnie tam, gdzie dotyka się tematów światopoglądowych, wrażliwych moralnie, związanych z dojrzewaniem i relacjami.

Konsultacje zapowiedziane – ale czy będą realne?

Wiceminister zapowiedziała pozyskiwanie opinii rodziców, nauczycieli i uczniów, co wielu odbiera jako krok w dobrą stronę. Jednak po wypowiedziach o „negatywnej kampanii” pojawia się pytanie, czy głosy osób krytycznie nastawionych do kształtu przedmiotu zostaną potraktowane poważnie, czy jedynie jako przeszkoda w procesie legislacyjnym.

Rodzice oczekują, że dialog będzie rzeczywisty, a nie formalny – i że opinie rodzin zostaną potraktowane z taką samą wagą, jak opinie ekspertów MEN.

Dlatego decyzja o ewentualnym wprowadzeniu obowiązkowej edukacji zdrowotnej nie będzie tylko kwestią kalendarza legislacyjnego. Będzie sprawdzianem, czy państwo widzi w rodzicach partnerów, czy tylko adresatów kolejnych rozporządzeń.

jb
Źródło: polskieradio24.pl/portalsamorzadowy.pl

Artykuł Edukacja zdrowotna ma być obowiązkowa pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wydał wyrok w sprawie A.R. przeciwko Polsce, uznając naruszenie art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – dotyczącego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Sprawa dotyczyła ograniczenia tzw. „dostępu do aborcji” po orzeczeniu polskiego Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 r., które potwierdziło konstytucyjną ochronę życia nienarodzonych dzieci, również tych chorych.

Skargę złożyła mieszkanka Krakowa, oznaczona inicjałami A.R., która – będąc w około 17. tygodniu ciąży – po diagnozie wady genetycznej dziecka zdecydowała się na aborcję w prywatnej klinice w Holandii. Z dokumentów wynika, że skarga została przygotowana przy użyciu formularza opracowanego i promowanego przez Federację na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, znaną z działań na rzecz liberalizacji przepisów aborcyjnych w Polsce.

Trybunał w Strasburgu uznał, że Polska naruszyła art. 8 Konwencji, natomiast nie dopatrzył się naruszenia art. 3, dotyczącego zakazu nieludzkiego lub poniżającego traktowania. W orzeczeniu powołano się także na wcześniejsze sprawy – m.in. M.L. przeciwko Polsce oraz A., B. i C. przeciwko Irlandii – w których Trybunał przyjmował podobną interpretację pojęcia „życia prywatnego”.

Władze polskie w swoim stanowisku podkreśliły, że Europejska Konwencja Praw Człowieka nie gwarantuje prawa do aborcji, ani obowiązku państwa do zapewnienia takiej procedury.

Wyrok zobowiązuje Polskę do wypłaty odszkodowania w wysokości 15 000 euro z tytułu szkody niemajątkowej oraz 1 495 euro za szkody majątkowe – w terminie trzech miesięcy od jego uprawomocnienia.

Choć decyzja Trybunału formalnie dotyczy jednostkowej sprawy, ma charakter precedensowy i wpisuje się w szerszy trend presji instytucji międzynarodowych na państwa, które w swojej konstytucji chronią życie od poczęcia.

Warto przypomnieć, że art. 30 Konstytucji RP mówi o przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka jako źródle wszelkich praw i wolności. W tym świetle obrona życia nienarodzonych nie jest kwestią światopoglądu, lecz wyrazem wierności zasadzie równej ochrony każdego człowieka – niezależnie od wieku, zdrowia czy miejsca przebywania.

Orzeczenie ETPCz stawia więc pytanie o granice ingerencji instytucji międzynarodowych w suwerenne decyzje państw oraz o to, czy prawo do życia – fundament wszystkich innych praw – może być podporządkowane subiektywnemu „prawu do wyboru”.

jb

Źródło: PAP

Artykuł ETPCz przeciw Polsce – wyrok, który uderza w prawo do życia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W sobotę, 15 listopada 2025 roku, w godzinach od 9.00 do 16.00, w Pałacu w Małkowie odbędzie się II Interdyscyplinarna Konferencja „Droga do macierzyństwa. Wiedza i wsparcie”. Wydarzenie poświęcone będzie tematyce zdrowia prokreacyjnego, naprotechnologii oraz wsparciu kobiet i rodzin pragnących potomstwa.

Konferencja ma na celu połączenie wiedzy medycznej, psychologicznej i duchowej, tworząc przestrzeń do rozmowy o macierzyństwie w kontekście odpowiedzialności, troski o zdrowie i wartości życia.

W programie zaplanowano wystąpienia specjalistów z różnych dziedzin:

• mgr Martyna Pietrucha – „Od przyczyny do rozwiązania: Jak przyczynowe leczenie niepłodności buduje zdrową przyszłość rodziny”
• mgr Olga Frątczak–Faure – „Naprotechnologia w praktyce – perspektywa pacjentki”
• mgr Anna Dziuba–Marzec – „Creighton Model FertilityCare – System jako metoda rozpoznawania płodności i diagnozowania zaburzeń zdrowia prokreacyjnego”
• mgr Sylwia Szafraniec – „Mikrobiom matki jako kluczowy czynnik w kształtowaniu zdrowia dziecka – od jelit po mikrobiom pochwy”
• dr Iga Garbowska – „Zdrowie przed poczęciem – kobieta, środowisko i przyszłe pokolenia w jednej osi życia”
• dr Magdalena Wąsek–Buko – „Sens życia krótszego niż oddech”

Spotkanie zakończy dyskusja z prelegentami i czas na wymianę doświadczeń.

Organizatorem konferencji jest Centrum Opieki Perinatalnej, a patronat nad wydarzeniem objęły m.in. Caritas Diecezji Włocławskiej, Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Włocławskiej oraz Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Zapisy prowadzone są poprzez stronę Facebooka wydarzenia: https://fb.me/e/3kfamiybf

lub pod numerem telefonu 730 010 678.

Konferencja będzie okazją do pogłębienia wiedzy i spotkania osób zaangażowanych w promowanie kultury życia, troski o rodzinę i zdrowie prokreacyjne.

jb

Źródło: Centrum Opieki Perinatalnej

Artykuł II Interdyscyplinarna Konferencja „Droga do macierzyństwa” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

To, co wydawało się szansą dla małżeństw zmagających się z niepłodnością, dziś ukazuje swoje drugie, mroczne oblicze. In vitro – technologia, która miała „dawać życie” – w rzeczywistości kończy się śmiercią. I to śmiercią w skali, o której mało kto ma odwagę mówić głośno.

Dotąd największym dramatem współczesności była aborcja. Każdego roku ponad milion dzieci w samych tylko Stanach Zjednoczonych traci życie w wyniku aborcji. Ale nowe dane pokazują, że to już nie aborcja jest największym źródłem śmierci nienarodzonych.

Według najnowszych danych amerykańskiego Society for Assisted Reproductive Technology, w 2023 roku przeprowadzono ponad 430 tysięcy cykli in vitro, z których urodziło się około 96 tysięcy dzieci.

Na pierwszy rzut oka – brzmi jak sukces medycyny. Ale wystarczy sięgnąć głębiej. Z prostego rachunku wynika, że na jedno dziecko urodzone dzięki IVF przypada około 20 zarodków ludzkich, które nie przeżyły.

Część z nich umiera w laboratoriach, część nigdy nie zostaje wszczepiona, a ogromna liczba po prostu trafia do zamrażarek – w stan zawieszenia między życiem a śmiercią.

Organizacja pro-life Live Action szacuje, że w samych Stanach Zjednoczonych w 2023 roku zginęło prawie 2 miliony ludzkich zarodków. To dane o prawdziwych, istniejących ludzkich istotach, z DNA, które czyni je wyjątkowymi i niepowtarzalnymi.

Co dzieje się z „nadliczbowymi” zarodkami?

Oficjalnie – są „przechowywane”. Ale każdy biolog wie, że zamrożenie nie jest stanem życia, lecz jego brutalnym zatrzymaniem. Nie wszystkie zarodki przeżywają rozmrożenie, nie wszystkie mają szansę na implantację. A te, które nigdy nie zostaną „użyte”, prędzej czy później są utylizowane albo przekazywane na eksperymenty naukowe.

W praktyce więc laboratoria in vitro stają się miejscami masowej śmierci – w ciszy, bez protestów, bez zniczy, bez trumien.

Dzieci nienarodzone giną nie dlatego, że ktoś ich nie chce, ale dlatego, że system uznał, iż można nimi zarządzać jak materiałem biologicznym.

Kościół katolicki nie zostawia wątpliwości

Papież Benedykt XVI nazywał in vitro „znakiem duchowej władzy Antychrysta”, bo człowiek próbuje przejąć to, co z natury należy do Boga – władzę nad początkiem życia. Kościół nie potępia pragnienia posiadania dziecka. Wręcz przeciwnie – rozumie ból i cierpienie małżonków, którzy nie mogą zostać rodzicami. Ale ostrzega przed ceną, jaką płaci się za techniczne „rozwiązania”. Cena ta to życie innych dzieci, które nie miały szczęścia zostać wybrane.

Polska droga – czy idziemy w złym kierunku?

W grudniu 2023 roku polski Sejm przyjął ustawę o finansowaniu in vitro z budżetu państwa. Decyzję tę podpisał prezydent Andrzej Duda. Był to gorzki znak, że w imię polityki i emocji Polska rezygnuje z obrony najbardziej bezbronnych.

Jak zauważa dr Tadeusz Wasilewski, ginekolog‑położnik, założyciel NaProMedica:

„Musimy pamiętać, że nie ma programu in vitro bez śmierci istnienia ludzkiego na etapie rozwoju zarodkowego. Życie ludzkie, o czym mówią wszystkie podręczniki do pediatrii, położnictwa i ginekologii, zaczyna się z chwilą fuzji plemnika z komórką jajową. Metoda sztucznego zapłodnienia nie spełnia tej definicji z punktu widzenia ochrony życia ludzkiego.”

Cisza większa niż sumienie

Dlaczego o tym milczymy? Bo wygodniej wierzyć w opowieść o „cudzie techniki” niż przyznać, że za tym cudem stoi dramat tysięcy istnień ludzkich, którym odmówiono prawa do życia.

Życie nie jest wytworem laboratorium. Każdy zarodek to dziecko Boga, nie numer w ewidencji, nie eksperyment. To człowiek, który nigdy nie dostał szansy, by zapłakać, by oddychać, by być kochanym.

jb

Źródło: LifeSiteNews.com

Artykuł Więcej ofiar niż aborcja. Wstrząsające dane o in vitro pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W sytuacji, gdy w całym kraju zamykane są kolejne oddziały położnicze, Ministerstwo Zdrowia proponuje nowe rozwiązanie: porody na Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych. Oznacza to, że kobiety w trakcie porodu mogą trafić nie na salę porodową, lecz na zatłoczony SOR – obok rannych, nieprzytomnych i agresywnych pacjentów.

W 2025 roku działalność wstrzymało już ponad dwadzieścia porodówek. Według danych resortu powodem są zbyt małe liczby porodów w stosunku do wymagań Narodowego Funduszu Zdrowia. W praktyce oznacza to, że kobiety z wielu regionów muszą pokonywać dziesiątki kilometrów, by dotrzeć do najbliższego czynnego oddziału położniczego.

„W danym miejscu w obrębie SOR czy Izby Przyjęć będzie miejsce, gdzie będzie dyżurowała położna, gdzie kobieta będzie mogła bezpiecznie urodzić”

- tłumaczył wiceminister, Tomasz Maciejewski dla TV Trwam.

Zgodnie z propozycją resortu zdrowia, na miejscu porodu nie musi być obecny ginekolog. Wystarczy lekarz dyżurny z SOR‑u, który po „ocenie stanu pacjentki” zdecyduje, czy kobieta może jeszcze trafić do oddziału położniczego, czy też poród odbędzie się od razu – na miejscu, wśród karetek, aparatów EKG i pacjentów w stanie nagłym. W praktyce oznacza to, że decyzję o jednym z najbardziej intymnych i nieprzewidywalnych momentów w życiu kobiety podejmie ktoś, kto na co dzień zajmuje się złamaniami, zawałami i obrażeniami powypadkowymi.

Zaskoczenie i krytyka

Pomysł Ministerstwa Zdrowia wywołał falę komentarzy. Zaskoczony był nawet rzecznik rządu Adam Szłapka, który pytany o projekt przez dziennikarzy stwierdził:

„Nie znam takiego pomysłu. Moim zdaniem nie ma takiego pomysłu”.

Krytycznie o pomyśle Ministerstwa Zdrowia wypowiedziała się również Magdalena Korzekwa-Kaliszuk, prezes Fundacji Proelio, psycholog i prawnik. Zwróciła uwagę, że proponowane zmiany mogą naruszać podstawowe prawa kobiet do intymności i godności, a także stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia zarówno matek, jak i ich nienarodzonych dzieci.

Zwróciła uwagę, że emocje i warunki porodu mają kluczowe znaczenie:

„Nie jest tajemnicą, że to jak matka przeżywa poród, jakie emocje towarzyszą, jaka jest atmosfera wokół porodu, ma ogromny wpływ na jego przebieg i sprzyja, aby poród odbył się bez pewnych interwencji medycznych”.

Zamykane szpitale i napięcia budżetowe

Minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda zapowiedziała szeroką reorganizację systemu szpitalnictwa.

„Zakładamy, że około 30 procent szpitali w naszym kraju to nadmiar” – powiedziała minister, wskazując na konieczność konsolidacji placówek i ograniczenia kosztów.

W 2025 roku w Narodowym Funduszu Zdrowia ma zabraknąć co najmniej 10 miliardów złotych, a w kolejnych latach deficyt może się pogłębiać.

Na słowa minister ostro zareagowała opozycja. Posłanka PiS i była minister zdrowia Katarzyna Sójka skomentowała:

„Minister Zdrowia w rządzie Tuska zamiast dzisiaj działać, mówi, że 30 proc. szpitali w Polsce to nadmiar i że nie są potrzebne. A w SOR-ach i izbach przyjęć chcecie wstawić położną, żeby odbierała porody. To jest skandal”.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk dodał:

„Zadziwiająca, że w ogóle w cywilizowanym państwie tego rodzaju propozycje są publicznie prezentowane. Właśnie to dopiero byłoby piekło kobiet”.

Niepokój i pytania o przyszłość

Dalsze ograniczanie dostępu do opieki okołoporodowej może mieć długofalowe skutki demograficzne. Jeśli kobiety z małych ośrodków będą obawiały się komplikacji i braku wsparcia, mogą częściej rezygnować z decyzji o macierzyństwie.
Pomysł porodów na Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych odsłania głęboki kryzys polskiego systemu opieki zdrowotnej. W kraju, w którym zamykane są kolejne porodówki, a braki kadrowe i finansowe paraliżują szpitale, resort zdrowia proponuje rozwiązanie, które zamiast bezpieczeństwa budzi niepokój.
Trudno bowiem uznać za „bezpieczne” rodzenie dziecka w miejscu, gdzie na co dzień walczy się o życie ofiar wypadków czy osób w stanie upojenia. Jeśli to ma być nowy model troski o matkę i dziecko, to staje się on raczej symbolem bezradności niż reformy.

jb

Źródło: TV Trwam, radiomaryja.pl

Artykuł Zamiast porodówki – SOR. Nowy plan resortu zdrowia budzi grozę pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach zakończyły się rekolekcje przeznaczone dla rodziców, którzy doświadczyli straty dziecka – niezależnie od momentu i okoliczności jego śmierci. Spotkanie, odbywające się pod hasłem „Nadzieja zawieść nie może” (Spes non confundit), trwało do wtorku, 11 listopada.

Rekolekcje współorganizowaliśmy wraz z Duszpasterstwem Rodzin Dzieci Utraconych Archidiecezji Krakowskiej. Wydarzenie odbywało się w bazylice Bożego Miłosierdzia – jednym z kościołów jubileuszowych Roku Świętego 2025.

„Jest to już Jezus Zmartwychwstały. Oni dążą do uzdrowienia duchowego i psychicznego, bo żałoba jest procesem zdrowienia, ale pełne uzdrowienie daje Jezus Zmartwychwstały, który ma znaki tożsamości cierpienia na rękach, nogach i boku. Osoby osierocone doznają uzdrowienia, zamykają okres żałoby, ale te znaki tożsamości po śmierci dziecka pozostają już na zawsze. Niemniej jednak są inaczej definiowane, odczuwane, rozumiane. Te znaki pokazują także nie tylko na to, co miało miejsce, czyli na śmierć dziecka i związane z nią cierpienie, ale również na nową formę relacji i obecności tych dzieci – wskazywał dr Piotr Guzdek, familiolog z Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, jeden z prowadzących rozważania.

W programie rekolekcji znalazły się codzienne Msze Święte, konferencje duchowe, nabożeństwa, a także możliwość indywidualnej rozmowy z kapłanem i konsultacji psychologicznych. Szczególnym momentem trzeciego dnia był tzw. dzień pustyni – czas osobistej adoracji Najświętszego Sakramentu, sakramentu pojednania oraz ciszy.

Rekolekcje prowadził ks. dr Janusz Kościelniak, duszpasterz rodzin dzieci utraconych archidiecezji krakowskiej, oraz dr Piotr Guzdek. Wszystkie Msze Święte sprawowane były w intencji zmarłych dzieci.

W tym roku uczestnicy mogli również uzyskać odpust zupełny, ponieważ bazylika w Łagiewnikach jest jednym z kościołów jubileuszowych ogłoszonych przez papieża Franciszka.

W bulli ogłaszającej Jubileusz papież przypomniał, że chrześcijańska nadzieja nie kończy się na śmierci:

„W obliczu śmierci, gdzie wszystko wydaje się kończyć, otrzymujemy pewność, że dzięki Chrystusowi życie zmienia się, ale się nie kończy.”

Rekolekcje miały charakter otwarty – mogli w nich uczestniczyć także rodzice, którzy dopiero po latach odnaleźli w sobie gotowość, by przeżyć żałobę w duchu wiary.

jb

Artykuł W Krakowie-Łagiewnikach zakończyły się rekolekcje dla rodziców w żałobie po śmierci dziecka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Naukowcy z Uniwersytetu w Cambridge ogłosili opracowanie w laboratorium struktury przypominającej wczesny ludzki zarodek, nazwaną hematoid. Model powstał z ludzkich komórek macierzystych, co budzi poważne pytania etyczne i moralne. Postęp naukowy nie może odbywać się kosztem życia ludzkiego ani godności osoby od poczęcia.

Odkrycie, zostało opisane w prestiżowym czasopiśmie Cell Reports i pozwoliło odtworzyć pierwsze etapy rozwoju człowieka, zwłaszcza moment, w którym zaczyna się wytwarzanie krwi.

Według autorów badania, hematoid jest nowym modelem do obserwacji procesów zachodzących w zarodku w pierwszych dniach życia. Już po dwóch dniach od rozpoczęcia hodowli komórki samoczynnie uformowały trzy warstwy zarodkowe – ektodermę, mezodermę i endodermę – które stanowią podstawę rozwoju wszystkich tkanek i narządów. Po ośmiu dniach pojawiły się komórki przypominające serce, a po trzynastu dniach zaobserwowano pierwsze czerwone ślady krwi.

„To był ekscytujący moment, gdy na szalce pojawił się krwistoczerwony kolor – był widoczny gołym okiem. Nasz model odtwarza w laboratorium rozwój krwi płodowej człowieka i otwiera drogę do nowych terapii chorób krwi” – powiedział dr Jitesh Neupane, główny autor badania z Uniwersytetu w Cambridge.

Zespół badawczy kierowany przez prof. Azima Suraniego, pioniera w dziedzinie biologii rozwoju, podkreśla, że hematoid nie jest prawdziwym zarodkiem i nie może rozwinąć się w człowieka. Brakuje mu kluczowych struktur wspomagających – takich jak trofoblast (tworzący łożysko) czy pęcherzyk żółtkowy – niezbędnych do dalszego wzrostu i implantacji w macicy.

Badacze tłumaczą, że stworzenie tego modelu ma służyć wyłącznie celom naukowym: pomoże lepiej zrozumieć, jak powstaje ludzka krew, jak rozwija się układ odpornościowy oraz jak dochodzi do chorób takich jak białaczka. W przyszłości technologia może umożliwić tworzenie spersonalizowanych komórek krwi zgodnych z organizmem pacjenta.

Etyka i granice nauki

W badaniu z Cambridge wykorzystano dwie grupy komórek:

• hESC (human embryonic stem cells) – komórki embrionalne, uzyskiwane z ludzkich zarodków na bardzo wczesnym etapie rozwoju (zazwyczaj w fazie blastocysty, 5–7 dzień). Ich pozyskanie wiąże się z niszczeniem zarodka ludzkiego, czyli z przerwaniem życia w jego najwcześniejszej fazie.
• hiPSC (human induced pluripotent stem cells) – komórki indukowane pluripotentne, które uzyskuje się bez udziału zarodków, poprzez „przeprogramowanie” dorosłych komórek somatycznych (np. skóry lub krwi) tak, aby odzyskały właściwości komórek macierzystych.

Choć to odkrycie wzbudza zainteresowanie świata nauki, to równocześnie rodzi poważne pytania etyczne. Kościół katolicki sprzeciwia się eksperymentom, które wymagają niszczenia ludzkich embrionów, natomiast dopuszcza badania na komórkach macierzystych pochodzących z dorosłych tkanek lub z krwi pępowinowej. Kościół przypomina, że wszelkie eksperymenty na ludzkich komórkach muszą odbywać się z poszanowaniem godności osoby ludzkiej od poczęcia.

W dokumencie Donum Vitae (1987) czytamy:

„Człowiek od chwili poczęcia powinien być uznawany za osobę, posiadającą prawa osoby, w tym przede wszystkim nienaruszalne prawo do życia”.

Postęp z odpowiedzialnością

Odkrycie naukowców z Uniwersytetu w Cambridge stanowi istotny krok w rozwoju nowoczesnej medycyny i może otworzyć nowe możliwości w leczeniu chorób krwi. Jednocześnie przypomina jednak, jak delikatna jest granica między badaniem a kreowaniem ludzkiego życia. Kościół katolicki jednoznacznie sprzeciwia się badaniom, które wymagają niszczenia ludzkich embrionów, przypominając, że życie ludzkie ma nienaruszalną godność od poczęcia. Nauka, która traci z oczu godność osoby ludzkiej, przestaje służyć życiu. Prawdziwy postęp to ten, który rozwija się w służbie człowiekowi, a nie jego kosztem.

jb
Źródło: www.cell.com, PAP

Artykuł Stworzono model ludzkiego zarodka w laboratorium pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Szanowny Panie Prezydencie,

Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka w pełni popiera stanowisko wyrażone przez Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich w liście z 16 października 2025 r. i dołącza się do prośby o skorzystanie przez Pana Prezydenta z prawa łaski wobec p. Weroniki Krawczyk, skazanej za ostrzeganie na forum internetowym przed ginekologiem–aborterem, którego była pacjentką.

Nasze Stowarzyszenie z głębokim niepokojem przyjęło wiadomość o prawomocnym wyroku skazującym Panią Weronikę za podzielenie się traumatycznymi przeżyciami, związanymi z namowami lekarza do przerwania ciąży z uwagi na błędne, jak się później okazało, podejrzenie zespołu Downa u nienarodzonego dziecka. Należy tutaj zauważyć, że w okresie kiedy doszło przedmiotowego wydarzenia, polskie prawo dopuszczało aborcję „jeżeli badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu”. Dzięki postępowi medycyny i poprawie opieki zdrowotnej osoby z zespołem Downa osiągają zaawansowany wiek. Znacznie poprawiła się także tzw. jakość ich życia. Ponadto 22 października 2020 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aborcja z przesłanek eugenicznych jest niezgodna z Konstytucją.

Podobnie jak sygnatariusze listu Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich, jesteśmy przekonani, że postępowanie Pani Weroniki nie nosiło znamion zniesławienia, a było jedynie relacją wydarzeń, w których uczestniczyła. Miało charakter czysto informacyjny, wynikający z troski o inne kobiety poszukujące rzetelnej i etycznej opieki medycznej. Jej intencją była pomoc, a nie chęć naruszenia wizerunku powoda. Za przekazywanie tego typu informacji nie powinno się ponosić odpowiedzialności karnej.

Uważamy, że wyrok w sprawie Pani Weroniki stwarza niebezpieczny precedens, który może skutkować tzw. „efektem mrożącym”, zniechęcając pacjentów do dzielenia się swoimi, czasem negatywnymi, doświadczeniami z lekarzami. Dostęp do wiarygodnych opinii o specjalistach jest nieodzownym elementem współczesnego rynku usług medycznych, a obywatele mają prawo do swobodnej wymiany informacji.

W związku z powyższym, Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka w pełni popiera wniosek polskich lekarzy o ułaskawienie p. Weroniki Krawczyk. Udzielenie przez Pana Prezydenta prawa łaski byłoby nie tylko aktem miłosierdzia wobec matki trójki dzieci, ale także ważnym sygnałem wsparcia dla wolności słowa pacjentów oraz ochrony godności człowieka.

Z wyrazami szacunku,

Wojciech Zięba
prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka
konsultor Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski

Artykuł List otwarty do Prezydenta RP dr. Karola Nawrockiego z prośbą o ułaskawienie Weroniki Krawczyk pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Ile cierpienia zmieści się w życiorysie jednej dziewczynki zaniedbanej przez matkę alkoholiczkę? Z jakimi trudnościami zmaga się dziecko obarczone spektrum płodowego zespołu alkoholowego? I czy historia taka jak ta może – mimo wszystko – zakończyć się happy endem?

Aleksandra i Marcin Jaroszewiczowie to małżeństwo z dziewięcioletnim stażem. Ona – absolwentka teologii, on – pracownik Muzeum Kinematografii w Łodzi. Ona – od zawsze zaangażowana wolontariuszka Fundacji im. Brata Alberta, on – poruszający się na wózku mężczyzna, wieloletni wolontariusz w domu dziecka. Po kilku randkach Aleksandra zaprosiła Marcina na wesele. Od tamtej pory tworzą wyjątkową więź, wypróbowaną w ogniu codziennych zmagań.

– Jeszcze przed ślubem rozmawialiśmy o tym, co zrobimy, jeśli w przyszłości okaże się, że nie możemy mieć dzieci. Wtedy nie sądziliśmy, że życie powie „sprawdzam”. Po ślubie okazało się, że zarówno ja, jak i Marcin jesteśmy niepłodni. To była dla nas bardzo trudna informacja. Wiele godzin przepłakaliśmy, przeszliśmy też przez terapię małżeńską – mówi Aleksandra. – Gdy już pogodziliśmy się z faktem, że nie zostaniemy biologicznymi rodzicami, postanowiliśmy, że zostaniemy rodziną zastępczą. I krok po kroku realizowaliśmy ten nasz „plan B” – dodaje.

Ubranka w rozmiarze 74

Amelia do domu Oli i Marcina trafiła w wyniku interwencji w 2020 roku, miała wtedy dwa lata i dwa miesiące. – Biologiczna mama Amelci jest uzależniona od alkoholu. Podczas jednej z kontroli pracownicy MOPS‑u wezwali policję. Podczas badania alkomatem okazało się, że kobieta była pijana, miała prawie trzy promile. Dodatkowo była wtedy w ciąży z kolejnym dzieckiem – mówi Aleksandra.

– Amelia miała ponad dwa lata i nie reagowała na swoje imię. Nie potrafiła jeść samodzielnie, bo głównym „posiłkiem”, jaki „przygotowywała” jej biologiczna mama, była czekolada. Córka brała małą kostkę do buzi i czekała, aż się rozpuści. Nie potrafiła gryźć, nie znała smaku podstawowych produktów. To niewyobrażalne, ale jednak… Była karmiona głównie czekoladą, kaszą manną i mlekiem – wyznaje kobieta. – Kiedy do nas trafiła, nosiła ubranka w rozmiarze 74. Była malutka, niedożywiona, z wielopłaszczyznowymi deficytami – dodaje.

– Jej biologiczni rodzice bardzo często zostawiali ją w domu i nie wracali przez osiem, dziesięć godzin. Co się musiało dziać w głowie tak małego dziecka? Jak bardzo musiała się bać? Do tego ten alkohol i brak zainteresowania własną córką… Minęło wiele, wiele tygodni, zanim Amelka zrozumiała, że u nas jest bezpieczna

– opowiada kobieta.

U dziewczynki zdiagnozowano FAS, czyli płodowy zespół alkoholowy. Oprócz tego Amelia cierpi na cukrzycę, ma wadę serca, postępującą wadę wzroku, opóźnienie psychomotoryczne, małogłowie i mózgowe porażenie dziecięce. – Kiedy do nas trafiła, była jak taki niemowlak. My jej rozszerzaliśmy dietę, u nas pozna- wała tak naprawdę normalne jedzenie. Nie potrafiła się bawić, nie komunikowała swoich potrzeb, była skrajnie zaniedbana – mówi Aleksandra.

Cztery dni, które zmieniły wszystko

– Kiedy decydowaliśmy się na bycie rodziną zastępczą, deklarowaliśmy przyjęcie jedynie zdrowego dziecka. Nie myśleliśmy o dziecku z niepełnosprawnością ze względu na Marcina i fakt, że jeździ na wózku. Mieliśmy świadomość, że np. dzieckiem leżącym nie damy rady się zająć. Stąd nasze zastrzeżenia – tłumaczy Aleksandra. – Kiedy zadzwonili do nas z PCPR i opowiedzieli nam o dziewczynce odebranej interwencyjnie, zapewniano nas, że jest zdrowa, tylko zaniedbana. W cztery dni musieliśmy przygotować dom na przyjazd Amelki: potrzebny był wózek, ubranka, butelki, zabawki, no wszystko… Niestety, każdy kolejny dzień, gdy Amelia była już u nas, przynosił nowe trudności i kolejne diagnozy. Jednak pokonaliśmy ten ogrom przeciwności, chociaż po drodze wylaliśmy morze łez – przyznaje mama dziewczynki. – Najgorszy był moment, kiedy przyznano Amelci orzeczenie o niepełnosprawności ważne do szesnastego roku życia, czyli na maksymalny okres, na jaki można takie orzeczenie przyznać. To było jak zderzenie ze ścianą. Wtedy z całą mocą dotarło do nas, że ona nigdy nie wyjdzie na prostą – dodaje.

Mała – wielka fanka kolei

Jednak Aleksandra i Marcin nie poddali się i każdego dnia, krok po kroku, walczą o sprawność ich córki. – Amelia ma cudowną ciocię od terapii. Potrafi już powiedzieć „mama”, „tata”, „jeść”, „daj”, „dziękuję” i wiele innych. Jej mowa wyraźnie przyspieszyła po podcięciu wędzidełka. Potrafi się sama pobawić, uwielbia tańczyć, rozpoznaje kilkadziesiąt zwierząt. Szaleje na punkcie pociągów. Od niedawna chodzi do przedszkola, dzięki czemu ma też przeróżne zajęcia, jak chociażby wyjście na basen czy do teatru. Dzięki temu uczy się życia w społeczeństwie – tłumaczy Aleksandra.

Jaroszewiczowie otrzymują wsparcie z Funduszu Dziecka Chorego. – Pieniądze z waszego stowarzyszenia przeznaczamy między innymi na zajęcia hipoterapii. Amelia dobrze reaguje na spotkania z końmi. Mówiłam już, że uwielbia zwierzęta? Konie mają na nią zbawienny wpływ. Jest spokojniejsza, jej układ nerwowy wyraźnie odpoczywa podczas takich zajęć. Cieszymy się, że możemy ją tam zabierać. Gdyby nie fundusz, nie moglibyśmy sobie pozwolić na ten rodzaj rehabilitacji – mówi mama Amelii.

Oprócz hipoterapii Ola i Marcin dbają, by Amelka miała regularny kontakt z logopedą, neurologopedą, ma także wsparcie asystenta osoby z niepełnosprawnością, jest pod stałą opieką lekarzy. Ola zrezygnowała z dobrze płatnej pracy, by móc całkowicie zająć się córeczką. – Dopiero od niedawna jesteśmy zawodową specjalistyczną rodziną zastępczą, dzięki czemu otrzymuję pensję za to, że jesteśmy gotowi przyjąć do siebie kolejne dziecko. Oprócz tego mamy świadczenie wspierające i pielęgnacyjne, ze względu na to, że Amelia ma orzeczenie. Mimo wszystko żyjemy skromnie. Wynajmujemy mieszkanie, które nie jest dostosowane do wózka inwalidzkiego. Jeździmy kilkunastoletnim samochodem. Prowadzimy zwyczajne, skromne życie – opowiada Aleksandra.

Od pierwszej chwili

Biologiczni rodzice Amelii zostali pozbawieni praw rodzicielskich, przez co dziewczynka mogła trafić do adopcji. Jaroszewiczowie przyznają, że bardzo szybko ich w sobie rozkochała. – Marcin lubi powtarzać, że on od pierwszej chwili wiedział, że to jest jego córka. Owinęła go sobie wokół palca. Mnie to zajęło nieco dłużej, ale już po dwóch, trzech tygodniach zorientowałam się, że też przepadłam. Szanse, że Amelia zostałaby zaadoptowana, były bardzo małe, właśnie ze względu na jej niepełno- sprawność. Ale dla nas, którzy w swoim otoczeniu od zawsze mieliśmy ludzi z niepełnosprawnościami, to nie był żaden problem. Po prostu pokochaliśmy Amelkę i zdecydowaliśmy, że chcemy zostać jej rodzicami, nie tylko opiekunami – mówi kobieta.

– Proszę mi wierzyć, że w momencie, kiedy Amelcia została przez nas adoptowana, kiedy do niej dotarło, że to jej dom już na zawsze, jeszcze bardziej zaczęła się rozwijać. Ma w sobie niewypowiedzianą pogodę ducha i radość. I spokój, którego tak bardzo potrzebowała – opowiada Aleksandra. – Ona wie, że ma dwie mamy i dwóch ojców. Tłumaczymy jej, że jedna mama ją nosiła w brzuszku, a my nosiliśmy ją w sercu. Pamiętam ten moment, kiedy opowiedzieliśmy jej, że ma już nasze nazwisko. Mówiliśmy, że to taka pieczątka na serduszku, że my mamy taką samą. Amelka lubi powtarzać, że ma tę pieczątkę. I już chyba rozumie, że żadne z nas nigdy jej nie zostawi.

Artykuł Pieczątka na serduszku pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach powstała przestrzeń, w której rodzice mogą pożegnać swoje zmarłe noworodki w spokoju, ciszy i z godnością.

Nowo otwarty pokój dla rodziców po stracie dziecka znajduje się przy Oddziale Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka. To miejsce, które daje możliwość przeżycia żałoby z dala od szpitalnego zgiełku – w ciszy, z przestrzenią na rozmowę, modlitwę i pożegnanie.

„Rodzice po stracie dziecka potrzebują przede wszystkim ciszy, bliskości i godnych warunków pożegnania”

– powiedziała psycholog Agnieszka Kuc z GCZD.

Jak wspomina specjalistka, wcześniej takie chwile musiały odbywać się w sali OIOM‑u – pośród sprzętu medycznego i odgłosów szpitala.

„Po jednej szczególnie trudnej sytuacji pomyślałam, że tak nie może być. Wtedy zrozumiałam, że potrzebujemy osobnego miejsca. Spokojnego, blisko sal intensywnej terapii, gdzie rodzice mogą być naprawdę sami” – mówi Agnieszka Kuc.

Po kilku miesiącach poszukiwań i przygotowań udało się stworzyć przestrzeń, która dziś służy nie tylko w chwilach pożegnania, ale także jako miejsce rozmów z lekarzami i psychologiem.

„To przestrzeń dla spotkań – czasem trudnych, ale też ratujących emocjonalnie. Rodzice mogą się tu zatrzymać, ochłonąć po rozmowie z lekarzem, pobyć razem, gdy dziecko jest w ciężkim stanie” – tłumaczy psycholog.

Agnieszka Kuc podkreśla, że jej praca często zaczyna się już w pierwszych godzinach po przyjęciu noworodka na oddział.

„To moment szoku i przerażenia. Rodzice słyszą trudne diagnozy, mierzą się z bezsilnością i strachem. Staram się im pomóc nazwać te emocje i pokazać, że nie są w tym sami”

– wyjaśnia.

Psycholożka zaznacza też, że w ostatnich latach w szpitalach rośnie świadomość, jak ważna jest opieka psychologiczna i wsparcie w żałobie perinatalnej. „Kiedyś psycholog w szpitalu był postrzegany jako ktoś ‘od wyjątkowych sytuacji’. Dziś wiadomo, że jego obecność jest niezbędna” – podkreśla Agnieszka Kuc.

Powstanie pokoju wsparła Fundacja Iskierka, a partnerem strategicznym została spółka Mostostal Zabrze S.A., która sfinansowała realizację projektu. To jedno z pierwszych tego typu miejsc w regionie, które pokazuje, że troska o rodziców po stracie dziecka jest równie ważna jak troska o najmniejszych pacjentów. Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka im. Jana Pawła II w Katowicach jest jednym z największych szpitali pediatrycznych w Polsce. Każdego roku opieką obejmuje kilkanaście tysięcy małych pacjentów, a teraz – dzięki nowej inicjatywie – także ich rodziców w chwilach największego cierpienia.

jb
Źródło: PAP

Artykuł Rodzice po stracie dziecka potrzebują ciszy i bliskości pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W czwartek, 6 listopada 2025 r. w parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Wałbrzychu odbędzie się uroczyste poświęcenie Kaplicy Dziecka Poczętego. To miejsce ma być przestrzenią modlitwy, przebłagania za grzech aborcji i wyrazem troski o każde ludzkie życie – od poczęcia aż do naturalnej śmierci.

„Kaplica powstaje jako wyraz przebłagania Pana Boga za grzechy aborcji, ale też jako znak nadziei i modlitwy o życie”– podkreśla ks. Marek Zołoteńki, proboszcz parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Wałbrzychu.

Uroczystość poświęcenia i procesja modlitewna

Uroczystości rozpoczną się Mszą Świętą o godz. 17.00, po której wierni wyruszą w procesji do budowanego kościoła przy ul. ks. Jerzego Popiełuszki 2 w Szczawnie-Zdroju. Tam zostanie poświęcona Kaplica Dziecka Poczętego – symbol modlitwy za nienarodzonych i duchowego zadośćuczynienia za zło aborcji.

Ks. Zołoteńki przypomina, że – według śp. dr. Antoniego Zięby – od II wojny światowej w Polsce mogło zostać dokonanych ponad 20 milionów aborcji.

„To jaką cenę musielibyśmy dziś zapłacić? Dlatego potrzebne jest przebłaganie Boga za ten grzech” – mówi duchowny.

Pielgrzymki pokutne i modlitwa o rodziny

W duchu pokuty i modlitwy do miejsca, gdzie powstaje kaplica, od kilku lat wyruszają pielgrzymki pokutne. Ich uczestnicy niosą krzyże pokutne i wspinają się na górę Chełmiec – miejsce, gdzie stoi najwyższy krzyż w Polsce. Droga powrotna kończy się przy murach kaplicy, która staje się coraz bardziej znakiem duchowej jedności obrońców życia.

W siedmiu dotychczasowych pielgrzymkach uczestniczyli wierni z całej Polski i z zagranicy, modląc się o nawrócenie serc, o przebaczenie grzechów przeciw życiu i o umocnienie rodzin.

Kaplica jako wezwanie do odnowy wiary i rodziny

Nowa kaplica ma również przypominać o wartości życia rodzinnego i o konieczności troski o trwałe więzi małżeńskie.

„Polska wymiera. Każdego roku z mapy naszej ojczyzny znika dwustutysięczne miasto. Coraz mniej dzieci rodzi się w małżeństwach, a coraz więcej rodziców nie zawiera sakramentu małżeństwa” – zauważa ks. Zołoteńki.

„Kryzys rodziny to także kryzys wiary, a tym samym zagrożenie dla przyszłości naszego narodu.”– dodaje.

Miejsce modlitwy i nadziei

Kaplica Dziecka Poczętego w Wałbrzychu ma być miejscem nieustannej modlitwy – o nawrócenie serc, o wrażliwość sumień i o odnowę duchową polskich rodzin. To także znak, że każde życie, nawet najmniejsze i najbardziej kruche, ma niepodważalną wartość w oczach Boga.

jb
Źródło: www.radiomaryja.pl

Artykuł Wałbrzych: Poświęcenie Kaplicy Dziecka Poczętego pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W poniedziałek, 27 października 2025 r. o godz. 18.00 w kościele Niepokalanego Serca Maryi przy klasztorze Sióstr Felicjanek w Krakowie została odprawiona msza św. z okazji 45-lecia Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci. Koncelebrowali ją ks. dr Paweł Gałuszka, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie i Diecezjalny Duszpasterz Rodzin, ks. Jacek Kurzydło, rektor kościoła sióstr felicjanek i dyrektor Muzeum Archidiecezjalnego Kardynała Karola Wojtyły w Krakowie, ks. prof. Edward Staniek, wieloletni rektor kościoła sióstr felicjanek, i ks. Seweryn Puchała, duszpasterz Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci.

Mszę św., podczas której chętni złożyli przyrzeczenie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, poprzedziła całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu od godz. 7.45 oraz modlitwa różańcowa. Uczestniczyli w niej członkowie Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, siostry felicjanki oraz osoby, którym leży na sercu ochrona życia ludzkiego od poczęcia.

Na początku mszy św. został odczytany list, który do wiernych skierował ks. arcybiskup Marek Jędraszewski, metropolita krakowski. Rozpoczął się on słowami: „Przewielebni Księża, Osoby życia konsekrowanego, Drodzy Siostry i Bracia, świętujący Jubileusz 45-lecia dzieła Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, wasza modlitwa w obronie najsłabszych, pozbawionych głosu istot jest wyrazem nie tylko głębokiej wrażliwości na los najmniejszych, ale również jest wyrazem podziwu i szacunku dla samego Boga i prawa, które ustanowił. Życie człowieka kształtujące się pod sercem matki i życie każdego człowieka postrzegacie jako dobro i dar pochodzący od samego Boga”.

Kazanie wygłosił ks. dr Paweł Gałuszka, który przewodniczył mszy św. – Człowiek od momentu poczęcia chce być przyjęty jako szczególny dar, chce ubogacać najpierw serce matki, serce ojca, a następnie poprzez najbliższą rodzinę całe społeczeństwo. Kiedy w takich kategoriach patrzymy na dar życia, kiedy tak rozumiemy, czym jest ludzkie życie, modlitwa, troska przestaje być walką o godność ludzkiego życia, ale staje się radosnym głoszeniem czegoś, co w sercu się odkrywa, przeżywa – powiedział w jego czasie celebrans.

W czasie modlitwy powszechnej wierni modlili się o „dalszy wzrost szacunku wobec człowieka nienarodzonego, chorego i w podeszłym wieku oraz o wprowadzenie do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawnej ochrony życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci” i za „wszystkie osoby doświadczone przemocą prenatalną, aby w Sercu Jezusa Miłosiernego odnalazły dar przebaczenia i pokoju serca”. Prosili Boga o „dar prawdziwej jedności i nowe charyzmatyczne powołania do polskiego ruchu pro-life”. Dziękowali Mu „za uratowane przed aborcją dzieci, sumienia matek, ojców i pracowników ochrony zdrowia”. Modlili się również o dalszy rozwój Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, błogosławieństwo dla jej członków i osób zaangażowanych w to modlitewne dzieło oraz „o radość życia wiecznego dla wszystkich zmarłych członków i przyjaciół Krucjaty, w sposób szczególny: ks. kard. Franciszka Macharskiego, ks. bpa Jana Szkodonia, ks. bpa Albina Małysiaka, ks. Stanisława Małysiaka, ks. Stanisława Maślanki, ks. Franciszka Płonki, Antoniego Zięby, Wandy Półtawskiej, Marii Nieniewskiej, Czesława Chytry, Antoniego Franaszka”.

Pod koniec mszy św. Wojciech Zięba, prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, które jest koordynatorem Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, podziękował księżom, uczestnikom Krucjaty i wszystkim zgromadzonym na mszy św. Szczególne podziękowania skierował do ks. prof. Edwarda Stańka, który od samego początku jest zaangażowany w modlitewne dzieło.

W kościele Niepokalanego Serca Maryi przy klasztorze Sióstr Felicjanek w Krakowie w każdy ostatni poniedziałek miesiąca o godz. 18.00 celebrowana jest msza św. w intencji obrony nienarodzonych dzieci oraz o poszanowanie życia. Poprzedza ją całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu w intencji obrony życia. Msze św. w intencji ochrony ludzkiego życia sprawowane są w kościele sióstr felicjanek od 45 lat.

Krucjata Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci jednoczy tysiące osób, które każdego dnia podejmują modlitwę, posty i ofiary w intencji obrony życia od poczęcia do naturalnej śmierci, już od 45 lat. Rozpoczęła się 12 października 1980 roku, w przededniu rocznicy objawień fatimskich, w ustanowionym przez Ojca Świętego Jana Pawła II Ogólnoświatowym Dniu Modlitw w Intencji Rodzin. Wtedy to katolicy świeccy (Maria Nieniewska, Adam Kisiel i Antoni Zięba) z pomocą kapłanów (ks. Franciszek Płonka, ks. Edward Staniek) postanowili zainicjować systematyczną modlitwę w intencji obrony życia dzieci nienarodzonych. W inicjatywę od początku była zaangażowana także dr Wanda Połtawska, członkini Papieskiej Rady ds. Rodziny.

W Polsce w czasach reżimu komunistycznego aborcja była legalna i szeroko propagowana. Istniejąca wtedy w mediach cenzura zabraniała głoszenia prawdy o świętości życia poczętego. Personel medyczny, który odmawiał wykonania aborcji, musiał liczyć się z różnego rodzaju represjami, w tym nierzadko z utratą pracy. Ludzie Kościoła głoszący Ewangelię Życia byli szykanowani i zastraszani. Właśnie w takich okolicznościach, na przekór logice tego świata, rozpoczęto ufną drogę modlitwy o ochronę życia.

Założyciele Krucjaty postanowili prowadzić duchową walkę o zmianę prawa dopuszczającego aborcję na życzenie. Tylko w 1980 roku, gdy powstawało dzieło, w Polsce wykonano niemal 140 tysięcy legalnych terminacji ciąży. Szacuje się, że od 1956 roku w naszym kraju życie utraciło ponad 20 milionów dzieci nienarodzonych. Konieczne było więc zainicjowanie działań, które miały przemienić serca Polek i Polaków w odniesieniu do problemu zabijania dzieci nienarodzonych. Niezbędne było także podjęcie duchowej walki o zmianę obowiązującego prawa.

Wierzymy, że pierwsze tak wyraźne ograniczenie prawa aborcyjnego, które nastąpiło w 1993 roku, było właśnie owocem tak wielu modlitw członków Krucjaty. Dziś, po 45 latach trwania ruchu, w Polsce wykonuje się około tysiąca legalnych aborcji rocznie. To wciąż o tysiąc za dużo, dlatego modlitwa trwa nadal.

Krucjata Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci powstała za aprobatą i z błogosławieństwem Ojca Świętego Jana Pawła II. W ciągu 45 lat trwania dzieło błogosławili także licznie polscy biskupi i kardynałowie. Duchową opiekę nad dziełem sprawuje kapłan delegowany odpowiednim dekretem metropolity krakowskiego.

Obecnie w intencjach ochrony ludzkiego życia, uczestnicząc w Krucjacie Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, modli się ok. 1200 osób z całej Polski. „Krucjata jest żywą wspólnotą modlitwy. Jej owocami są niezliczone ocalone dzieci, umocnione rodziny i odnowione sumienia” – powiedziała Joanna Banasik, koordynatorka Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci.

Dr inż. Adam Kisiel, współzałożyciel Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, zachęcając do dołączenia do tej modlitewnej inicjatywy, zauważył: „W dziele obrony życia dzieci poczętych nie wolno spocząć, bowiem siły zła nie ustają. Modlitwa, będąca fundamentem każdego pozytywnego działania, i obrona prawa do życia od poczęcia dla każdego człowieka są nadzieją dla całego świata. A jaka musi być ta nasza modlitwa? Po inżyniersku stwierdzę, że kolana muszą zaboleć”.

Szczegółowe informacje dotyczące Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci wraz z formularzem zapisu można znaleźć na stronie: www.krucjata.org.

Artykuł Uroczyste 45-lecie Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich zwróciło się do prezydenta Karola Nawrockiego z apelem o ułaskawienie pani Weroniki Krawczyk – matki trójki dzieci, skazanej w związku ze słowami, które – jak podkreślają autorzy listu – były wyrazem prawdy i bólu. Kobieta została ukarana za opublikowanie w internecie relacji ze swojej wizyty u ginekologa, który namawiał ją do aborcji w trakcie ciąży.

W liście lekarze podkreślają, że wyrok sądu jest krzywdzący i narusza dobre imię pani Weroniki, która dzieląc się swoim doświadczeniem, chciała ostrzec inne kobiety i pomóc im w świadomym wyborze lekarza. Zwracają uwagę, że w czasie ciąży prawo dopuszczało aborcję jedynie w bardzo wąskich przypadkach, których diagnoza lekarza nie spełniała. Kobieta zdecydowała się chronić życie swojego dziecka. Autorzy listu przypominają także, że lekarz ma obowiązek chronić życie nienarodzonego dziecka i przestrzegać zasad etyki zawodowej, które w tej sytuacji zostały naruszone.

Apel do prezydenta podkreśla nie tylko osobistą krzywdę matki, ale również znaczenie społecznej sprawiedliwości i ochrony życia. Lekarze wzywają do interwencji w imieniu pani Weroniki, zaznaczając, że jedynie prawo łaski może naprawić wyrządzoną jej niesprawiedliwość. List podpisali m.in. prof. Bogdan Chazan i dr Elżbieta Kortyczko, a jego treść stanowi wyraz solidarności środowiska lekarskiego z matką, która sprzeciwiła się presji aborcyjnej.

jb

List KSLP do Prezydenta RP z prośbą o ułaskawienie Weroniki Krawczyk, matki skazanej za ostrzeganie przed ginekologiem – aborterem

Szanowny Panie Prezydencie,

zwracamy się do Pana z prośbą o ułaskawienie pani Weroniki Krawczyk, matki trójki dzieci, która po trzech latach sprawy sądowej, została skazana w 2025 roku prawomocnym wyrokiem na trzy miesiące prac społecznych, pokrycie kosztów procesu w wysokości 1812 zł na rzecz ginekologa Piotra A., skarżącego kobietę o zniesławienie, oraz na przeproszenie lekarza.

W 2016 roku Pani Weronika będąc w ciąży usłyszała po badaniu ultrasonograficznym wykonanym przez pana Piotra A., że jej dziecko ma zespół Downa. Lekarz kilkakrotnie namawiał ją do dokonania aborcji. Kobieta odmówiła i przestała być jego pacjentką a  do końca ciąży towarzyszył jej stres i lęk o dziecko. Syn Pani Weroniki urodził się zdrowy, chociaż przedwcześnie.

Po sześciu latach, w 2022 roku, pytana na forum internetowym o opinię na temat tego lekarza, pani Weronika opowiedziała szczerze o swoich przeżyciach związanych z kontaktami z tym ginekologiem i odradziła pytającej wybranie go jako opiekującego się nią i jej dzieckiem podczas ciąży. Piotr A. oskarżył ją o zniesławienie jako osobę „podejrzaną z artykułu 212.2 KK, czyli o zniesławienie lekarza w strefie publicznej”.

Wyrok sądu jest krzywdzący dla pani Weroniki. Uważamy za swój obowiązek wystąpić w obronie tej matki. Popieramy jej osobistą petycję do Pana Prezydenta. Podpisaliśmy się także pod petycją utworzoną w tej sprawie przez Fundację Życie i Rodzina, która zapewniała pomoc i wsparcie Pani Weronice w trakcie ciągnącego się latami procesu.

Kobiety wybierają lekarza, który ma opiekować się nią i jej dzieckiem podczas ciąży, po głębokim namyśle, zasięgają też opinii znajomych. Na wielu portalach internetowych są zamieszczane opinie o lekarzach, nie zawsze pozytywne. Postępowanie pani Weroniki nie miało, naszym zdaniem, znamion przestępstwa. Uważamy, że dzieląc się swoimi doświadczeniami, chciała innym matkom oszczędzić przeżyć podobnych do swoich. Powiedziała prawdę a za słowa prawdy się nie przeprasza.

W czasie, kiedy miały miejsce te wydarzenia prawo zezwalało na aborcję „jeżeli badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu”. Zespół Downa nie odpowiada tym kryteriom. Naszym zdaniem w żadnych okolicznościach nie wolno odbierać życia nienarodzonemu dziecku.  22.X.2020  Trybunał Konstytucyjny potwierdził, że  „aborcja w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu lub jego nieuleczalnej choroby zagrażającej życiu jest niezgodna z Konstytucją”. 

Lekarz nie może rozpoznać Zespołu Downa podczas ciąży na podstawie badania ultrasonograficznego. Diagnozę można postawić, jeżeli u ciężarnej przeprowadzono inwazyjną diagnostykę prenatalną (biopsję kosmówki lub amniopunkcję) i stwierdzono nieprawidłowy kariotyp płodu (obecność dodatkowego chromosomu 21). Nawet potwierdzona wada genetyczna nie zwalnia lekarza z obowiązku ochrony życia i dziecka. Zgodnie z art. 39 Kodeksu Etyki Lekarskiej „Lekarz powinien z poczuciem szczególnej odpowiedzialności odnosić się do procesu przekazywania życia ludzkiego. Podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie nienarodzonego dziecka.”

Krzywda wyrządzona matce przez lekarza nie doczekała się naprawy. Krzywdę, którą sąd wymierzył matce tylko Pan Prezydent może naprawić. W interesie społecznym jest, aby sprzeniewierzenie się przez lekarza swojemu powołaniu, jego postępowanie niszczące dobre imię naszej lekarskiej profesji zostało publicznie napiętnowane i aby obronione zostało dobre imię pani Weroniki.

Dlatego zwracamy się do Pana Prezydenta z ogromną prośbą o skorzystanie z prawa łaski wobec pani Weroniki Krawczyk.

Z poważaniem, w imieniu lekarzy KSLP:

1. Dr n.med. Elżbieta Kortyczko, specjalista pediatrii, specjalista neonatologii, Prezes ZG KSLP
2. Prof. Bogdan  Chazan, specjalista ginekologii i położnictwa,  Wiceprezes ZG KSLP
3. Dr Grażyna Rybak, specjalista pediatrii, Prezes Oddz. Mazowieckiego KSLP,
4. Prof. Dariusz Gąsecki, specjalista neurologii, Prezes Oddziału Pomorskiego KSLP
5. Dr Andrzej Niemirski, specjalista medycyny rodzinnej, Prezes Oddziału Radomskiego KSLP
6. Dr Marzenna Koszańska, specjalista pediatrii, Wiceprezes OM KSLP
7. Dr n. med. Małgorzata Kępińska, specjalista neonatologii i pediatrii, delegat OM KSLP
8. Dr Krzysztof Chabros, specjalista diabetologii i hipertensjologii, zarząd OM KSLP  
9. Dr Maria Szczawińska, specjalista ginekologii i położnictwa, Przewodnicząca Ogólnopolskiej Sekcji Ginekologiczno-Położniczej, KSLP
10. Dr Barbara Antoniak , specjalista ginekologii i położnictwa, sekcja ginekologiczna KSLP

do wiadomości:  Prezes Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie,  Prezes Naczelnej Izby Lekarskiej  

Artykuł List otwarty lekarzy z prośbą o ułaskawienie Weroniki Krawczyk pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

W środku politycznego półmetka obecnej kadencji premier Donald Tusk powrócił do jednego z najbardziej dzielących tematów w Polsce – kwestii aborcji. Podczas spotkania z mieszkańcami Piotrkowa Trybunalskiego zapowiedział, że jego rząd „podejmie jeszcze jedną próbę” w sprawie liberalizacji przepisów dotyczących aborcji.

Donald Tusk przypomniał, że jego celem było zapewnienie „bezpieczeństwa kobiet w szpitalu” oraz „prawa do legalnej aborcji do 12. tygodnia”. Jak podkreślił, wierzył, że koalicja rządząca będzie w stanie poprzeć ten kierunek zmian.

„Zrozumiałem, że nie ma większości w Sejmie. Przegraliśmy głosowanie. Nie jestem w stanie przekonać niektórych członków koalicji, by poszli tą drogą” – przyznał premier.

Chodzi o lipcowe głosowanie nad projektem Lewicy zakładającym dekryminalizację aborcji do 12. tygodnia ciąży. Projekt ten nie uzyskał większości – i to mimo wcześniejszych zapowiedzi rządu o „rozwiązaniu problemu kobiet”.

Wynik tego głosowania nie był przypadkowy. Pokazał, iż większość polskiego społeczeństwa wciąż nie popiera aborcji „na życzenie”. To nie „klęska demokracji”, jak chcieliby niektórzy, ale jej wyraz – decyzja parlamentu odzwierciedlająca przekonania znacznej części obywateli.

Co mówi prawo? Ochrona życia to fundament państwa

Od wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2020 roku w Polsce obowiązują przepisy dopuszczające aborcję jedynie w dwóch sytuacjach: gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety oraz gdy jest skutkiem czynu zabronionego. Usunięcie tzw. przesłanki eugenicznej nie było przypadkowe – Trybunał jednoznacznie stwierdził, że życie dziecka poczętego podlega ochronie konstytucyjnej, niezależnie od jego stanu zdrowia.

To rozstrzygnięcie wynika wprost z art. 38 Konstytucji RP: „Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia”.

Już w 1997 roku Trybunał podkreślał, że w demokratycznym państwie prawa życie ludzkie „musi pozostawać pod ochroną konstytucyjną w każdym stadium rozwoju”.

Te słowa wciąż brzmią aktualnie. Nie istnieje żadne „prawo do aborcji” – istnieje natomiast prawo do życia, które jest podstawą wszystkich innych praw człowieka.

„Umówiłem się z panią minister” – czy premier może zmieniać prawo poza Sejmem?

Premier przyznał, że mimo braku większości parlamentarnej „umówił się” z byłą minister zdrowia Izabelą Leszczyną na „wykorzystanie wszystkich możliwych przepisów” w celu złagodzenia praktyki stosowania prawa aborcyjnego. Chodziło m.in. o rekomendacje i rozporządzenia mające rzekomo „znieść strach lekarzy” przed odpowiedzialnością karną.

Takie podejście budzi jednak poważne wątpliwości konstytucyjne. W demokratycznym państwie prawa żadne rozporządzenie nie może stać ponad ustawą. Tymczasem premier zdaje się sugerować, że nawet bez zmian legislacyjnych możliwe jest faktyczne rozszerzenie przesłanek aborcji – co byłoby obejściem woli Sejmu i obowiązującego prawa.

„Kondycja psychiczna” zamiast „zdrowia psychicznego” – nowa furtka do aborcji?

Premier powiedział, że jeśli lekarz uzna, iż „ciąża może zagrażać zdrowiu i kondycji psychicznej kobiety”, to jest to przesłanka do przeprowadzenia aborcji.

Problem w tym, że pojęcie „kondycji psychicznej” nie występuje w żadnym akcie prawnym. Jest nieostre i może oznaczać właściwie wszystko – od stresu po chwilowe obniżenie nastroju. Tym samym mogłoby stać się furtką do praktycznego zalegalizowania aborcji na życzenie, mimo że formalnie prawo pozostałoby bez zmian.

Eksperci zwracają uwagę, że byłoby to rozszerzenie interpretacji przepisów w sposób pozbawiony podstaw prawnych, a więc sprzeczne z zasadą państwa prawa.

Demokracja i sumienie – dwie strony jednej prawdy

Wypowiedź Donalda Tuska pokazuje, jak trudny i delikatny pozostaje temat aborcji w Polsce. Premier, rozczarowany brakiem większości, stawia się dziś w roli rzecznika mniejszości – tej, która domaga się legalizacji aborcji „w razie potrzeby”.

Tymczasem prawdziwa demokracja to nie tylko głosowanie, lecz także ochrona tych, którzy nie mogą się bronić. W tym sensie polskie prawo, choć krytykowane przez środowiska lewicowe, zachowuje spójność z zasadą poszanowania godności i życia każdego człowieka.

Potrzeba troski, nie kolejnych ustaw

Zamiast „kolejnej próby” liberalizacji aborcji, wielu Polaków oczekuje od rządu realnych działań na rzecz rodzin i matek – lepszej opieki perinatalnej, wsparcia dla rodziców dzieci z niepełnosprawnościami, pomocy psychologicznej i finansowej.

To właśnie w tym kierunku – a nie w stronę ułatwienia aborcji – powinno zmierzać nowoczesne, empatyczne państwo.

Jak przypomina wielu bioetyków, cywilizacja życia zaczyna się od uznania, że każde ludzkie życie ma wartość, niezależnie od wieku, zdrowia czy okoliczności jego poczęcia.

Aborcja w Polsce – temat, który wraca jak bumerang

Słowa premiera Donalda Tuska, że „podejmie jeszcze jedną próbę” zmiany prawa aborcyjnego, mogą zwiastować kolejną falę sporów i emocji, które znów podzielą Polaków.

Jednak historia ostatnich lat nie pozostawia złudzeń – mimo presji medialnej i politycznych nacisków, większość naszego społeczeństwa nie godzi się na aborcję.

W całej Polsce widać bowiem rosnący ruch ludzi, którzy odważnie stają w obronie życia – organizują marsze, kampanie i akcje społeczne, przypominając, że każde życie ma wartość i sens.

To nie jest głos gniewu, lecz głos odpowiedzialności i miłości, który mówi jasno: prawdziwy postęp to ten, który chroni, a nie niszczy.

Dlatego – mimo politycznych sporów i ideologicznych podziałów – Polska wciąż pozostaje po stronie życia, wierna wartościom, które od wieków budowały jej tożsamość i moralną siłę.

jb
Źródło: dorzeczy.pl

Artykuł Donald Tusk zapowiada kolejną próbę zmian w prawie aborcyjnym pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

15 października w Parlamencie Europejskim w Brukseli odbyła się debata pro-life „Prawdziwy wybór oznacza prawdziwe wsparcie” („Real Choice Means Real Support”). – Mamy nadzieję, że ten nasz głos zostanie usłyszany i wzięty pod uwagę w tej bardzo poważnej debacie, która dotyczy przyszłości Europy – czy chce być cywilizacją życia czy śmierci? Czy chce finansować turystykę aborcyjną czy wspierać macierzyństwo? Im szybciej sobie uświadomimy, że tylko życie ma przyszłość, tym większa szansa, by uratować Europę przed śmiercią – mówi prezes Jakub Bałtroszewicz, który z ramienia Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i Fundacji „Jeden z nas” był częścią polskiej delegacji.

Celem konferencji „Prawdziwy wybór oznacza prawdziwe wsparcie” było podkreślenie jak ważne jest wsparcie kobiet w ciąży, zwłaszcza tych, które znajdują się w trudnej sytuacji osobistej i materialnej, aby miały możliwość opowiedzenia się za życiem. W trakcie wydarzenia doświadczeniem podzieliły się kobiety z różnych krajów, które przeszły osobiście przez takie trudne sytuacje. Uczestnicy konferencji podkreślali wartość życia ludzkiego i silny głos Europejczyków za życiem.

– Cieszy ogromnie duża liczba młodych ludzi obecnych na konferencji, co wyraźnie pokazuje, że młode pokolenie jest świadome, że życie zaczyna się w momencie poczęcia i od tego momentu należy otoczyć je pomocą – zarówno materialną, jak i prawną oraz osobistą, tak aby wsparcie było wielowymiarowe – mówi Krzysztof Zuba Członek Zarządu Europejskiej Federacji dla Życia i Godności Człowieka ONE OF US, która była organizatorem konferencji.

W wydarzeniu wzięła udział delegacja z Polski, w skład której wchodzili członkowie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia wraz z jej prezesem Jakubem Bałtroszewiczem.

Konferencja „Prawdziwy wybór oznacza prawdziwe wsparcie” była odpowiedzią środowisk pro-life na inicjatywę obywatelską „Mój głos, mój wybór” („My Voice, My Choice”), która zebrała ponad milion podpisów pod postulatem, by tzw. turystyka aborcyjna była refundowana z pieniędzy europejskiego podatnika. Mówiąc wprost, żeby koszty aborcji np. Polki wyjeżdżającej w tym celu do Czech czy Niemiec były pokrywane z funduszy unijnych. – Chodzi o to, by dostęp do aborcji był pełny w całej Unii Europejskiej, niezależnie od tego, jakie przepisy w tej kwestii obowiązują w danym kraju – zwraca uwagę Jakub Bałtroszewicz zaznaczając, że takimi rozwiązaniami chce się de facto zalegalizować aborcję w takich państwach jak Polska, które na poziomie krajowym mają inne rozwiązania prawne.

Prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i Fundacji „Jeden z nas” podkreśla, że inicjatywa „Mój głos, mój wybór” w ogóle nie powinna zostać zarejestrowana przez Komisję Europejską, ponieważ wykracza poza kompetencje Unii Europejskiej, gdyż politykę zdrowotną kształtują państwa członkowskie.

1 października miało miejsce pierwsze, niejawne wysłuchanie inicjatywy „Mój głos, mój wybór” przed Komisją Europejską. Kolejnym krokiem będzie publiczne wysłuchanie w Parlamencie Europejskim, po którym Komisja zajmie stanowisko w tej sprawie. To w tym kontekście debata „Prawdziwy wybór oznacza prawdziwe wsparcie” zorganizowana przez „One of us” jest tak ważna, ponieważ jest mocnym sprzeciwem w debacie dotyczącej finansowania turystyki aborcyjnej.

Jakub Bałtroszewicz zauważa, że środowiska pro-life chcą zwrócić uwagę eurokratów, by fundusze kierowali tam, gdzie są realnie potrzebne w dobie kryzysu demograficznego i starzenia się Europy, czyli na wsparcie macierzyństwa i tego, co go dotyczy, tzn. opieki socjalnej, pracy czy usług niezbędnych dla matek z małymi dziećmi. – To tu Komisja Europejska powinna inwestować pieniądze, aby dać realny wybór kobietom, które chcą wybrać macierzyństwo. Bo przez te niedobory, aborcja przestaje być dzisiaj wyborem, a w pewnym sensie staje się „koniecznością”, gdy kobieta sobie nie radzi bez tego wsparcia – mówi prezes Federacji Życia. – Jeżeli chcemy dać kobietom prawdziwy wybór, to zróbmy wszystko, aby uczynić macierzyństwo przyjaznym, żeby kobiety miały pewność, że są zaopiekowane przez państwo i jeżeli wybiorą życie, to Unia Europejska zrobi wszystko, by je w tym wesprzeć – dodaje.

Na sali Witolda Pileckiego w Parlamencie Europejskim w Brukseli spotkało się ponad 300 osób – przedstawicieli ponad 50 organizacji z 19 państw europejskich zrzeszonych w Europejskiej Federacji dla Życia i Godności Człowieka „One of us”. – Mamy nadzieję, że ten nasz głos zostanie usłyszany i wzięty pod uwagę w tej bardzo poważnej debacie, która dotyczy przyszłości Europy – czy chce być cywilizacją życia czy śmierci? Czy chce finansować turystykę aborcyjną czy wspierać macierzyństwo? Im szybciej sobie uświadomimy, że tylko życie ma przyszłość, tym większa szansa, by uratować Europę przed śmiercią – podkreśla Jakub Bałtroszewicz.

Artykuł Debata pro-life w Parlamencie Europejskim pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.