IX Pielgrzymka Rodzin Dzieci Utraconych: „Miłość Jezusa jedynym lekarstwem na ból osamotnienia i wszystkie rany ludzkiego serca”

16 ma­ja 2026 ro­ku w ła­giew­nic­kim Sank­tu­arium Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia od­by­ła się IX Ogól­no­pol­ska Piel­grzym­ka Ro­dzin Dzie­ci Utra­co­nych. Uro­czy­stej Mszy Świę­tej prze­wod­ni­czył ks. dr pra­łat Fran­ci­szek Ślu­sar­czyk, by­ły rek­tor sank­tu­arium, a obec­nie pro­boszcz kra­kow­skiej pa­ra­fii Naj­święt­szej Ma­rii Pan­ny Mat­ki Kościoła.

 W cza­sie ho­mi­lii ks. Ślu­sar­czyk przy­po­mniał po­stać pa­pie­ża Ja­na Paw­ła II i dra­ma­tycz­ne fak­ty z je­go ży­cia: śmierć ma­my, gdy był za­le­d­wie kil­ku­let­nim dziec­kiem, śmierć bra­ta i sio­stry, a póź­niej tak­że i oj­ca. – Mi­łość Bo­ża spra­wi­ła, że już ja­ko ka­płan, bi­skup i pa­pież ni­gdy nie zo­stał sy­nem utra­co­nej na­dziei, choć na­le­żał do ro­dzi­ny dziec­ka utra­co­ne­go. Co wię­cej, da­ra­mi ży­wej wia­ry oraz uf­nej na­dziej ubo­ga­cał przez ko­lej­ne la­ta mi­lio­ny lu­dzi na ca­łym świe­cie – mó­wił ks. Ślusarczyk.

– Ko­cha­ni, krzyż Chry­stu­sa jest tak­że źró­dłem mi­ło­sier­dzia oraz wszel­kiej ła­ski. Sta­no­wi on, jak pi­sał Jan Pa­weł II, naj­głęb­sze po­chy­le­nie się Bó­stwa nad czło­wie­kiem. Krzyż sta­no­wi jak­by do­tknię­cie od­wiecz­ną mi­ło­ścią naj­bo­le­śniej­szej ra­ny ziem­skiej eg­zy­sten­cji czło­wie­ka – po­wie­dział ks. pra­łat. I do­dał: – Tych ran w ludz­kich ser­cach jest wie­le. Są obec­ne w mał­żeń­stwach, ro­dzi­nach, róż­nych wspól­no­tach. A lu­dzie po­ra­nie­ni przed­wcze­snym odej­ściem naj­bliż­szych ma­ją w tej ta­jem­ni­cy bez­po­śred­ni udział.

Ks. Ślu­sar­czyk pod­kre­ślił, że cier­pie­nie ro­dzin dzie­ci utra­co­nych na­le­ży prze­ży­wać w zjed­no­cze­niu z cier­pie­niem i mę­ką Chry­stu­sa. – Wte­dy na­bie­ra ono sen­su i war­to­ści – powiedział.