Tylko życie ma przyszłość!

Duchowa adopcja dziecka poczętego

W każdej sekundzie na świecie dokonuje się cud poczęcia czło­wieka. Jednak szokuje fakt, że wiele z poczętych dzieci nie doczeka dnia swoich narodzin, gdyż zostanie im ode­brane życie w wyniku aborcji. Jak podają sta­ty­styki co 11 sekund ginie w Europie dziecko wskutek aborcji, co daje 327 aborcji na godzinę. Zwo­lennicy zabi­jania poczętych dzieci nie chcą uznać, że życie czło­wieka zaczyna się od poczęcia. Nie­którzy ludzie uważają, że decyzja o aborcji leży jedynie po stronie kobiety i że to ona powinna mieć prawo wyboru. A co z prawem tego nie­winnego, poczętego dziecka? Nie możemy prze­chodzić obo­jętnie wobec tak wielkiej liczby zabi­janych nie­winnie dzieci. Naj­większą siłą, która może prze­zwy­ciężyć to zło jest modlitwa. Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego jest wielką i śliną obroną życia nie­na­ro­dzonych, a zagro­żonych dzieci.

Zło­żenie ślubowania

Dzieło Duchowej Adopcji można podjąć przez uro­czyste zło­żenie ślu­bo­wania na Mszy świętej lub gdy nie ma warunków do zło­żenia uro­czy­stego przy­rze­czenia w kościele, indy­wi­du­alnie w dowolne święto Matki Bożej, przed krzyżem lub świętym obrazem. Osoba skła­dająca przy­rze­czenie staje się duchowym rodzicem „swego” poczętego dziecka na czas dzie­więciu mie­sięcy. Duchowa adopcja może być podjęta jeden raz, ale może być podej­mowana cyklicznie co 9 mie­sięcy, jednak zawsze po wypeł­nieniu poprzednich zobo­wiązań. Każ­do­razową nową Duchową Adopcję powinno poprzedzać nowe przyrzeczenie.

Jak odmawiać

Modlitwa polega na codziennym odma­wianiu jednej tajemnicy różań­cowej: radosnej, światła, bolesnej, chwa­lebnej (Ojcze Nasz, 10 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu) oraz spe­cjalnej modlitwy w intencji dziecka nie­na­ro­dzonego i jego rodziców. Do modlitwy można dołączyć dowolnie wybrane dodatkowe posta­no­wienia, na przykład częstą spo­wiedź, Komunię Świętą, ado­rację Naj­święt­szego Sakra­mentu, lekturę Pisma Świętego, pomoc osobom potrze­bu­jącym lub dodatkowe modlitwy. Każ­do­razowo można adop­tować tylko jedno nie­znane nam dziecko zagrożone aborcją, którego imię zna tylko Bóg.

Cele Duchowej Adopcji

Celem jest prze­miana serc rodziców zagro­żonego dziecka, to uwraż­li­wienie na wartość życia ludz­kiego, wzbu­dzenie odpo­wie­dzial­ności za dar płod­ności. Duchowa Adopcja jest praktyką miłości miło­siernej skie­rowaną do czło­wieka bez­bronnego, potrze­bu­jącego pomocy w walce o życie. Osoba adop­tująca spełnia zaszczytny akt ofiary: choć tego dziecka nie widzi, nie przytuli, nie przy­garnie do serca – broni jego życia.

Historia

Idea duchowej adopcji zro­dziła się w Anglii i we Francji po obja­wie­niach Matki Bożej w Fatimie. Ini­cja­torem Duchowej Adopcji w Polsce był dr Paweł Mil­carek, który w 1987 roku opra­cował zasady ideowe i opu­bli­kował je w mie­sięczniku „Rycerz Nie­po­ka­lanej”. Zwrócił się on z apelem: „Weź do ręki miecz modlitwy i walcz, a wywal­czysz komuś życie! Dopóki cho­dzisz po ziemi, owo „adop­towane” przez Ciebie dziecko będzie znane tylko Bogu. Ale gdy już przej­dziesz bramy śmierci, poznasz, że Twój wysiłek nie poszedł na marne”. Pierwsze przy­rze­czenia duchowej adopcji miało miejsce w War­szawie w lutym 1987 r. Ofi­cjalnie podjęto ją w 1992 r. na Jasnej Górze, gdzie znajduje się Cen­tralny Ośrodek Duchowej Adopcji.

Więcej infor­macji o Duchowej adopcji dziecka poczętego można uzyskać pod adresem:

Cen­tralny Ośrodek Ruchu Krze­wienia Duchowej Adopcji
Jasna Góra, ul. o. A. Kor­dec­kiego 2 p. 108, 42–225 Częstochowa
tel. (0–34) 377 77 77, 377 72 48

Do pobrania i wydru­ko­wanie folder „Duchowa adopcja dziecka poczętego” (plik PDF)

Share on facebook
Udostępnij
Share on twitter
Tweetnij
Share on print
Wydrukuj