Jagódka, która jest światłem

Trud­no mi so­bie wy­obra­zić, przez co prze­cho­dzi­li­ście. Lęk o Ja­go­dę, o wła­sne życie…

AT: To by­ło bar­dzo trud­ne… Pa­mię­tam bar­dzo do­brze mo­ment jej po­ro­du. Je­cha­łam szpi­tal­nym ko­ry­ta­rzem i wie­dzia­łam, że być mo­że za chwi­lę spo­tkam się z Bo­giem. Za­czę­łam od­ma­wiać „Oj­cze nasz”, bo wie­dzia­łam, że nic już ode mnie nie za­le­ży. To mi przy­nio­sło ogrom­ny spo­kój. Wie­dzia­łam, że Pan Bóg jest tak do­bry, że tu­taj na zie­mi po­ukła­da ży­cie mo­jej ro­dzi­ny, je­śli mnie i Ja­go­dy zabraknie…

Co czu­łaś, kie­dy się obudziłaś?

AT: Ma­ciej był obok. Za­py­ta­łam, czy Ja­go­da so­bie po­ra­dzi­ła, czy prze­ży­ła. I gdy on od­po­wie­dział, że cór­ka ży­je, to ogar­nę­ło mnie uczu­cie nie­sa­mo­wi­tej ła­ski i wdzięcz­no­ści za to, że obie jesz­cze tu­taj je­ste­śmy. Te pierw­sze dni i ty­go­dnie to był czas ta­kie­go za­wie­sze­nia mię­dzy ży­ciem a śmier­cią. Ja­go­da wal­czy­ła z ca­łych sił, a my mo­gli­śmy tyl­ko pa­trzeć na jej ma­łe ciał­ko i na jej wal­kę o każ­dy ko­lej­ny dzień z nami.

Ja­kie dia­gno­zy po­sta­wi­li wte­dy le­ka­rze? Co mówili?

 MT: Ja­gód­ka przy po­ro­dzie wa­ży­ła sześć­set gra­mów. Kie­dy ją zo­ba­czy­łem pierw­szy raz, by­ła za­wi­nię­ta w róż­nych ko­cy­kach, le­ża­ła w in­ku­ba­to­rze. Le­ka­rze od­sło­ni­li mi jej pię­tę i po­wie­dzie­li, że mo­gę ją do­tknąć mo­im ma­łym pal­cem. Za­bra­li ją na in­ten­syw­ną te­ra­pię no­wo­rod­ka, za­ło­ży­li wkłu­cia, po pro­stu ją ratowali.

AT: Po dwóch czy trzech ty­go­dniach Ja­go­da mia­ła przejść pierw­szą ope­ra­cję, któ­ra mia­ła umoż­li­wić jej dal­sze ży­cie. Kie­dy za­py­ta­łam le­ka­rza o to, cze­go on się naj­bar­dziej boi, od­po­wie­dział mi, że w za­sa­dzie ona ma pięć pro­cent szans i że wła­ści­wie to po­win­ni­śmy się po­że­gnać z cór­ką. Schy­li­łam się wte­dy do in­ku­ba­to­ra, otwo­rzy­łam drzwicz­ki i za­czę­łam się mo­dlić: „Pa­nie Bo­że, wi­dzę, że wszyst­ko, co po ludz­ku jest moż­li­we, jest ro­bio­ne, ale Ty tym za­rzą­dzasz. Ty mo­żesz do­ło­żyć dni do na­sze­go ży­cia, Ty mo­żesz je za­brać”. I wte­dy bar­dzo świa­do­mie zgo­dzi­łam się na Je­go wo­lę. Wie­dzia­łam, że je­śli On po­sta­no­wi za­brać Ja­go­dę do sie­bie, to to bę­dzie dla niej naj­lep­sze. Wte­dy też po­sta­no­wi­łam, że je­śli Pan Bóg nam ją zo­sta­wi, to każ­dy dzień bę­dzie na Je­go chwa­łę, a ży­cie Ja­go­dy po­sta­ra­my się uczy­nić naj­pięk­niej­szym, jak to tyl­ko moż­li­we. Chcie­li­śmy, że­by ona by­ła świad­kiem Bo­żej miłości.

Ja­go­da skoń­czy­ła dzie­sięć lat. Jej hi­sto­rię, Agniesz­ko, opi­su­jesz na blo­gu oraz w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych. Wy­peł­niasz Two­ją obiet­ni­cę, że­by uczy­nić Ja­go­dę świad­kiem i świa­tłem w ży­ciu in­nych ludzi.

AT: Wie­rzę, że ży­cie Ja­go­dy to Bo­ży plan. Dla mnie to hi­sto­ria o tym, jak Pan Bóg wy­bie­ra ma­lut­kie na­rzę­dzie, któ­re dla in­nych, dla świa­ta, mo­gło­by się wy­da­wać ze­psu­te i uszko­dzo­ne… A to na­rzą­dzie jest za­rze­wiem do­brych hi­sto­rii. Przez te wszyst­kie la­ta, kie­dy pi­sa­łam blo­ga Ja­go­dy, spo­tka­li­śmy na swo­jej dro­dze bar­dzo wie­le osób, któ­rym Ja­go­da po­mo­gła pod­jąć waż­ne decyzje.

 To zna­czy?

AT: Zwra­ca­ją się do mnie ko­bie­ty w trud­nych mo­men­tach swo­je­go ży­cia: w za­gro­żo­nej cią­ży, po stra­cie, z nie­po­myśl­ną dia­gno­zą pre­na­tal­ną. Po­trze­bu­ją roz­mo­wy, obec­no­ści. I cho­ciaż się nie zna­my, to w ta­kim kry­zy­so­wym mo­men­cie nie to jest waż­ne. Waż­ne jest to, że­by po pro­stu z kimś być, po­świę­cić mu czas. Bo cza­sem w ser­cach lu­dzi ro­dzą się ta­kie py­ta­nia, któ­re bo­ją się za­dać swo­im bli­skim. Cza­sem ła­twiej jest po­roz­ma­wiać z nie­zna­jo­mym. Ła­twiej jest też po­wie­dzieć to, co w ser­cu, ko­muś, kto prze­szedł po­dob­ną dro­gę i mo­że po­dzie­lić się swo­im doświadczeniem.

Cza­sem to to­wa­rzy­sze­nie spra­wia, że ktoś zmie­nia swo­ją de­cy­zję o abor­cji i po­sta­na­wia uro­dzić dziec­ko i choć po­cząt­ko­wo my­ślał o od­da­niu go do ad­op­cji, to jed­nak przyj­mu­je to ma­leń­kie ży­cie w stu pro­cen­tach, za­bie­ra je do do­mu i two­rzy pięk­ną rodzinę…

My­ślę, że kie­dyś Ja­go­da za­bie­rze wszyst­kie te hi­sto­rie i za­nie­sie je w ko­szu Pa­nu Bo­gu. Ja­gód­ka po­ma­ga lu­dziom prze­ła­my­wać lę­ki, otwie­rać ser­ce na mi­łość, do­pro­wa­dza do wie­lu prze­mian i we­wnętrz­nych uzdrowień…

A cze­go uczy Was by­cie ro­dzi­cem dziec­ka z niepełnosprawnością?

AT: Pierw­sze dwa la­ta jej ży­cia wy­ku­ły w nas po­ko­rę i cier­pli­wość. Na­uczy­li­śmy się wte­dy, że ni­gdy nie po­zna­my od­po­wie­dzi na py­ta­nie o to, ile cza­su nam zo­sta­ło. To wła­śnie Ja­go­da na­uczy­ła nas, że sko­ro nie wie­my, ile cza­su ma­my, to trze­ba w każ­dej mi­nu­cie ży­cia da­wać mi­łość, mó­wić, jak bar­dzo się ko­cha bli­skich, przy­tu­lać ich, być obok. Bo tak na­praw­dę tyl­ko to się w ży­ciu liczy.

Nie­rzad­ko sły­szy się, że nie­peł­no­spraw­ność jest przy­czy­ną roz­pa­du ro­dzin. Wy po­ka­zu­je­cie coś zu­peł­nie innego.

AT: Trud dźwi­ga­nia cho­ro­by czy nie­peł­no­spraw­no­ści jed­ne­go z człon­ków ro­dzi­ny spra­wia, że wy­ostrza­ją się zmy­sły po­zo­sta­łych do­mow­ni­ków na do­strze­ga­nie po­trzeb i na na­ukę bez­wa­run­ko­wej mi­ło­ści. To, co nisz­czy ro­dzi­nę to brak mi­ło­ści, cza­su i wię­zi. To są praw­dzi­wi mor­der­cy ro­dzin, a nie cho­ro­ba dziecka.

MT: Świat czę­sto nas zwo­dzi i pró­bu­je nam po­ka­zać, że szczę­ście jest gdzie in­dziej. Lu­dziom się wy­da­je, że wie­dzą wszyst­ko. Ma­my ba­da­nia, na­ukę, le­ki, psy­chia­trów. A mi­mo to co­raz wię­cej lu­dzi jest nie­szczę­śli­wych… Nie po­trze­bu­je­my do szczę­ścia ogro­mu pie­nię­dzy, wy­jaz­dów, wa­ka­cji. Ja­go­da, jej szcze­ra ra­dość, czy­stość i we­wnętrz­ne świa­tło spra­wia, że wszyst­kie tru­dy ży­cia zni­ka­ją, a jej szczę­ście jest na­szym szczęściem.

Co, Wa­szym zda­niem, zna­czy być przy­ja­cie­lem życia?

 AT: Przy­ja­ciel ży­cia to ktoś, kto do­strze­ga w dru­gim czło­wie­ku szan­sę i po­ten­cjał. Wi­dzi w czło­wie­ku czło­wie­ka i wie, że ży­cie jest da­rem i ła­ską. Ta­ka oso­ba ni­gdy nie od­bie­rze dru­gie­mu szan­sy, nie zga­si na­dziei i nie po­grą­ży go w ciemności.

MT: Ja bym do­dał, że przy­ja­ciel ży­cia dba tak­że o god­ność czło­wie­ka. Nie de­fi­niu­je ni­ko­go przez je­go sła­bość, cho­ro­bę czy war­tość, ja­ką ktoś mo­że wnieść do spo­łe­czeń­stwa. Naj­waż­niej­sze jest to, by nie odzie­rać dru­gie­go czło­wie­ka z godności.