„Odeszły, aby żyć wiecznie…”

W nad­cho­dzą­ce nie­dzie­le Ad­wen­tu Te­le­wi­zja Trwam po­now­nie po­chy­li się nad te­ma­tem szcze­gól­nie trud­nym i de­li­kat­nym – do­świad­cze­niem ro­dzin, któ­re stra­ci­ły dziec­ko na wcze­snym eta­pie ży­cia. Cykl roz­wa­żań, bę­dą­cy ini­cja­ty­wą Pol­skie­go Sto­wa­rzy­sze­nia Obroń­ców Ży­cia Czło­wie­ka, po­pro­wa­dzi dr Piotr Guz­dek, famililog.

Jak pod­kre­śla dr Piotr Guz­dek, te­go­rocz­ne spo­tka­nia ad­re­so­wa­ne są przede wszyst­kim do ro­dzi­ców, któ­rzy ze­tknę­li się z dra­ma­tem po­ro­nie­nia, mar­twe­go uro­dze­nia bądź cią­ży pozamacicznej.

„W nie­dzie­le te­go­rocz­ne­go Ad­wen­tu pra­gnie­my w spo­sób szcze­gól­ny to­wa­rzy­szyć ro­dzi­nom do­świad­cza­ją­cym śmier­ci dziec­ka na sku­tek po­ro­nie­nia sa­mo­ist­ne­go, mar­twe­go uro­dze­nia i cią­ży po­za­ma­cicz­nej. Kie­ru­je­my się prze­sła­niem na­dziei Ro­ku Ju­bi­le­uszo­we­go, któ­re w kon­tek­ście śmier­ci wcze­sno pre­na­tal­nej dziec­ka chce­my wy­ra­zić za­wo­ła­niem – ‘Ode­szły, aby żyć wiecz­nie…», otwie­ra­ją­cym per­spek­ty­wę na­dziei na szczę­śli­we ży­cie wiecz­ne zmar­łych dzie­ci”

– za­zna­cza prelegent.

Ad­wen­to­we re­flek­sje ma­ją nie tyl­ko wspie­rać osie­ro­co­nych ro­dzi­ców, ale rów­nież uwraż­li­wiać wszyst­kich od­bior­ców na war­tość kru­cho­ści i da­ru ludz­kie­go ży­cia. To spoj­rze­nie ma stać się du­cho­wym przy­go­to­wa­niem do świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia – cza­su, w któ­rym ca­ły chrze­ści­jań­ski świat po­chy­la się nad ta­jem­ni­cą na­ro­dzin Jezusa.

Czas ra­do­ści i czas bólu

Okres Bo­że­go Na­ro­dze­nia, choć dla wie­lu jest cza­sem ra­do­ści, dla ro­dzin po stra­cie dziec­ka by­wa szcze­gól­nie bo­le­sny. Dr Piotr Guz­dek zwra­ca uwa­gę, że świą­tecz­ne sym­bo­le mo­gą wzma­gać po­czu­cie pust­ki i tę­sk­no­ty. Jak podkreśla:

„Okres Świąt Na­ro­dze­nia Pań­skie­go, kon­cen­tru­ją­cy na­szą uwa­gę na ko­ły­sce no­wo na­ro­dzo­ne­go dziec­ka, jest nie­zwy­kle trud­nym cza­sem ża­ło­by dla ro­dzin, któ­re – po­dob­nie jak świę­ta Ro­dzi­na – ocze­ki­wa­ły na­ro­dzin dziec­ka, ale do­świad­czy­ły je­go utra­ty w okre­sie pre­na­tal­nym. Pra­gnie­my te ro­dzi­ny za­uwa­żyć, uwraż­li­wić wspól­no­ty pa­ra­fial­ne na ich cier­pie­nie oraz na­świe­tlić je z per­spek­ty­wy bi­blij­no-teo­lo­gicz­nej i antropologiczno-etycznej.”

Te­ma­ty ko­lej­nych ad­wen­to­wych spotkań

Roz­wa­ża­nia bę­dą emi­to­wa­ne w Te­le­wi­zji Trwam o godz. 11.40 przez czte­ry ko­lej­ne nie­dzie­le Ad­wen­tu. Każ­de spo­tka­nie po­świę­co­ne zo­sta­nie in­ne­mu wy­mia­ro­wi prze­ży­wa­nia ża­ło­by po dziec­ku utra­co­nym przed urodzeniem:

• 30 li­sto­pa­da – Ewan­ge­licz­ne dzie­ciń­stwo Je­zu­sa ja­ko przy­po­mnie­nie o god­no­ści ży­cia prenatalnego.
• 7 grud­nia – Wia­ra wy­sta­wio­na na pró­bę po utra­cie dziecka.
• 14 grud­nia – Śmierć pre­na­tal­na a błęd­nie in­ter­pre­to­wa­na idea tzw. grze­chów międzypokoleniowych.
• 21 grud­nia – Ro­dzin­ny po­grzeb dziec­ka zmar­łe­go w okre­sie pre­na­tal­nym – sens, du­cho­wość i praktyka.

W jed­nym z roz­wa­żań dr Piotr Guz­dek od­no­si się do czę­stej oba­wy ro­dzi­ców, że śmierć dziec­ka jest ka­rą za wi­ny przod­ków. Od­po­wia­da stanowczo:

„Choć ist­nie­ją spo­łecz­ne struk­tu­ry zła sprzy­ja­ją­ce po­peł­nia­niu grze­chów, to jed­nak nie mo­że­my mó­wić o grze­chach mię­dzy­po­ko­le­nio­wych do­ty­czą­cych ro­dzin. Bóg nie ka­rze nas za wi­ny na­szych przod­ków. Każ­da wi­na mo­ral­na ma cha­rak­ter oso­bi­sty i nie pod­le­ga dzie­dzi­cze­niu, każ­da oso­ba in­dy­wi­du­al­nie po­no­si od­po­wie­dzial­ność za za­cią­gnię­tą wi­nę mo­ral­ną wy­rzą­dzo­nym złem lub za­nie­dba­nym do­brem. Przy czym eks­pia­cja rów­nież wspól­no­to­wa za grze­chy, zwłasz­cza te po­peł­nio­ne prze­ciw­ko ży­ciu czło­wie­ka, jest oczy­wi­ście bar­dzo po­trzeb­na, aby prze­pra­szać Pa­na Bo­ga za zło. Jed­no­cze­śnie też ni­gdy śmierć dziec­ka, nie­za­leż­nie na ja­kim eta­pie ży­cia na­stą­pi­ła, nie mo­że być po­strze­ga­na ja­ko na­stęp­stwo ‘grze­chów międzypokoleniowych».”

Na­wią­zu­jąc do tych słów, pre­le­gent pod­kre­śla, że choć mo­dli­twa prze­bła­gal­na za zło po­peł­nio­ne wo­bec ży­cia ma sens i war­tość, nie wol­no jej łą­czyć z cier­pie­niem ro­dzin, któ­re utra­ci­ły dziec­ko, po­nie­waż ta­kie in­ter­pre­ta­cje nie­słusz­nie ob­cią­ża­ją ro­dzi­ców i fał­szu­ją ob­raz Boga.

Ostat­nia nie­dzie­la Ad­wen­tu: o god­no­ści pożegnania

Kul­mi­na­cją cy­klu bę­dzie te­mat ro­dzin­nych po­grze­bów dzie­ci zmar­łych w okre­sie pre­na­tal­nym. Dr Piotr Guz­dek jest au­to­rem „Kom­pen­dium pa­sto­ral­ne­go o ro­dzin­nym po­grze­bie dziec­ka mar­two uro­dzo­ne­go i to­wa­rzy­sze­niu w ża­ło­bie”, do­ku­men­tu opra­co­wa­ne­go dla Kon­fe­ren­cji Epi­sko­pa­tu Pol­ski. Od lat an­ga­żu­je się tak­że w or­ga­ni­za­cję god­nych po­chów­ków dzie­ci mar­two uro­dzo­nych, współ­dzia­ła­jąc z Pol­skim Sto­wa­rzy­sze­niem Obroń­ców Ży­cia Człowieka.

jb
Źró­dło: Nasz Dziennik