Piel­grzymka Mał­żeństw i Rodzin na Jasną Górę

W nie­dzielę, 22 września 2019 r., podczas XXXV Ogól­no­pol­skiej Piel­grzymki Mał­żeństw i Rodzin na Jasną Górę Piotr Guzdek, koor­dy­nator ds. pogrzebów dzieci martwo uro­dzonych, wygłosił wykład nt. Rodzina wobec dramatu dziecka utra­conego. W swoim wystą­pieniu pod­kreślał, że: Konieczna jest w świa­do­mości spo­łecznej zmiana podejścia do poro­nienia samo­istnego: punkt cięż­kości spo­łecznego zain­te­re­so­wania, sku­piony obecnie wyłącznie na rodzicach, winien zostać prze­orien­towany na kon­cen­trację na dziecku wespół z rodzicami, tak aby rodzice w pierwszej kolej­ności dostrzegli zmarłe dziecko i z tej per­spektywy mogli spojrzeć na siebie, osiągnąć wła­ściwe zro­zu­mienie dramatu wyda­rzenia, w którym uczest­niczą, jak również zyskać opty­malne warunki pra­wi­dłowego prze­życia i zamknięcia procesu żałoby. Tak zorien­towana formuła wsparcia spo­łecznego rodziców po stracie skutkuje doświad­czaniem przez roniących poro­nienia samo­istnego rów­no­legle na dwóch płasz­czy­znach: odejścia dziecka i dopeł­nienia historii jego życia w godziwym zło­żeniu ciała do grobu oraz poże­gnania rodziców ze zmarłym, powrotu do rów­nowagi psy­chicznej i roz­po­częcia nowego etapu w życiu osie­ro­conych, bowiem nie jest i nie będzie już ono tym samym życiem sprzed straty. Spójność prze­życia poro­nienia na tych dwóch wza­jemnie uzu­peł­nia­jących się i natu­ralnych płasz­czy­znach jego doświad­czania: dziecka i rodziców pozwala roniącym odnaleźć.

Pre­legent wska­zywał również, iż: Kościół dąży do wypra­co­wania w posłudze dusz­pa­ster­skiej nowego podejścia spo­łecznego do dzieci umie­ra­jących na skutek nie­po­wodzeń położ­ni­czych i do ich osie­ro­conych rodzin. Pozwoli ono zapewnić obojgu mał­żonkom, tak matce, jak i ojcu, ade­kwatne wsparcie duchowe, tera­peu­tyczne i moralne przez moż­liwość litur­gicznego poże­gnania utra­conego dziecka i prze­pra­co­wania noszonej po nim żałoby zgodnie z chrze­ści­jańską tra­dycją opła­ki­wania zmarłych. Samemu dziecku zagwa­rantuje ono rodzinny i litur­giczny pogrzeb, należny mu z racji posia­danej za życia god­ności osoby i wymogu pie­tyzmu wobec ludzkich zwłok, oraz zabez­pieczy wła­ściwe miejsce w rela­cjach rodzinnych i – szerzej ujmując – w rela­cjach spo­łecznych, przy­słu­gujące mu w takim samym stopniu jak innych członkom wspólnoty rodzinnej i para­fialnej zmarłym już po naro­dzeniu. Nie sposób bowiem ogra­niczać nie­po­wo­dzenia położ­ni­czego jedynie do cier­pienia osie­ro­conych rodziców z pomi­nięciem troski o oddanie sza­cunku ciału dziecka martwo uro­dzonego. Podobnie nie można spro­wadzać straty pro­kre­acyjnej wyłącznie do pogrzebu dziecka bez wła­ściwego wsparcia osie­ro­conych mał­żonków i rodzin doświad­cza­jących dotkliwego kryzysu psy­chicznego i nie­rzadko również duchowego. Nie należy zatem fał­szywie rozu­mianego dobro­stanu psy­chicznego rodziców prze­ciw­stawiać prawu dziecka do godnego pochówku, jak również umniejszać zna­czenia potrzeb duchowych i psy­chicznych rodzin pogrą­żonych w żałobie przez kon­cen­tro­wanie się tylko na orga­ni­zacji pogrzebu zmarłego, tym samym wpro­wa­dzając i w jednym, i w drugim przy­padku swoisty anta­gonizm pomiędzy rodzicami i zmarłym dzieckiem. W istocie rodzice i dziecko wza­jemnie siebie potrzebują: dziecko nie zostanie godnie pochowane i nie będzie obecne w pamięci rodziny bez wysiłku rodziców, z kolei mał­żon­kowie do pra­wi­dłowego prze­biegu procesu zdro­wienia i zamknięcia żałoby potrzebują daru poże­gnania ze zmarłym dzieckiem i kul­ty­wo­wania z nim duchowej więzi już w nowych warunkach życia mał­żeń­skiego i rodzinnego. Wskazana obu­stronna relacja nie ma jednak zna­czenia uty­li­tarnego, lecz jest w pełni doświad­czeniem miłości, wyra­ża­jącej się we wza­jemnym obda­ro­waniu sobą rodziców i dziecka. Konieczne jest zatem inte­gralne podejście do dzieci zmarłych w nie­po­wo­dze­niach położ­ni­czych i do opła­ku­jących je rodzin, wzmac­niające jedność i soli­darność wszystkich członków wspólnoty rodzinnej i mał­żeń­skiej, tak żywych, jak i zmarłych.

Piel­grzymka prze­biegała pod hasłem Rodzina sank­tu­arium życia. Jej orga­ni­za­torem jest Krajowy Ośrodek Dusz­pa­sterstwa Rodzin. Spo­tkanie modli­tewne zgro­ma­dziło około 5 tysięcy piel­grzymów.

Może zainteresują Cię także inne poruszane przez nas zagadnienia?

%d bloggers like this: