Page 37 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne jako niepowodzenie prokreacyjne… 37

go wobec ustroju matki i uzyskania przez niego dojrzałości pozwalającej
*
* Pojęcie dziecka prenatalnego na oznaczenie dziecka w prenatalnym okresie jego życia
sformułował w 1986 roku Peter G. Fedor-Freybergh, specjalista z zakresu psychologii pre-
natalnej i medycyny perinatalnej. Wprowadzając to pojecie, badacz ten chciał dokonać per-
sonalistycznej redefinicji zmedykalizowanej terminologii, używanej dotychczas w dyskursie
naukowym dla określenia człowieka w prenatalnym okresie rozwoju, jak zarodek czy płód,
stosowanych także w embriologii zwierząt. W 2006 roku pod egidą prof. Fedora-Freybergha
przy Wyższej Szkole Zdrowia i Pracy Socjalnej im. św. Elżbiety w Bratysławie zostało za-
łożone Słowackie Towarzystwo Prenatalnej i Perinatalnej Psychologii, Medycyny i Nauk
Społecznych, którego oficjalnym organem jest czasopismo „Prenatálne Dieťa” (por. P. G.
Fedor-Freybergh, Dziecko prenatalne. Psychosomatyczna specyfika okresu prenatalnego
i perinatalnego jako środowiska życia dziecka, tłum. D. Leszczak, Kraków: Wydawnic-
two Impuls, 2014, s. 11). Do polskiej literatury przedmiotu pojęcie dziecka prenatalnego
przeszczepiła Dorota Kornas-Biela, postulująca w swoich pracach wyodrębnienie nowej
subdyscypliny w obszarze nauk o wychowaniu – pedagogiki prenatalnej. Za jej rozwojem
odpowiadał się również Włodzimierz Fijałkowski, który sprzeciwiał się używaniu określeń:
dziecko nienarodzone, nienarodzony. Uważał, że aprobując tego typu nomenklaturę w od-
niesieniu do dziecka wzrastającego w łonie matki, należałoby konsekwentnie w stosunku do
człowieka już urodzonego używać określeń: preagonalny, nieumarty. Za dopuszczalną ter-
minologię uznawał: dziecko w prenatalnym okresie rozwoju, dziecko prenatalne, dziecko
poczęte. Początki psychologii prenatalnej (zwanej również edukacją prenatalną) historycz-
nie poprzedzającej rozwój pedagogiki prenatalnej, sięgają swymi korzeniami pionierskich
badań szwajcarskiego psychologa nurtu psychoanalizy, Hansa Gustawa Grabera, uważanego
za nestora psychologii prenatalnej oraz obrad Światowego Kongresu Psychoanalitycznego
w Wiedniu (26 lipca 1971 roku), podczas którego pod kierownictwem Grabera powoła-
no pierwszą sekcję badawczą psychologii prenatalnej – Studiengemeinschaft für Pränatale
Psychologie. Obecnie kontynuuje ona swoją działalność jako The International Society for
Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine (ISPPM), którego organem wydawniczym
jest czasopismo „International Juournal of Prenatal and Perinatal Psychology nad Medicine”.
Ponadto w zakresie psychologii prenatalnej badania prowadzi również The Association for
Pre- and Perinatal Psychology and Health (APPPAH), wydające „Journal of Prenatal and
Perinatal Psychology and Health”. W obszarze języka francuskiego pierwsze towarzystwo
naukowe, związane z problematyką edukacji prenatalnej zainicjowało swoją działalność
w 1982 roku we Francji i przyjęło nazwę Stowarzyszenie Edukacji Prenatalnej. W kolej-
nych latach powstały liczne jego odpowiedniki w innych krajach Europy, w tym również
w Polsce, ale także w Ameryce Łacińskiej i Afryce. W 1993 roku Polskie Stowarzyszenie
Edukacji Prenatalnej uzyskało akces do Światowej Organizacji Stowarzyszeń Edukacji Pre-
natalnej – Organisation Mondiale des Associations pour l’Education Prenatale (OMAEP),
do której należy czasopismo „Educazione Prenatale”. W polskim środowisku naukowym
zasłużonymi pionierami badań w zakresie psychologii i pedagogiki prenatalnej są wspo-
mniani już profesorowie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II: nieżyjący