Page 22 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

22 Rozpoznaj swoje dziecko we mnie…

wyraźnie dostrzegalna jest obecnie upowszechniająca się praktyka dale-
ko idącej personalizacji ceremonii pogrzebowej, czyli nadawania rytuało-
wi pogrzebowemu, przy zachowaniu ogólnie obowiązujących kanonów,
zindywidualizowanych elementów, mających odzwierciedlić osobowość,
zamiłowania bądź dokonania żegnanej osoby (przykładowo podczas
pogrzebów emitowany jest ulubiony utwór muzyczny zmarłego). Nie
znajduje zatem racjonalnego uzasadnienia postawa sprzeciwu bądź do-
browolnej rezygnacji rodziców z indywidualnych pogrzebów dzieci po-
ronionych. Postawy kontestacyjne pośrednio lub bezpośrednio wynikają
głównie z depersonalizujących nienarodzonych przekonań światopoglą-
dowych. Równie częsta jest postawa przymusowej rezygnacji z pochów-
ku, powodowana różnorakimi trudności w jego organizacji, piętrzącymi
się ze strony osób i instytucji naturalnie zobowiązanych do udzielenia
pomocy rodzinom pragnącym godnie pożegnać zmarłego.
Tytuł pracy wskazuje na personalistyczną perspektywę badawczą
prowadzonych rozważań, którą należy umiejscowić w nurcie persona-
lizmu prenatalnego. Jego pierwszą część, stanowiącą parafrazę modli-
tewnej prośby: Rozpoznaj, Ojcze, swoje dziecko we mnie, zaczerpnięto
z pieśni śpiewanej podczas obrzędu ostatniego pożegnania zmarłego
w liturgii pogrzebu dziecka nieochrzczonego. Choć jest to wezwanie od-
noszące się do Boga, to przez analogię w niniejszej pracy zostaje skiero-
wane do rodziców, by zechcieli oni dostrzec w zmarłym własne dziec-
ko, dokonać pochówku jego ciała, podtrzymywać z nim duchową więź,
pielęgnować nadzieję zbawienia dzieci nieochrzczonych zmarłych przed
narodzeniem, wypływającą z misterium paschalnego Chrystusa. Podkre-
ślenie godności osobowej człowieka w prenatalnym wieku rozwojowym,
przysługującej mu od poczęcia, jest najdonioślejszym i fundamentalnym
założeniem personalizmu prenatalnego, determinującym całą perspek-
tywę rozumienia prenatalnego rozwoju ludzkiej istoty jako osoby i toż-
samości rodzicielskiej oczekujących jej narodzin małżonków. Prenatalne
życie biologiczno-kognitywne człowieka w stadium embrionalnym i pło-
dowym jest bowiem zgodnie z tym założeniem w pełni życiem osobo-
wym, a embrion i płód są ludzkimi osobami mającymi liczne osobowe