Page 26 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

26 Rozpoznaj swoje dziecko we mnie…

dycznego, najbliższego środowiska roniących, kapelana szpitalnego
i duszpasterzy parafialnych. Wskazana jest zatem pogłębiona analiza od-
działywania środowiska roniących na doświadczanie przez nich śmierci
dziecka prenatalnego, dynamikę procesu żałoby w rodzinie nuklearnej
zmarłego i decyzję o wyprawieniu jego pogrzebu.
Autor jest świadom odmiennego statusu ontycznego ciała żywej
osoby i ludzkich zwłok. Dla uproszczenia wywodu posługuje się jednak
tymi pojęciami zamiennie, chcąc również bardziej uwypuklić pietyzm,
z jakim społeczność winna się odnosić do ludzkich zwłok, ze względu na
godność osobową, którą zmarła osoba posiadała podczas swojego życia
i która aktualizowała się w jej cielesności. Osoba ludzka istniała bowiem
przed śmiercią jako zapodmiotowiona we własnym ciele . Cielesność
21
osoby była miejscem realizacji i oznaczania (funkcja znaku) jej osobowej
bytowości . Autor uległ także w niniejszej pracy schematom myślowym
22
właściwym dla języka potocznego. Pisząc, przykładowo, o pogrzebie
osoby zmarłej w okresie prenatalnym, pochówku dziecka poronionego
czy martwo urodzonego, ma na myśli pogrzebanie zwłok, a nie wprost
osoby. W potocznym użyciu powyższe sformułowania występują jednak
powszechnie jako synonimy, mające na celu wyrażenie emocjonalnego
przywiązania najbliższego otoczenia do zmarłego człowieka, jak również
ukazanie podwójnej roli rytuału pogrzebowego, a więc nie tylko pogrze-
bania zwłok, ale również pożegnania zmarłej osoby przez społeczność
żyjących. Tym samym w języku potocznym mówi się, że idziemy na po-
grzeb konkretnej osoby, a nie jej zwłok.
Sygnalizowane w toku prowadzonych rozważań postulaty mają na
celu podniesienie w polskim społeczeństwie jakości kultury ronienia. Do-
tychczas jest ona w istotnej mierze kształtowana przez obowiązujące na
oddziałach szpitalnych standardy opieki położniczej nad roniącą matką,
unormowania prawne regulujące pogrzeb dzieci martwo urodzonych,
społecznie dominujące przekonania odnośnie do statusu antropologiczne-
go dziecka przed narodzeniem, proces wychowania rodzinnego i socjali-

21 Por. P. Morciniec, Bioetyka personalistyczna wobec zwłok ludzkich, dz. cyt., s. 23–63.
22 Por. tamże.