Page 21 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Wstęp 21

w pracy dużo uwagi poświęcono więzi prenatalnej oraz jej roli w kształ-
towaniu postaw rodzicielskich wobec prenatalnej śmierci dziecka i ko-
nieczności pochowania jego zwłok. Więź prenatalna, jeżeli zostanie na-
wiązana, najdobitniej ukazuje nierozłączność i wzajemne przenikanie się
doświadczeń wszystkich uczestników tej podstawowej relacji społecznej
w niepowodzeniu położniczym: umierającego dziecka i osieroconych ro-
dziców, a także rodzeństwa zmarłego i jego dziadków.
Celem poniższego przedłożenia jest zatem wskazanie roniącym ro-
dzicom i ich środowisku właściwej orientacji przeżywania poronienia
samoistnego. Zaprzestanie koncentrowania się wyłącznie na własnych
trudnościach psychicznych i dostrzeżenie w pierwszej kolejności śmierci
dziecka pozwala rodzicom uchwycić istotę niepowodzenia prokreacyj-
nego i otworzyć się na proces żałoby, świadomie przeżyć naturalną po
stracie ukochanej osoby swoistą eksplozję negatywnych emocji i uczuć,
bez szkodliwego ich tłumienia i wypierania straty. Jest to możliwie jedy-
nie wtedy, gdy rodzice wypełnią swój podstawowy obowiązek rodziciel-
ski pochowania ciała zmarłego dziecka, pożegnają się z nim i utworzą
miejsce pamięci, na którym można położyć kwiaty, zapalić świece, wy-
razić swój żal i miłość, wypowiedzieć modlitwę. W ten sposób zapewnią
ciału dziecka szacunek, a sobie prawidłowy przebieg żałoby. Wówczas
wiedzą bowiem, kogo utracili, kogo opłakują i jaka jest ich tożsamość po
stracie. Świadomość śmierci dziecka, a nie tylko utraty ciąży kształtuje
tożsamość rodzicielską małżonków. Oddanie szacunku ciału zmarłego
stawia roniących rodziców na właściwej pozycji w doświadczaniu nie-
powodzenia prokreacyjnego, czyli pozycji rodziców tracących dziecko,
i taki rodzaj żałoby powinni przepracować.
W przypadku śmierci dziecka już narodzonego lub osoby dorosłej
kwestia pogrzebu ciała jest zazwyczaj bezdyskusyjna i w żaden sposób
nie jest uzależniana od kondycji psychofizycznej osieroconych, ich osobi-
stego stosunku względem zmarłego i podzielanego światopoglądu. Rzad-
ko rodzina rezygnuje z pochówku zwłok najbliższych osób zmarłych
w okresie adolescencji bądź w wieku starszym. Równie rzadko dochodzi
do zbiorowych pochówków zwłok osób dorosłych. Wprost przeciwnie,