Page 15 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Wstęp

Mirosław Pawliszyn w znakomitej rozprawie filozoficznej poświęconej
opisowi doświadczenia śmierci ujmuje ludzką egzystencję jako rzeczywi-
stość rozpiętą pomiędzy dwoma granicznymi momentami, narodzinami
i śmiercią osoby, pozostającymi poza zasięgiem jej władz poznawczych.
Niemożliwe jest bowiem racjonalne, czyli świadome, przeżycie procesu
narodzin, jak równie niemożliwa jest antycypacja własnej śmierci, a więc
doświadczenie swojej nieobecności w świecie żyjących przed jej nadej-
ściem. Te dwa momenty stają się dla człowieka dostępne jedynie w czasie
ich dziania się i nie sposób wypowiedzieć się o nich już po ich bezpośred-
nim zdarzeniu się. Poziom ludzkiej świadomości w momencie narodzin
nie pozwala na zachowanie w pamięci towarzyszących mu doznań. Z ko-
lei śmierć unicestwia wszelką możliwość konceptualizacji i werbalizacji
tego doświadczenia innym osobom, których dotąd nie stała się udziałem.
W ten sposób moje narodziny i moja śmierć poznawczo wymykają się
mnie jako temu-oto-obecnie żyjącemu ja. Jestem w stanie doświadczyć
skutków własnych narodzin, potrafię je opisać, stają się one przedmiotem
moich obecnych przeżyć. Konsekwencji śmierci nie doświadczę już w ten
sposób, gdyż doprowadzi ona do kresu cielesno-duchową jedność mo-
jej bytowości. Świadomość nadejścia tego metafizycznego wstrząsu – jak
określa śmierć Pawliszyn – pozostawia mnie jedynie z licznymi pytania-