Page 13 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Przedmowa 13

środowiska rodziców wobec przeżywanej przez nich traumy po śmierci
dziecka prenatalnego. Ważny w tej perspektywie jest oczywisty postulat
edukacji społecznej na temat istoty przyczyn samoistnych poronień, co
mogłoby zredukować bez wątpienia naznaczone okrucieństwem postawy
ostracyzmu wobec rodziców i ich samoobwinianie się o spowodowanie
śmierci dziecka.
Ostatni rozdział pracy wskazuje na kluczową dla rozprawy rolę wię-
zi prenatalnej jako głównego wyznacznika postaw rodziców wobec po-
ronienia, zmarłego dziecka i jego pogrzebu. To, co uderza przy lekturze
całej monografii, to właśnie jej konsekwentny personalizm – ujmowa-
nie całego dramatu przez pryzmat osób w nim uczestniczących, w tym
na pierwszym miejscu osoby poronionego dziecka. Takie ujęcie budzi
szacunek i uznanie zwłaszcza w kontekście współczesnej kultury, która
dokonuje konsekwentnego urzeczowienia życia ludzkiego we wczesnym,
prenatalnym etapie jego rozwoju. Zarazem takie ujęcie pozwala w pełni
dowartościować osobę zmarłego dziecka. Dlatego też autor bardzo wni-
kliwie rozróżnia, na przykład, wartość zapewnienia roniącym rodzicom
możliwości pożegnania dziecka i wyprawienia jego pogrzebu dla reali-
zacji ich potrzeb psychicznych od wartości pogrzebu, który jest konse-
kwencją godności zmarłego dziecka. Bezcenne są rozważania odsłaniają-
ce dynamikę przebiegu żałoby roniących małżonków oraz wpływ środo-
wiska rodziców na sposób jej przeżywania przez rodzinę.
Praca zawiera wiele konkretnych, praktycznych elementów. Należą do
nich, przedstawione w formie instruktażu, dwie drogi organizacji pogrze-
bu dziecka poronionego – w przypadku znanej bądź nieznanej płci dziecka.
Niezwykle cenne są prezentacja nauczania Kościoła katolickiego o koniecz-
ności godziwego pochowania ciał poronionych dzieci zmarłych bez chrztu
i omówienie liturgii pogrzebowej takiego dziecka.
Ważne jest to, że Piotr Guzdek przedstawia w swojej pracy szereg po-
stulatów edukacyjnych, formacyjnych, katechetycznych i pastoralnych.
Ich podjęcie staje się wyznacznikiem humanizacji naszej kultury.
Praca Piotra Guzdka jest bez wątpienia pracą, której lektura będzie spo-
wolniona przez chwile wzruszeń i emocji. Jest to praca, która nakazuje nie-