Page 122 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie
P. 122

122    Rozdział 1



                martwym. Systematycznie pozyskując informacje o specyfice danego sta-
                dium rozwojowego, wiedzą oni, jakiego wyglądu dziecka czy stanu jego
                zwłok mogą się spodziewać w określonym tygodniu ciąży. W nieporów-
                nywalnie trudniejszej sytuacji znajdują się rodzice, którzy nie wykazywali
                bądź nie zdążyli wykazać w przebiegu ciąży zainteresowania rozwojem
                prenatalnym człowieka. Traumę usłyszanej diagnozy, zabiegu aspiracji
                czy łyżeczkowania, a zwłaszcza przebytego porodu, potęgują lęk i obawa
                przed kontaktem z ciałem zmarłego, niepewność o to, co mogą zobaczyć.
                Zasłyszane fałszywe informacje i własna niewiedza stają się źródłem do-
                datkowych napięć, które mogą zaważyć na decyzji o rezygnacji z kon-
                taktu z ciałem zmarłego, a nawet porzucenia zamiaru wyprawienia jego
                pochówku. Brak wcześniejszego rozpoznania prenatalnego rozwoju czło-
                wieka może nieść ze sobą szczególnie dramatyczne konsekwencje, kiedy
                na skutek poronienia następuje wydalenie z dróg rodnych kobiety żywe-
                go dziecka, które wkrótce umiera. Lęk przed nieznaną fizjonomią dziecka
                nienarodzonego, wpojone przez lewicowy feminizm i środowiska osób
                dopuszczających się aborcji i ją propagujących poglądy o tym, jakoby
                embrion i płód były jakimiś poczwarami, ohydnymi produktami ubocz-
                nymi aktu seksualnego , mogą doprowadzić do eskalacji negatywnych
                                       366
                emocji i odmowy towarzyszenia dziecku do śmierci. Tym samym rodzi-
                ce tracą jedyny i niepowtarzalny moment kontaktu z dzieckiem jeszcze
                żywym, możliwość jego chrztu, nawiązania bezpośredniej relacji, wza-
                jemnego dotyku, a  może nawet przytulenia. Umiera ono w  samotno-
                ści. Obecność przy śmierci dziecka poronionego zweryfikowała błędne
                poglądy o jego prenatalnym rozwoju wielu rodziców, którzy wyrazili na
                nią zgodę. Z tego względu samodzielna edukacja prenatalna w okresie
                prekoncepcyjnym i w trakcie ciąży jest niezwykle ważna. Realizowane
                dotąd podstawy programowe nauczania biologii w polskim szkolnictwie
                podstawowym, gimnazjalnym, zawodowym i  średnim nie dostarczają
                słuchaczom merytorycznej wiedzy o prenatalnym życiu człowieka.



                    366  Por. K. Wiśniewska-Roszkowska, Feminizm zreformowany, Wrocław: Wydaw-
                nictwo Tum, 1993, s. 88–89.
   117   118   119   120   121   122   123   124   125   126   127