Tylko życie ma przyszłość!
dr inż. Antoni Zięba

Włochy: Kolejny region przeciw życiu. Umbria za eutanazją

W szpitalu
W szpitalu. Fot.: [sirbubradut65] ©123RF.COM

W Um­brii wła­śnie otwar­to drzwi do le­gal­ne­go za­da­wa­nia śmier­ci. To już pią­ty re­gion Włoch po To­ska­nii, Sar­dy­nii, Emi­lii-Ro­ma­nii i We­ne­cji Eu­ga­nej­skiej, któ­ry przy­jął prze­pi­sy o „do­bro­wol­nej śmier­ci z po­mo­cą me­dycz­ną”. W prak­ty­ce cho­dzi o sa­mo­dziel­ne po­da­nie śmier­tel­ne­go leku. 

Ra­da Re­gio­nal­na za­gło­so­wa­ła 11 do 6 (przy trzech wstrzy­mu­ją­cych się). Prze­wod­ni­czą­ca re­gio­nu Ste­fa­nia Pro­iet­ti sa­ma przy­zna­ła, że to nie są spra­wy, któ­re re­gion po­wi­nien re­gu­lo­wać i we­zwa­ła pań­stwo do przy­ję­cia ja­snych prze­pi­sów na po­zio­mie kra­jo­wym. Tym­cza­sem re­gion zro­bił swoje.

Bi­sku­pi Um­brii za­re­ago­wa­li go­ry­czą i rozczarowaniem

W oświad­cze­niu na­pi­sa­li wprost: za­miast bro­nić ży­cia, le­gi­ty­mi­zu­je się je­go li­kwi­da­cję. Pra­wo ma chro­nić ży­cie ja­ko bez­cen­ny dar, a nie to­ro­wać dro­gę do je­go uni­ce­stwie­nia. Przy­po­mnie­li sło­wa Le­ona XIV: ochro­na ży­cia od po­czę­cia aż do na­tu­ral­ne­go kre­su jest fun­da­men­tem każ­de­go in­ne­go pra­wa. Od­po­wie­dzią na cier­pie­nie lu­dzi star­szych, cho­rych i sa­mot­nych nie jest pi­guł­ka śmier­ci, lecz re­al­na bli­skość, opie­ka i so­li­dar­ność. Wska­za­li też na oczy­wi­sty fakt: sys­tem opie­ki pa­lia­tyw­nej i ho­spi­cjów we Wło­szech na­dal jest nie­wy­star­cza­ją­cy. Za­miast go bu­do­wać, po­li­ty­cy re­gio­nal­ni wy­bie­ra­ją krót­szą drogę.

Krok wstecz wo­bec mi­sji za­wo­du lekarza

Sto­wa­rzy­sze­nie Wło­skich Le­ka­rzy Ka­to­lic­kich (AMCI) ostrze­ga, że nie wol­no trak­to­wać po­mo­cy w sa­mo­bój­stwie jak zwy­kłej usłu­gi re­gio­nal­nej służ­by zdro­wia. To po­waż­ny krok wstecz wo­bec mi­sji za­wo­du le­ka­rza. Sieć Di­te­lo Sui Tet­ti przy­po­mi­na: wol­ność nie po­le­ga na po­rzu­ca­niu tych, któ­rzy cier­pią. Spo­łe­czeń­stwo le­czy i to­wa­rzy­szy, a nie za­mie­nia śmierć w od­po­wiedź na kru­chość ży­cia. Nikt nie po­wi­nien do­cho­dzić do punk­tu, w któ­rym pra­gnie śmier­ci tyl­ko dla­te­go, że nie do­stał ulgi w bó­lu, wspar­cia ani kon­kret­nej pomocy.

Peł­za­ją­cy fe­de­ra­li­zmem śmierci

Pro Vi­ta e Fa­mi­glia mó­wi ja­sno: czas skoń­czyć z tym peł­za­ją­cym fe­de­ra­li­zmem śmier­ci. Nie mo­że być tak, że w jed­nym re­gio­nie obo­wią­zu­ją in­ne za­sa­dy niż w dru­gim, bo cho­dzi o pra­wo cy­wil­ne i kar­ne, a nie o or­ga­ni­za­cję opie­ki zdro­wot­nej. Pań­stwo mil­czy, a re­gio­ny po ko­lei ob­ni­ża­ją próg. Sku­tek jest pro­sty: ży­cie tra­ci ochro­nę, a śmierć sta­je się jed­ną z opcji w ofer­cie pu­blicz­nej służ­by zdrowia.

Bi­sku­pi Um­brii koń­czą oświad­cze­nie sło­wa­mi Le­ona XIV wy­po­wie­dzia­ny­mi we Fran­cji, któ­ra nie­daw­no za­le­ga­li­zo­wa­ła eu­ta­na­zję: na­le­ży sta­now­czo od­rzu­cić po­ku­sę za­da­wa­nia śmier­ci pod po­zo­rem fał­szy­we­go współ­czu­cia. Nie moż­na uznać za­da­wa­nia śmier­ci za coś nor­mal­ne­go. Nie wszyst­ko, co jest zgod­ne z pra­wem, jest mo­ral­nie słuszne.

Ko­ścio­ły w Um­brii de­kla­ru­ją, że bę­dą da­lej bro­nić ży­cia i słu­żyć tym, któ­rzy są w trud­nej sy­tu­acji. Re­gion na­to­miast wy­brał in­ną drogę.

Za każ­dą ta­ką usta­wą sto­ją kon­kret­ni lu­dzie. Bab­cia, któ­ra szep­cze, że nie chce być cię­ża­rem. Dzia­dek, któ­ry po no­cy bez snu z bó­lu mó­wi, że ma dość. Ci lu­dzie nie po­trze­bu­ją dziś strzy­kaw­ki ani for­mu­la­rza. Po­trze­bu­ją czy­jejś dło­ni w swo­jej, le­ka­rza, któ­ry nie od­wró­ci wzro­ku i pew­no­ści, że ich ży­cie na­dal ma war­tość, na­wet gdy jest sła­be, po­wol­ne i trud­ne. Do­bre pra­wo jest jak ra­mię, na któ­rym moż­na się oprzeć w naj­gor­szej chwi­li. Nie mo­że być drzwia­mi wyj­ścio­wy­mi z po­czu­ciem wi­ny za to, że się jesz­cze żyje.

 

jb
Źró­dło: KAI

Udostępnij
Tweetnij
Wydrukuj