fbpx

Tylko życie ma przyszłość!

List do Sejmowej Komisji Zdrowia

Sza­nowni Państwo,

w związku z zapo­wie­dzianym na piątek 6.11.2020 posie­dzeniem Sej­mowej Komisji Zdrowia, przed­sta­wiamy sta­no­wisko odnośnie do pre­zy­denc­kiego pro­jektu ustawy zmie­nia­jącej Ustawę o pla­no­waniu rodziny, ochronie płodu ludz­kiego i warunkach dopusz­czal­ności prze­ry­wania ciąży z 1993 r.

Pana Pre­zydent pro­ponuje, aby:

„w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: „2a) badania pre­na­talne lub inne prze­słanki medyczne wskazują na wysokie praw­do­po­do­bieństwo, że dziecko urodzi się martwe albo obar­czone nie­ule­czalną chorobą lub wadą, pro­wa­dzącą nie­chybnie i bez­po­średnio do śmierci dziecka, bez względu na zasto­sowane dzia­łania tera­peu­tyczne,”.

W związku z tym pra­gniemy przy­po­mnieć, że:

  1. Dziecko na naj­wcze­śniejszym etapie swojego rozwoju, roz­wi­jające się w łonie matki, w zależ­ności od wieku pre­na­talnego nazywane zarodkiem lub płodem, już od 7. tygodnia swojego życia ma obecne w ciele receptory bólu, a od 20. tygodnia są one obecne w całym ciele. Naj­wcze­śniejszą okolicą wrażliwą na dotyk są usta – tak potrzebne po uro­dzeniu do jedzenia, oddy­chania, płaczu. Ponadto badania naukowe dowodzą, iż dziecko reaguje na sytuacje stresowe pod­wyż­szonym poziomem hor­monów stresu we krwi (kor­tyzolu i nora­dre­naliny) – taką sytuacją są np. badania inwa­zyjne jak amnio­punkcja (przypisy 1–13).
  2. Aborcja jest prze­pro­wa­dzana bez znie­czu­lania dziecka. Tym­czasem zapo­bie­ganie bólowi należy do pod­sta­wowych praw czło­wieka.

Zapo­bie­ganie bólowi należy do pod­sta­wowych praw czło­wieka, przy­słu­gu­jących nie­za­leżnie od wieku – z tego powodu opieka należna wcze­śniakom powinna dotyczyć także płodów” – stwier­dzili bry­tyjscy lekarze ane­ste­zjo­lodzy w artykule opu­bli­ko­wanym w cza­so­piśmie Best Practice & Research Cli­nical Ana­se­sthe­siology (vol. 18, nr 2, 2004, s. 205–220).

Pogląd, że płód jest pacjentem posia­da­jącym własne prawa, dopro­wadził do zwięk­szonego zain­te­re­so­wania kwestią bólu płodu. Uza­sad­nieniem dla sto­so­wania anal­gezji i ane­stezji wobec płodu jest nie tylko moralny obo­wiązek zapo­bie­gania cier­pieniu, lecz również to, że ból i stres może wpływać na zdolność prze­życia i mieć ługo­ter­minowe neu­ro­ro­zwojowe kon­se­kwencje” (European Journal of Obste­trics & Gyne­cology and Repro­ductive Biology, vol. 92, 200, s. 161–165).

  1. 10 procent dzieci pod­danych aborcji po 23. tygodniu rodzi się żywych, a aborcje euge­niczne to naj­czę­ściej tzw. późne aborcje (https://obgyn.onlinelibrary.wiley.com/journal/14710528). Dzieci te umierają wskutek nie­pod­jęcia czyn­ności pod­trzy­mu­jących życie; zwykle nie są nawet ogrzane w inku­ba­torze; duszą się ze względu na nie­doj­rzały układ odde­chowy.
  2. Ciężko chore dziecko rodzące się natu­ralnie ma zapew­nioną wszelką pomoc neo­na­to­lo­giczną i opiekę palia­tywną; lekarze mogą zasto­sować środki prze­ciw­bólowe i ane­ste­tyczne, by dziecko nie czuło bólu. Dziecko jest też ogrzane i nawod­nione. W celu uśmie­rzenia bólu w osta­tecz­ności można zasto­sować tzw. głęboką sedację.
  3. Rozwój w łonie matki dziecka chorego, także z wadą letalną, nie zagraża życiu matki.
  4. Ist­nieją wady/choroby, które kiedyś były uważane za nie­uchronnie, zawsze, pewnie pro­wa­dzące do śmierci jak np. HLHS, bardzo złożona wada serca. Dzięki roz­wojowi medycyny obecnie dzieci z HLHS są ope­rowane i mają szanse na prze­życie.
  5. Badania pre­na­talne (USG gene­tyczne, test PAPPA…) wykrywają praw­do­po­do­bieństwo wystą­pienia ok. 200 chorób gene­tycznych (w tej grupie część chorób sko­re­lowana jest z wadami letalnymi). Nato­miast wszystkich chorób warun­ko­wanych gene­tycznie znamy już ponad 8 tys., o czym mówiła m.in. genetyk, prof. dr hab. Anna Latos-Bie­leńska (przypis 15).
  6. Badania pre­na­talne – nawet te inwa­zyjne, jak biopsja kosmówki czy amnio­punkcja – wykrywają choroby gene­tyczne na poziomie chro­mo­somów, ale w ogóle nie obejmuje chorób gene­tycznych zwią­zanych z muta­cjami genów.
  7. Zespoły gene­tyczne, które zwykle pro­wadzą do śmierci krótko po porodzie, to np. Zespół Edwardsa i Zespół Patau – były dotąd wska­zaniem do aborcji. Jed­no­cześnie wiele chorób gene­tycznych, takich jak rzadkie choroby spi­chrze­niowe, nie jest objętych żadnym badaniem pre­na­talnym a także mogą pro­wadzić do śmierci wkrótce po naro­dzinach. Wśród nich możemy się przyjrzeć cho­robie Gau­chera. Choroba ta jest uznawana za nie­ule­czalną. Dzieci cho­rujące na nią umierają zazwyczaj w pierwszym roku życia. Jednak i tu są wyjątki – jak przed­stawiła podczas posie­dzenia Komisji Zdrowia (nr 73) w dniu 26-06-2018 dr Beata Kieć-Wilk, inter­nista, endo­kry­nolog, dia­be­tolog, spe­cja­lista labo­ra­to­ryjnej genetyki medycznej: „naj­starszy pacjent z chorobą Gau­chera, którego zdia­gno­zo­wałam (…) miał 75 lat”. Wielu żyje i umiera nie­zdia­gno­zo­wanych (przypis 16).
  8. Wszystkie nowo­rodki uro­dzone w Polsce objęte są po porodzie badaniem prze­sie­wowym, które obejmuje 29 chorób – w tym feny­lo­ke­to­nurię czy muko­wi­scydozę. Muko­wi­scydoza – nie­ule­czalna choroba wie­lo­na­rządowa – kiedyś pro­wa­dziła do śmierci we wczesnym dzie­ciń­stwie, dziś naj­starsi pacjenci dożywają 40 lat.
  9. Dodatkowo, samo uszko­dzenie genu czy aber­racja chro­mo­somów daje różny efekt bio­lo­giczny: dla jednych osób będzie to wada letalna, pro­wa­dząca do śmierci, podczas gdy inne osoby mogą żyć, pra­cować, założyć rodzinę i o swojej cho­robie dowie­dzieć się przy­padkiem. Przy­kładem takiej sytuacji jest opisany w maga­zynie „Nature” przy­padek 46-letniej kobiety, która w ciąży z trzecim dzieckiem dowie­działa się, że jest chora na zespół Turnera.
  10. Zespół Downa jest uznawany za wadę letalną.

Sza­nowni Państwo,

Aborcja dzieci, co do których zachodzi „wysokie PRAWDOPODOBIEŃSTWO”, że urodzą się ciężko chore, to jedyna sytuacja w medy­cynie, kiedy po stwier­dzeniu choroby nie­ule­czalnej, pro­ponuje się pacjentowi śmierć. W przy­padku nowo­tworów, gdy nie możemy zapro­po­nować ope­racji lub sku­tecznej terapii, pacjenta nie uśmiercamy. Ma on prawo do terapii uśmie­rza­jącej ból lub łago­dzącej objawy choroby i pozwala mu się żyć aż do natu­ralnej śmierci, nawet jeśli od dia­gnozy do tego momentu pozo­stają mu 2–3 tygodnie życia. Tylko w okresie pło­dowym, gdy stwier­dzamy chorobę lub nawet podej­rzenie choroby, której na obecnym etapie nie umiemy wyleczyć, pro­po­nujemy pacjentowi jedynie natych­mia­stową śmierć.

Jest to dys­kry­mi­nacja czło­wieka ze względu na wiek, gdyż moment usta­lenia dia­gnozy zaczyna decy­dować o czyimś życiu bądź śmierci. Wiele chorób może zostać roz­po­znanych znacznie później, niż w okresie pre­na­talnym.

Aborcja euge­niczna jest też w sposób oczy­wisty dys­kry­mi­nacją ze względu na PRZEWIDYWANY stan zdrowia.

Prosimy o udzie­lenie odpo­wiedzi na poniższe pytania:

  1. Dla­czego dzieci pod­dawane pro­ce­durze aborcji nie są znie­czulane, podczas gdy znie­czu­lanie dzieci do ope­racji wewnątrz­ło­nowych jest stan­dardową pro­cedurą medyczną?
  2. Kto miałby przy­go­tować listę wad będących wska­zaniem do aborcji (wedle pre­zy­denc­kiego pro­jektu)?
  3. Kto weźmie prawną i moralną odpo­wie­dzialność za pomyłki w dia­gno­styce, kiedy abortuje się dziecko PODEJRZANE o chorobę, a w rze­czy­wi­stości jest ono zdrowe?
  4. Od którego momentu miałoby zostać przy­znane bez­wa­runkowe prawo do życia dla wszystkich dzieci, także tych chorych, jeśli kry­terium tym nie miałoby być poczęcie?
  5. Pre­zydent postuluje aborcję dla dzieci PODEJRZEWANYCH o choroby, które „pro­wa­dzącą nie­chybnie i bez­po­średnio do śmierci dziecka”? Co oznacza „nie­chybnie i bez­po­średnio”? innymi słowy – jak długo dziecko będzie musiało przeżyć po porodzie, aby nie zostało skazane na śmierć? Tydzień, miesiąc, rok…?

Prosimy o udzie­lenie odpo­wiedzi na piśmie.

Z wyrazami sza­cunku,

w imieniu Pol­skiego Sto­wa­rzy­szenia Obrońców Życia Czło­wieka

Mag­dalena Guziak-Nowak
sekretarz zarządu

Przypisy:

  1. A. S. Kadić, M. Pre­do­jević, Fetal neu­ro­phy­siology according to gesta­tional age, w: „Seminars in Fetal & Neo­natal Medicine”, Vol. 17, 2012, s. 256–260
  2. X. Gian­na­ko­ulo­poulos, V. Glover, W. Sepu­lveda, P. Kourtis, N. M. Fisk, Fetal plasma cor­tisol and β‑endorphin response to intrau­terine needling, w: „The Lancet”, 1994, vol. 344, nr 8915, s. 77–81
  3. L. B. Myers, L. A. Bulich, P. Hess, N. M. Miller, Fetal endo­scopic surgery: indi­ca­tions and ana­esthetic mana­gement, w: „Best Practice & Research Cli­nical Ana­esthe­siology”, Vol. 18, nr 2, 2004, s. 231–258
  4. M. C. White, A. R. Wolf, Pain and stress in the human fetus, w: „Best Practice & Research Cli­nical Ana­esthe­siology”, Vol. 18, nr 2, 2004, s. 205–220
  5. R. Gitau, N. M. Fisk, V. Glover, Human fetal and maternal cor­ti­co­trophin rele­asing hormone responses to acute stress, w: „Archives of Disease in Chil­dhood. Fetal and Neo­natal Edition”, Vol. 89, 2004, s. F29–F32
  6. R. Gitau, N. M. Fisk, J. M. A. Teixteira, A. Cameron, V. Glover, Fetal Hypothalamic–Pituitary-Adrenal Stress Responses to Invasive Pro­ce­dures Are Inde­pendent of Maternal Responses, w: „The Journal of Cli­nical Endo­cri­nology and Meta­bolism”, Vol. 86, nr 1, 2001, s. 104–109
  7. N. M. Fisk, R. Gitau, J. Teixeira, X. Gian­na­ko­ulo­poulus, A. Cameron, V. Glover, Effect of Direct Fetal Opioid Anal­gesia on Fetal Hor­monal and Hemo­dy­namic Stress Response to Intrau­terine Needling, w: „Ane­sthe­siology”, 2001, 95, s. 828–835
  8. C.V. Bel­lieni, S. Van­nuccini, F. Petraglia, Is fetal anal­gesia necessary during pre­natal surgery?, w: „Journal of Maternal-Fetal & Neo­natal Medicine”, Vol.31, nr 9, 2018, s.1241–1245
  9. R. P. Smith, R. Gitau, V. Glover, N. M. Fisk, Pain and stress in the human fetus, w: „European Journal of Obste­trics & Gyne­cology and Repro­ductive Biology”, Vol. 92, 2000, s. 161–165
  10. S. Van­hatalo, O. van Nie­uwen­huizen, Fetal pain?, w: „Brain & Deve­lopment”, Vol. 22, 2000, s. 145–150
  11. M. Van de Velde, F. De Buck, Fetal and Maternal Analgesia/Anesthesia for Fetal Pro­ce­dures, w: „Fetal Dia­gnosis and Therapy”, Vol. 31, 2012, s. 201–209
  12. M. Van de Velde, J. Jani, F. De Buck, J. Deprest, Fetal pain per­ception and pain mana­gement, w: „Seminars in Fetal and Neo­natal Medicine”, Vol. 11, 2006, s. 232–236
  13. G. Buonocore, (red.), C. V. Bel­lieni (red.), Neo­natal Pain. Suf­fering, Pain and Risk of Brain Damage in the Fetus and Newborn, Springer, Italy 2008, s. V, 45
  14. https://obgyn.onlinelibrary.wiley.com/journal/14710528
  15. https://www.genesis.pl/akademia-wiedzy/genesis-lider-w-diagnostyce-genetycznej-chorob-rzadkich-w-polsce/, dostęp: 4.11.2020
  16. https://www.senat.gov.pl/prace/komisje-senackie/przebieg,7789,1.html, dostęp: 4.11.2020

Załącznik:

List otwarty do Wice­pre­miera Jaro­sława Kaczyń­skiego

%d bloggers like this: