Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2026 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Poznajcie Jagodę – dziewczynkę, która przyszła na świat w 24. tygodniu ciąży, ważąc zaledwie 600 gramów. Lekarze mówili: „dziecko nie przeżyje”. Rodzice słyszeli to zdanie wiele razy. A jednak Jagoda żyje. I jest światłem.

Ten film to opowieść o rodzinie Państwa Tomickich, która od początku chciała tylko jednego – być razem. O małżeństwie, które marzyło o pięknej rodzinie i dziś może powiedzieć, że mimo bólu i lęku, zrobiło wszystko najlepiej, jak potrafiło. O matce, która w chwili całkowitej bezradności oddała swoje życie i życie córki Bogu. O ojcu, który zrozumiał, że czasem jedyne, co można zrobić, to po prostu być – i kochać.

To także historia rodzeństwa, które od pierwszych dni uczyło się, że miłość nie dzieli się na „więcej” i „mniej”. Że każdy w rodzinie jest tak samo ważny. Że choroba nie odbiera godności, radości ani prawa do bycia kochanym.

To także prawdziwe świadectwo walki: o każdy oddech, o każdy kolejny dzień, o życie dziecka, które dla świata mogłoby wydawać się „za słabe”, „za chore”, „zbyt trudne”.

Jagoda przeszła operacje serca, zmaga się z ciężką niepełnosprawnością, komunikuje się wzrokiem, nie mówi, nie siedzi samodzielnie. A mimo to uczy wszystkich wokół, czym jest radość życia. Jej uśmiech leczy. Jej obecność przemienia. Jej istnienie daje nadzieję innym rodzinom stojącym przed dramatycznymi decyzjami.

Jeśli jesteś w trudnym momencie. Jeśli boisz się diagnozy. Jeśli szukasz sensu, nadziei albo odpowiedzi, czy „warto” – ta historia jest dla Ciebie.

Bo każde życie ma wartość. Bo miłość naprawdę ma moc. Bo nawet najmniejsze światło potrafi rozświetlić największy mrok.

„Kwiat Jagody” – wyjątkowa książka inspirowana życiem

Wisia jest pogodną dziewczynką, dla której każdy dzień jest okazją do przygód z przyjaciółmi. Razem z bratem i innymi dziećmi z ulicy, wśród beztroskich wiejskich krajobrazów, wymyśla wciąż nowe zabawy.

Pewnego dnia dziewczynka dowiaduje się, że jej rodzina ma się powiększyć! Nie wszystko jednak układa się tak sielankowo, a w spokojną codzienność domu wkracza coś zupełnie nowego i nieoczekiwanego – szpital i wcześniactwo jej siostrzyczki. „Kwiat Jagody” to wzruszająca opowieść, w której dziecięce przygody przeplatają się z ważnymi życiowymi lekcjami.

Książka w delikatny sposób opowiada o tym, co trudne, a jednocześnie uczy, że miłość wygrywa z tęsknotą i lękiem. „Kwiat Jagody” to wyjątkowa publikacja – Autorka wspiera nie tylko emocje dziecka, lecz pamięta także o rodzicach, dla których dodatkowo przygotowała treści wirtualne – dorosły czytelnik odnajdzie je na końcu książki w postaci kodów QR.

Informacje o książce:

Autorka: Agnieszka Tomicka, Wydawnictwo Berry, cena: 47,50 zł.

Artykuł Premiera filmu „Światło Jagody” pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Ważne, by nie zmarnować życia pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

– Trud dźwigania choroby czy niepełnosprawności jednego z członków rodziny sprawia, że wyostrzają się zmysły pozostałych domowników na dostrzeganie potrzeb i na naukę bezwarunkowej miłości. To, co niszczy rodzinę to brak miłości, czasu i więzi. To są prawdziwi mordercy rodzin, a nie choroba dziecka – mówią Agnieszka i Maciej Tomiccy, tegoroczni laureaci Nagrody „Przyjaciel Życia – Cichy Bohater”.

 Jak zaczyna się historia Waszej miłości?

Maciej Tomicki: Szczerze mówiąc, to ja już po pierwszych pięciu minutach wiedziałem, że Agnieszka będzie matką moich dzieci. Później trzeba było „tylko” ten plan zrealizować. Ja byłem chłopcem z bloków, trochę łobuzem i chuliganem, a Agnieszka była grzeczną dziewczyną z najlepszego liceum w Poznaniu. Lubię mówić, że to trochę jak mezalians.

Czym Agnieszka Cię urzekła, że tak szybko się zakochałeś?

MT: Jest szalenie inteligentna, od razu zaimponowała mi swoją wiedzą. Kiedy spotyka się piękną i mądrą kobietę, która na dodatek świetnie gotuje, chce mieć dużą rodzinę i dzieli te same wartości, no to nie ma sensu szukać kogoś innego. Musiałem więc zrobić wszystko, żeby księżniczka chciała wyjść za mąż za takiego pazia, jak ja.

Udało się. Jesteście małżeństwem od ponad osiemnastu lat.

MT: I zjedliśmy razem beczkę soli. A raczej kilka beczek. Każdego dnia przekonuję się, że dobrze wybrałem, bo Agnieszka jest wspaniałą mamą i żoną.

Agnieszka Tomicka: Ja z kolei cieszę się, że Maciej jest przy mnie, że jest dla mnie wsparciem. W całej naszej historii walki o życie Jagody, kiedy psychikę zajmuje lęk o dziecko, zakopywałam swoje potrzeby. A Maciej przypomina mi o tym, że jestem nie tylko mamą, ale też żoną. Często mi mówi, że mnie kocha, adoruje mnie, czuję, że jestem dla niego ważna. Jest też po prostu odpowiedzialnym człowiekiem i dobrym tatą.

Jesteście rodzicami czwórki dzieci: Oli, Stasia, Franka i Jagódki. To rodzicielstwo naznaczone prenatalną stratą Stasia i chorobą Jagody.

AT: Rodzicielstwo było dla nas spełnieniem marzeń. Kiedy się poznaliśmy, planowaliśmy dużą rodzinę. Ja od zawsze widziałam się w roli mamy. Chciałam tę miłość, która we mnie kipi, przelewać na dzieci.

Opowiedzcie, proszę, jak przebiegała ciąża z Jagodą? Kiedy dowiedzieliście się, że coś jest nie tak?

MT: Ja od początku wiedziałem, że nie będzie lekko, bo podczas każdej poprzedniej ciąży były mniejsze lub większe problemy. Ale od początku kochałem tak samo mocno i Jagodę, i Agnieszkę. I o każdą się bałem.

AT: W osiemnastym tygodniu ciąży zaczęłam krwawić i miałam silne skurcze. Bardzo się bałam, że poronię, ale udało się tę ciążę utrzymać jeszcze przez kilka tygodni. Lekarze robili kolejne i kolejne badania i mówili, że nie widzą nic niepokojącego. Jednak mój stan się pogarszał, musiałam mieć przetaczaną krew. W końcu lekarze zaczęli bać się także o moje życie. Mówili, że Jagoda tego nie przeżyje. To był trudny czas, bo miałam świadomość, że w domu jest dwójka małych dzieci. To, co było najgorsze w tej ciąży, to tak naprawdę czekanie na śmierć. Mieliśmy wtedy z Maciejem po dwadzieścia dziewięć lat i rozmawialiśmy o tym, gdzie będziemy pochowane z Jagodą i kto zajmie się pozostałymi dziećmi… W dwudziestym czwartym tygodniu doszło do całkowitego odklejenia się łożyska i trzeba było rozwiązać ciążę.

MT: Nikt nie jest gotowy na coś takiego. Stres, strach i poczucie bezradności to dla faceta coś najtrudniejszego. Chciałbym zrobić wszystko, a nie mogłem zrobić nic. I wtedy doszedłem do wniosku, że jedyne, co mogę zrobić, to po prostu być oparciem dla Agnieszki i dzieci. Tylko tyle i aż tyle. 

Trudno mi sobie wyobrazić, przez co przechodziliście. Lęk o Jagodę, o własne życie…

AT: To było bardzo trudne… Pamiętam bardzo dobrze moment jej porodu. Jechałam szpitalnym korytarzem i wiedziałam, że być może za chwilę spotkam się z Bogiem. Zaczęłam odmawiać „Ojcze nasz”, bo wiedziałam, że nic już ode mnie nie zależy. To mi przyniosło ogromny spokój. Wiedziałam, że Pan Bóg jest tak dobry, że tutaj na ziemi poukłada życie mojej rodziny, jeśli mnie i Jagody zabraknie…

Co czułaś, kiedy się obudziłaś?

AT: Maciej był obok. Zapytałam, czy Jagoda sobie poradziła, czy przeżyła. I gdy on odpowiedział, że córka żyje, to ogarnęło mnie uczucie niesamowitej łaski i wdzięczności za to, że obie jeszcze tutaj jesteśmy. Te pierwsze dni i tygodnie to był czas takiego zawieszenia między życiem a śmiercią. Jagoda walczyła z całych sił, a my mogliśmy tylko patrzeć na jej małe ciałko i na jej walkę o każdy kolejny dzień z nami.

Jakie diagnozy postawili wtedy lekarze? Co mówili?

 MT: Jagódka przy porodzie ważyła sześćset gramów. Kiedy ją zobaczyłem pierwszy raz, była zawinięta w różnych kocykach, leżała w inkubatorze. Lekarze odsłonili mi jej piętę i powiedzieli, że mogę ją dotknąć moim małym palcem. Zabrali ją na intensywną terapię noworodka, założyli wkłucia, po prostu ją ratowali.

AT: Po dwóch czy trzech tygodniach Jagoda miała przejść pierwszą operację, która miała umożliwić jej dalsze życie. Kiedy zapytałam lekarza o to, czego on się najbardziej boi, odpowiedział mi, że w zasadzie ona ma pięć procent szans i że właściwie to powinniśmy się pożegnać z córką. Schyliłam się wtedy do inkubatora, otworzyłam drzwiczki i zaczęłam się modlić: „Panie Boże, widzę, że wszystko, co po ludzku jest możliwe, jest robione, ale Ty tym zarządzasz. Ty możesz dołożyć dni do naszego życia, Ty możesz je zabrać”. I wtedy bardzo świadomie zgodziłam się na Jego wolę. Wiedziałam, że jeśli On postanowi zabrać Jagodę do siebie, to to będzie dla niej najlepsze. Wtedy też postanowiłam, że jeśli Pan Bóg nam ją zostawi, to każdy dzień będzie na Jego chwałę, a życie Jagody postaramy się uczynić najpiękniejszym, jak to tylko możliwe. Chcieliśmy, żeby ona była świadkiem Bożej miłości.

Jagoda skończyła dziesięć lat. Jej historię, Agnieszko, opisujesz na blogu oraz w mediach społecznościowych. Wypełniasz Twoją obietnicę, żeby uczynić Jagodę świadkiem i światłem w życiu innych ludzi.

AT: Wierzę, że życie Jagody to Boży plan. Dla mnie to historia o tym, jak Pan Bóg wybiera malutkie narzędzie, które dla innych, dla świata, mogłoby się wydawać zepsute i uszkodzone… A to narządzie jest zarzewiem dobrych historii. Przez te wszystkie lata, kiedy pisałam bloga Jagody, spotkaliśmy na swojej drodze bardzo wiele osób, którym Jagoda pomogła podjąć ważne decyzje.

 To znaczy?

AT: Zwracają się do mnie kobiety w trudnych momentach swojego życia: w zagrożonej ciąży, po stracie, z niepomyślną diagnozą prenatalną. Potrzebują rozmowy, obecności. I chociaż się nie znamy, to w takim kryzysowym momencie nie to jest ważne. Ważne jest to, żeby po prostu z kimś być, poświęcić mu czas. Bo czasem w sercach ludzi rodzą się takie pytania, które boją się zadać swoim bliskim. Czasem łatwiej jest porozmawiać z nieznajomym. Łatwiej jest też powiedzieć to, co w sercu, komuś, kto przeszedł podobną drogę i może podzielić się swoim doświadczeniem.

Czasem to towarzyszenie sprawia, że ktoś zmienia swoją decyzję o aborcji i postanawia urodzić dziecko i choć początkowo myślał o oddaniu go do adopcji, to jednak przyjmuje to maleńkie życie w stu procentach, zabiera je do domu i tworzy piękną rodzinę…

Myślę, że kiedyś Jagoda zabierze wszystkie te historie i zaniesie je w koszu Panu Bogu. Jagódka pomaga ludziom przełamywać lęki, otwierać serce na miłość, doprowadza do wielu przemian i wewnętrznych uzdrowień…

A czego uczy Was bycie rodzicem dziecka z niepełnosprawnością?

AT: Pierwsze dwa lata jej życia wykuły w nas pokorę i cierpliwość. Nauczyliśmy się wtedy, że nigdy nie poznamy odpowiedzi na pytanie o to, ile czasu nam zostało. To właśnie Jagoda nauczyła nas, że skoro nie wiemy, ile czasu mamy, to trzeba w każdej minucie życia dawać miłość, mówić, jak bardzo się kocha bliskich, przytulać ich, być obok. Bo tak naprawdę tylko to się w życiu liczy.

Nierzadko słyszy się, że niepełnosprawność jest przyczyną rozpadu rodzin. Wy pokazujecie coś zupełnie innego.

AT: Trud dźwigania choroby czy niepełnosprawności jednego z członków rodziny sprawia, że wyostrzają się zmysły pozostałych domowników na dostrzeganie potrzeb i na naukę bezwarunkowej miłości. To, co niszczy rodzinę to brak miłości, czasu i więzi. To są prawdziwi mordercy rodzin, a nie choroba dziecka.

MT: Świat często nas zwodzi i próbuje nam pokazać, że szczęście jest gdzie indziej. Ludziom się wydaje, że wiedzą wszystko. Mamy badania, naukę, leki, psychiatrów. A mimo to coraz więcej ludzi jest nieszczęśliwych… Nie potrzebujemy do szczęścia ogromu pieniędzy, wyjazdów, wakacji. Jagoda, jej szczera radość, czystość i wewnętrzne światło sprawia, że wszystkie trudy życia znikają, a jej szczęście jest naszym szczęściem.

Co, Waszym zdaniem, znaczy być przyjacielem życia?

 AT: Przyjaciel życia to ktoś, kto dostrzega w drugim człowieku szansę i potencjał. Widzi w człowieku człowieka i wie, że życie jest darem i łaską. Taka osoba nigdy nie odbierze drugiemu szansy, nie zgasi nadziei i nie pogrąży go w ciemności.

MT: Ja bym dodał, że przyjaciel życia dba także o godność człowieka. Nie definiuje nikogo przez jego słabość, chorobę czy wartość, jaką ktoś może wnieść do społeczeństwa. Najważniejsze jest to, by nie odzierać drugiego człowieka z godności. 

„Kwiat Jagody” – wyjątkowa książka inspirowana życiem

Wisia jest pogodną dziewczynką, dla której każdy dzień jest okazją do przygód z przyjaciółmi. Razem z bratem i innymi dziećmi z ulicy, wśród beztroskich wiejskich krajobrazów, wymyśla wciąż nowe zabawy.

Pewnego dnia dziewczynka dowiaduje się, że jej rodzina ma się powiększyć! Nie wszystko jednak układa się tak sielankowo, a w spokojną codzienność domu wkracza coś zupełnie nowego i nieoczekiwanego – szpital i wcześniactwo jej siostrzyczki. „Kwiat Jagody” to wzruszająca opowieść, w której dziecięce przygody przeplatają się z ważnymi życiowymi lekcjami.

Książka w delikatny sposób opowiada o tym, co trudne, a jednocześnie uczy, że miłość wygrywa z tęsknotą i lękiem. „Kwiat Jagody” to wyjątkowa publikacja – Autorka wspiera nie tylko emocje dziecka, lecz pamięta także o rodzicach, dla których dodatkowo przygotowała treści wirtualne – dorosły czytelnik odnajdzie je na końcu książki w postaci kodów QR.

Informacje o książce:

Autorka: Agnieszka Tomicka, Wydawnictwo Berry, cena: 47,50 zł.

Artykuł Jagódka, która jest światłem pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2025 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

– Kiedy wykonuje się USG w czwartym, piątym tygodniu od poczęcia, to już można zauważyć bicie serduszka. Zawiązek serca zaczyna bić około osiemnastego, dwudziestego pierwszego dnia życia! – mówi tegoroczny laureat nagrody „Przyjaciel życia”, Tadeusz Wasilewski, lekarz specjalista ginekolog położnik i założyciel Kliniki leczenia niepłodności „NaProMedica”.

Karolina Krawczyk: Przez czternaście lat pracował Pan, wykonując procedury in vitro. Dlaczego w ogóle zaczął Pan stawiać sobie pytania o etyczną stronę tej metody? Co takiego się wydarzyło?

Lek. Tadeusz Wasilewski: Już na początku rozmowy chcę podziękować Panu Bogu, bo to On stoi za zmianą mojego postrzegania in vitro. To On wskazał, jak ważna jest prawda, że połączenie się komórki jajowej z plemnikiem jest poczęciem człowieka, jest początkiem ludzkiego życia. Zrozumiałem, że jako lekarz nie mogę być zagrożeniem dla rozpoczynającego się życia, nie mogę działać w tym kierunku, aby życie to przestało istnieć.

Procedura in vitro, w której komórki jajowe i plemniki są łączone poza organizmem matki i hodowane w warunkach laboratoryjnych, wiąże się z możliwością śmierci człowieka na tym wczesnym etapie rozwoju zarodkowego. Nawet jeśli ta procedura jest wykonywana z najbardziej szlachetnych pobudek, czyli aby pomóc małżonkom, którzy nie mogą posiadać potomstwa, nie daje stuprocentowej gwarancji, że każda osoba ludzka powołana poza organizmem mamy, przetrwa.

Ktoś może powiedzieć, że ani nie jest wierzący, ani też te dwie połączone z sobą komórki nie są jeszcze człowiekiem, więc nie ma etycznych i moralnych problemów z tym, żeby skorzystać z in vitro.

Nie trzeba być osobą wierzącą, wystarczy znać podręcznik do biologii dla uczniów szkoły podstawowej z definicją mówiącą, że nowe życie zaczyna się od połączenia się komórki jajowej z plemnikiem. W każdej książce medycznej do embriologii, pediatrii czy ginekologii już na pierwszych stronach znajdziemy tę definicję początków ludzkiego życia. Z tą definicją biologiczną nikt nie powinien dyskutować, bo każda próba ustalenia tego początku w jakimś innym momencie jest po prostu manipulacją.

Tymczasem w dzisiejszym świecie są próby zmiany definicji początków ludzkiego życia, na przykład przesunięcia go na okres po urodzeniu! Mówiąc inaczej – dopóki dziecko się nie urodzi, nie jest człowiekiem. W tym miejscu odwołajmy się do badań psychologii prenatalnej, które wskazują, że już w fazie embrionalnej, czyli w pierwszych tygodniach życia, człowiek czuje, słyszy i pamięta. Mamy też publikacje dotyczące in vitro (z 2023 roku) o stresie biochemicznym, na który są narażone embriony w fazie przedimplantacyjnej.

Zanim przejdziemy do rozmowy o różnicach między in vitro a naprotechnologią, proszę opowiedzieć o tym, w jaki sposób doszło do Pana przemiany. Czy to było nagłe wydarzenie, moment nawrócenia, czy może dłuższy proces?

Wszystko zaczęło się od słów, które usłyszałem pewnej nocy. Przebudziłem się, i wtedy trzy razy ktoś do mnie powiedział „ufaj Panu Jezusowi”. Szybko zorientowałem się, że to są słowa podobne do tych z Koronki do miłosierdzia Bożego. I później, przez kilka tygodni, niemal jak w filmie, Pan Bóg pokazywał mi, że mam szanować ludzkie życie, także to na etapie rozwoju zarodkowego. Moje serce zaczęło być wrażliwe na każdy, nawet najmniejszy przejaw życia. Dochodziło do tego, że nie mogłem stanąć na trawniku, bo bałem się, żeby nie zadeptać jakiegoś żyjątka. Byłem tym bardzo zaskoczony. I tak dzień za dniem Pan Bóg przemieniał moje serce. Krok po kroku pokazywał mi, że powinienem odejść od programu in vitro.

W dniu, a w zasadzie w nocy, kiedy usłyszał Pan słowa „ufaj Panu Jezusowi” w Kościele obchodzimy święto nawrócenia świętego Pawła.

Tak, to prawda. Wtedy o tym nie wiedziałem, ale po jakimś czasie się zorientowałem, co to za data. „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?” były skierowane także do mnie. Nie wierzę, że to był przypadek. Takich „przypadków” było za dużo w moim życiu. Podam pani inny przykład: w Polsce pierwsze dziecko urodzone z programu in vitro przyszło na świat w Białymstoku w 1987 roku. Pierwsza klinika naprotechnologii, czyli nasza NaProMedica, też jest w Białymstoku. Z tym miastem związany był ksiądz Michał Sopoćko, spowiednik świętej siostry Faustyny. To jej Pan Jezus nakazał, żeby na obrazie Jezusa Miłosiernego umieściła słowa „Jezu, ufam Tobie”. Właśnie te słowa usłyszałem.

Jakie to uczucie zostawić czternaście lat kariery zawodowej i wchodzić w nieznane?

Rzeczywiście trzeba przyznać, że w tamtym czasie byłem już bardzo wykwalifikowanym pracownikiem, a medycyna akademicka stała przede mną otworem. Lekarzy, którzy wykonywali procedurę in vitro, było w Polsce naprawdę niewielu. Doszedłem do momentu, w którym mogłem szkolić swoich następców. Po latach pracy w programie in vitro miałem wiele osiągnięć – pacjenci przesyłali listy, dzwonili z podziękowaniami za szczęście, które im się narodziło. A ja wtedy, w 2007 roku, podjąłem decyzję, że więcej do in vitro nie przyłożę ręki.

Natrafił Pan na naprotechnologię, która zmieniła całe Pana zawodowe życie.

Miałem możliwość kontaktu z dr. Thomasem Hilgersem ze Stanów Zjednoczonych, który jest twórcą naprotechnologii. Patrzył on na pacjentów cierpiących z powodu niepłodności holistycznie, poszukując przyczyn niepłodności zarówno w układzie rozrodczym kobiety, jak i poza nim. Zwracał też uwagę na operacyjne leczenie niepłodności. W Europie uczniem doktora Hilgersa jest doktor Phil Boyle z Irlandii, który wzbogacił metodę o własne doświadczenia. On także przyczynił się tego, że europejskie środowisko naprotechnologów stopniowo się powiększało, a moment, kiedy ja się z nimi zetknąłem, był tym samym, w którym Pan Bóg mi pokazał, że powinienem zostawić in vitro. Zaczynałem więc z wielką wiarą i ufnością Panu Bogu…

… i z kredytem hipotecznym. Niektórzy mówili, że straci Pan dom.

Tak, zaczynałem z kredytem powyżej uszu. Liczyłem się z tym, że mój dom nie będzie już moim domem… Jeśli chodzi o tę medyczną część, to przede wszystkim musiałem poszerzyć swoją wiedzę w zakresie diagnostyki całego człowieka, nie tylko układu rozrodczego. Uczyłem się więc tego, jaki wpływ na prokreację mają na przykład choroby przewodu pokarmowego. To zresztą niesamowite, jak układ pokarmowy czy chociażby żywienie wpływają na płodność. Wiele czasu poświęciłem na zgłębianie wiedzy medycznej, nie zatrzymując się tylko na ginekologii.

Pańską wiedzę weryfikowali pacjenci.

Szczęśliwie mogę powiedzieć, że jest ich coraz więcej i więcej. Do mojej kliniki przyjeżdżają ludzie z całego świata. Miałem już pacjentów nawet z Kanady, Nowej Zelandii czy Australii. To też jest wielki skarb, bo ci ludzie idą dalej w świat i opowiadają o tej metodzie, o innym, tak różnym od in vitro, sposobie leczenia niepłodności małżeńskiej. To rzecz nie do przecenienia, bo w ten sposób rozprzestrzenia się wiedza o medycynie prokreacyjnej, której częścią jest naprotechnologia.

Jakie są najważniejsze różnice pomiędzy in vitro a naprotechnologią?

Program in vitro widzi niepłodność jako przeszkodę w poczęciu dziecka, którą można ominąć dokonując zapłodnienia poza organizmem kobiety. Z kolei medycyna prokreacyjna skoncentrowana jest na odnalezieniu i usunięciu przyczyn tej przeszkody i przywróceniu naturalnej płodności kobiety i mężczyzny. Program in vitro jako element medycyny reprodukcyjnej oferuje zatem postępowanie objawowe, natomiast medycyna prokreacyjna leczenie przyczynowe – do poczęcia dochodzi w małżeńskiej sypialni, a nie w laboratorium. Po przywróceniu zdrowia małżonków następne poczęcia dzieci mogą zachodzić naturalnie, bez interwencji medycznych, natomiast procedury in vitro muszą być zwykle powtarzane, by doprowadzić do kolejnych ciąż.

W medycynie prokreacyjnej używamy też pojęcia obniżonej płodności (ang. hypofertility). Odnosi się ono do pacjentów, u których wykluczone zostały przeszkody anatomiczne, dla zwrócenia uwagi na fakt, że niepłodność może być stanem przejściowym, odwracalnym. Płodność jest niezwykle czułym wskaźnikiem ogólnego stanu zdrowia i podlega wpływom wielu bodźców ustrojowych i środowiskowych.

Co zatem może wpływać na obniżenie płodności?

Obniżenie płodności obserwujemy w sytuacjach, gdy choruje na przykład tarczyca, wątroba czy jelito – ich wyleczenie przywraca płodność. Podobnie hormon stresu, czyli kortyzol, czasowo ją obniża. Może do tego dojść zarówno w sytuacjach przewlekłego stresu, jak i pod wpływem nagłych, trudnych wydarzeń, jakim jest na przykład śmierć bliskiej osoby.

Wspomniał Pan, że in vitro jest leczeniem objawowym.

Program in vitro polega na hormonalnej stymulacji jajników kobiety w celu uzyskania optymalnej ilości komórek jajowych, które łączy się z plemnikami poza organizmem kobiety, w warunkach laboratoryjnych. Stąd w ogóle nazwa „in vitro”, czyli „w szkle”. Nasienie pozyskiwane jest na drodze masturbacji. Po okresie hodowli laboratoryjnej umieszcza się je w jamie macicy kobiety. Trzeba mieć świadomość, że żeby urodziło się jedno dzieciątko, musi obumrzeć kilka, nawet dziesięć innych zarodków ludzkich, czyli dzieci na najwcześniejszym etapie rozwoju. To jest cena skuteczności tego programu.

Po drugiej stronie mamy leczenie przyczynowe.

Medycyna prokreacyjna jest wielodyscyplinarnym obszarem, obejmującym – poza ginekologią i położnictwem – także endokrynologię, immunologię, medycynę metaboliczną, medycynę żywieniową, nutrigenetykę, alergologię, gastroenterologię, choroby infekcyjne, psychologię a także naprotechnologię.

Różnice między omawianymi metodami dotyczą też długofalowego stanu zdrowia dzieci. Dla przykładu diabetolodzy chińscy (badania z 2020 roku) zwrócili uwagę na zwiększone ryzyko metabolicznych zaburzeń sercowo-naczyniowych, czyli przedwczesnej miażdżycy, u dzieci w wieku sześciu-dziesięciu lat urodzonych z procedury in vitro, w porównaniu z dziećmi poczętymi naturalnie.

Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że zarówno naprotechnologia, jak i in vitro są obarczone ryzykiem utraty ciąży. Tego nie unikniemy, bo żadna metoda nie daje nam stu procent pewności powodzenia ciąży. Są błędy genetyczne, wady, poronienia samoistne. Dzieje się to zarówno przy poczęciu naturalnym, jak i przy in vitro. Każdy lekarz wie, że codzienność nie składa się tylko z radości z powodu dodatniego testu ciążowego i prawidłowego przebiegu ciąży.

Ktoś znowu może powiedzieć, że zarodek to nie człowiek, że jeszcze nie ma serduszka, nie czuje bólu… „Argumentów” jest sporo.

Wspominałem już o definicji początków życia. To jest rzecz, z którą nie da się dyskutować. Ale wiele mówią też sami pacjenci. Kiedy w programie in vitro po mechanicznym połączeniu komórek jajowych z plemnikami czekaliśmy na możliwość transferu zarodka do jamy macicy, pacjenci pytali między innymi: „Czy nasze dzieci się rozwijają?”, „Czy zarodki żyją?”, a ich obumarcie spotykało się ze łzami i rozpaczą. Rodzice tych dzieci doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że to był po prostu człowiek. Nawet jeśli ktoś jest niewierzący, to jednak z biologią nie może dyskutować.

Czy naprotechnologia jest metodą opartą o EBM (Evidence Based Medicine)?

Medycyna prokreacyjna korzysta z najnowszych osiągnięć badawczych wielu wspomnianych wcześniej dziedzin medycyny. W publikacjach naukowych z naszej Kliniki, opublikowanych w recenzowanych czasopismach, przedstawiamy między innymi temat biochemii niepłodności (Clinica Chimica Acta, 2020, https://doi.org/10.1016/j.cca.2020.05.039) oraz biochemiczne endofenotypy niepłodności u naszych pacjentów (Journal of Clinical Medicine, 2023, https://doi.org/10.3390/jcm12186094). Zwracamy uwagę na funkcjonalne powiązania między narządami współdziałającymi w utrzymaniu płodności. Badania publikują także koledzy z innych ośrodków w Polsce. Dzisiaj w naszej Klinice wychodzimy daleko poza naprotechnologię, która powstała wiele lat temu i nie uwzględniała na przykład osiągnięć nauk żywieniowych, genetyki żywienia, medycyny mitochondrialnej czy roli jelita i mikrobiomu jelitowego.

Jak oceniłby Pan rozwój środowiska naprotechnologii w Polsce?

Kiedyś doktor Hilgers powiedział, nie ukrywając swojego zaskoczenia, że w Polsce naprotechnologia rozwija się nad wyraz dynamicznie, jak chyba w żadnym innym kraju na świecie. I rzeczywiście tak jest, że przez te ponad piętnaście lat, bo nasza NaProMedica została otwarta w 2009 roku, zebraliśmy w Polsce liczne środowisko specjalistów.

Może przytoczyć Pan jakieś konkretne liczby? Wiemy, ilu lekarzy zajmuje się dziś naprotechnologią?

Nie minę się z prawdą jeśli powiem, że w każdym mieście akademickim jest ośrodek leczenia metodą naprotechnologii. Myślę, że można mówić o około sześćdziesięciu, siedemdziesięciu lekarzach. To nie są tylko ginekolodzy, ale także endokrynolodzy, interniści, pediatrzy. Jest wielu młodych lekarzy, którzy interesują się tym tematem. Są też doświadczeni ginekolodzy, którzy do tej pory wykonywali inseminacje, ale zechcieli spojrzeć na ludzką płodność inaczej niż do tej pory. Oni z ciekawością sięgają po medycynę prokreacyjną i rezygnują z in vitro. Nie jestem odosobniony w tym, że porzuciłem in vitro.

Po tych ponad piętnastu latach pracy w NaProMedice widzę, jak bardzo można być efektywnym w swoim działaniu wykorzystując podejście wielodyscyplinarne. Ta metoda jest naprawdę skuteczna.

W jednym z wywiadów mówił Pan o tym, że na początku zmiany swojej ścieżki zawodowej zarówno w środowisku in vitro, jak i naprotechnologii czuł się Pan czarną owcą.

Kiedy zostawiłem in vitro, środowisko naprotechnologów patrzyło na mnie z nieufnością. Byłem tym kimś z drugiej strony barykady. Z kolei koledzy, których znałem z czasów mojej pracy przy in vitro, nie rozumieli mojej decyzji o odejściu do naprotechnologii. Więc i tu i tu spotkałem się z niedowierzaniem. Te początki nie były łatwe, choć muszę przyznać, że do dzisiaj mam kontakt z kolegami, którzy nadal wykonują in vitro. Uważam ich za świetnych fachowców, ludzi, którzy wybrali swój zawód z powołania. Kiedy mówię o programie in vitro, staram się pokazywać negatywne strony metody, a nie oskarżać ludzi, którzy się tym zajmują. To dla mnie bardzo ważne. Oczywiście są ludzie związani z in vitro, którym się nie podoba to, że mówię, iż nie jest możliwe zapłodnienie pozaustrojowe bez śmierci dzieci na tym etapie zarodkowym, ale wiem też, że nie cofnę się ani na krok. Po prostu wiem, że Pan Bóg ode mnie oczekuje tego, żebym mówił o Nim, o spotkaniu z Nim i o tym, że istnieje gałąź medycyny prokreacyjnej, która jest skuteczna, a która nie przyczynia się do śmierci.

Mówi Pan o zarodkach ludzkich jako o swoich najmniejszych pacjentach.

Bo nimi są. Zrozumiałem, że najmniejsze istnienia ludzkie, te na etapie rozwoju zarodkowego, nie mają głosu. One nie umieją uciekać, nie umieją głosować, mówić, nie mogą się bronić. Dziś wiem, że to są moi najmniejsi pacjenci. Warto więc, żebyśmy my, zwłaszcza personel w białych fartuchach, stanęli w ich obronie. Nie tylko to dziecko, które ma na przykład dwa lata, które mówi „mama” czy „tata”, które się rozpłacze, jest moim pacjentem. Także to najmniejsze istnienie ludzkie wymaga od nas dzisiaj i wiedzy, i opieki.

Kiedy wykonuje się USG w czwartym, piątym tygodniu od poczęcia, to już można zauważyć bicie serduszka. Zawiązek serca zaczyna bić około osiemnastego, dwudziestego pierwszego dnia życia! Nie mam żadnych wątpliwości, że zarodek to najmniejsze istnienie ludzkie, które już wymaga opieki, bo przecież jest bezbronne. Wiele razy modliłem się o to, żeby móc przepracować w naprotechnologii przynajmniej czternaście lat, żeby jakoś wyrównać te czternaście, które poświęciłem in vitro.

Udało się.

I powiem pani, że kiedy ten dzień nastał, odetchnąłem z ulgą. Mimo iż wiem, że nikt nie wróci życia tamtym dzieciom, to staram się nie patrzeć na to, co było, a skupiać się na tym, co przede mną. Mam świadomość, że wiedzę, którą mi dane było zdobyć przez te wszystkie lata powinienem wykorzystywać dla dobra innych i dzielić się nią dopóki mi starczy sił. A przez te wszystkie lata towarzyszył mi opiekun życia „od poczęcia do naturalnej śmierci” i mój osobisty opiekun, święty Polak, święty papież, Jan Paweł II.

Artykuł „Przyjaciel Życia” – Tadeusz Wasilewski pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Już 18 stycznia 2025 roku odbędzie się uroczysta gala, na której wręczymy statuetki „Przyjaciela życia”. To najwyższa nagroda przyznawana przez Zarząd naszego Stowarzyszenia.

„Przyjaciel życia” to najwyższa nagroda przyznawana przez Zarząd Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka. Wyróżniamy nią osoby, które w szczególny sposób przyczyniły się do budowania cywilizacji życia i miłości.

Gala będzie zwieńczeniem obchodów 25-lecia działalności naszego Stowarzyszenia. To dla nas szczególna okazja, aby podsumować dotychczasowe osiągnięcia i wspólnie z naszymi Przyjaciółmi i Darczyńcami świętować ten jubileusz.

W tym roku Laureatami zostali:

Lek. Tadeusz Wasilewski – lekarz specjalista ginekolog położnik. Po czternastu latach porzucił wykonywanie procedury in vitro i założył pierwszą w Polsce klinikę leczenia niepłodności metodą naprotechnologii. Oprócz leczenia pacjentów kształci także kolejnych specjalistów w tej dziedzinie. O dzieciach poczętych mówi jako o „najmłodszych pacjentach”, tym samym podkreślając ich osobową godność od chwili, kiedy pojawiły się pod sercem mamy. Lek. Wasilewski podkreśla, że swoją przemianę zawdzięcza Bogu, któremu każdego dnia stara się służyć z całych sił.

Magdalena i Łukasz Gniewkowscy – rodzice Dominiki, Emilii oraz Agnieszki. Dominika i Emilia, bliźniaczki, urodziły się jako wcześniaki, z masą urodzeniową odpowiednio 550 gramów oraz 1100 gramów. W wyniku wcześniactwa Dominika cierpi na obustronny niedosłuch, Emilia – na mózgowe porażenie dziecięce. Agnieszka z kolei cierpi na ultrarzadką chorobę, syndrom Jordana. Rodzina Gniewkowskich inspiruje do tego, aby cieszyć się każdą chwilą, nawet tą, która pozornie wydaje się nieważna. Magdalena i Łukasz podkreślają, że najważniejszą wartością, jaką mogą dać swoim córkom, jest uważna, czuła i wrażliwa obecność.

W tym roku, roku 25-lecia istnienia naszego Stowarzyszenia, podjęliśmy także decyzję o przyznaniu Nagród Specjalnych.

Pierwszą z nich, w kategorii „Działalność apostolska w obronie świętości życia człowieka”, przyznaliśmy o. dr. Tadeuszowi Rydzykowi CSsR, w dowód uznania za odważną, bezkompromisową obronę życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci, oraz za skuteczność w tworzeniu i rozwijaniu działalności środków społecznego komunikowania jako centrum ewangelizacji pro-life.

Drugą z Nagród Specjalnych, w kategorii „Media w służbie cywilizacji życia” chcemy wyróżnić Radio Maryja, Telewizję TRWAM oraz redakcję „Naszego Dziennika”. Jest to podziękowanie za ciężką pracę tak wielu dziennikarzy, redaktorów i innych pracowników każdej z tych redakcji. Przez wiele lat naszej współpracy zawsze i niezmiennie stawali oni po stronie życia, niezależnie od bieżących okoliczności i sytuacji politycznej. Drugich mediów, tak życzliwych i otwartych na temat obrony życia, w Polsce po prostu nie ma.

Szanowni Państwo,

Za pośrednictwem naszej strony internetowej chcemy przekazać zaproszenie na galę każdemu i każdej z Was, którym bliskie są tematy obrony życia. Mamy nadzieję, że zobaczymy się z Państwem już 18 stycznia. Rozpoczniemy o godzinie 15.00 wspólną modlitwą w bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, a później przejdziemy do pobliskiej auli świętego Jana Pawła II, by tam świętować razem z tegorocznymi laureatami.

By lepiej zorganizować wydarzenie, prosimy o potwierdzenie do piątku 10 stycznia przybycia telefonicznie – 12 421–08-43 lub mailowo – biuro@pro-life.pl.

Poniżej prezentujemy ramowy program uroczystości:

15.00 – Godzina miłosierdzia w Bazylice Bożego Miłosierdzia;

15.30 – Uroczysta gala w auli świętego Jana Pawła II przy Bazylice Bożego Miłosierdzia:

• Przemówienie Wojciecha Zięby, prezesa Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka – prezentacja 25-lecia działalności PSOŻC;
• Wręczenie nagrody „Przyjaciela Życia 2025” dla Tadeusza Wasilewskiego za wkład w dzieło ochrony życia i godności człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci;
• Projekcja filmu „Mamy nadzieję” oraz wręczenie nagrody „Przyjaciela Życia 2025” w kategorii „Cichy Bohater” dla Magdaleny i Łukasza Gniewkowskich, za postawę pro-life w codzienności, wyrażającą się w miłości rodzicielskiej i zaangażowaniu w ochronę życia i godności dzieci nienarodzonych oraz z niepełnosprawnością;
• Wręczenie nagrody specjalnej „Przyjaciela Życia 2025” w kategorii „Działalność apostolska w obronie świętości życia człowieka” dla dr. Tadeusza Rydzyka CSsR za odważną obronę życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci oraz za skuteczność w tworzeniu i rozwijaniu działalności środków społecznego komunikowania jako centrum ewangelizacji pro-life;
• Wręczenie nagrody specjalnej „Przyjaciela Życia 2025” w kategorii „Media w służbie cywilizacji życia” dla TV Trwam, Radia Maryja i Naszego Dziennika za budowanie cywilizacji medialnej afirmującej życie człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci.

18.00 – Msza Święta w bazylice Bożego Miłosierdzia pod przewodnictwem JE abp. Marka Jędraszewskiego, metropolity krakowskiego;

19.30 – poczęstunek dla gości w dolnej części auli świętego Jana Pawła II.

Do tej pory statuetki otrzymali:

• dr n. med. Wanda Półtawska, lekarz psychiatra, więźniarka obozu w Ravensbrück, współpracowała ze św. Janem Pawłem II;
• n. med. Rafał Michalik, pediatra, współtwórca Fundacji „Pro Humana Vita” oraz Małopolskiego Oddziału Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich;
• dr hab. Alicja Grześkowiak, prawniczka i polityk, współautorka projektu ustawy o ochronie prawnej dziecka poczętego, inicjatorka odrzucenia przez Senat nowelizacji z 1996 r. Ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży;
• Teresa Król, pedagog, metodyk, autorka serii podręczników do wychowania do życia w rodzinie; dzięki ministrowi Mirosławowi Handkemu i jej staraniom przedmiot ten został wprowadzony do polskich szkół;
• Katarzyna i Mateusz Kłoskowie, Fundacja Nasze Dzieci, inicjatorzy i fundatorzy kampanii billbordowej pro-life;
• Maria Chodkiewicz, prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich;
• dr n. med. Ewa Ślizień-Kuczapska, specjalista położnik-ginekolog i NaProTECHNOLOGY, prezes Zarządu Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Naturalnego Planowania Rodziny, instruktor i medyczny konsultant metod rozpoznawania płodności, wykładowca akademicki i współautorka wielu publikacji

Nagroda „Przyjaciel Życia” 2024

Nagroda „Przyjaciel Życia” 2022

Nagroda „Przyjaciel Życia” 2021

Nagroda „Przyjaciel Życia” 2019

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2025 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2022 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2021 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Nagroda „Przyjaciel Życia” 2024 pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Artykuł Jest za co dziękować. Jubileusz XX-lecia Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka pochodzi z serwisu Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.